I SA/Wa 662/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 25 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. W. o wstrzymanie wykonania pkt 6 zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg M. L., S. P. oraz J. W., B. M., A. W. i D. W. oraz K. K., R. K. i J. K. a także Miasta [...] na decyzję Komisji do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie wydania decyzji z naruszeniem prawa postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie punktu 6. D. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] Komisji do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa. Decyzją tą organ stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji Prezydenta m. [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...] o ustanowieniu na 99 lat prawa użytkowania wieczystego na rzecz: 1) M. L., 2) J. W., 3) A. W., 4) B. M., 5) D. W., 6) W. S., 7) R. F. , 8) S. P., 9) H. K., 10) R. K., 11) K. K. i 12) J. K. w łącznym udziale wynoszącym [...] do gruntu o pow. [...] m², położonego w [...] przy ul. [...] , opisanego w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...], uregulowanego w księdze wieczystej KW nr [...] oraz o ustaleniu ceny gruntu na kwotę [...] PLN i czynszu symbolicznego z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do tego gruntu w wysokości [...] PLN. Ponadto zaskarżoną decyzją nałożono na ww. osoby obowiązek zwrotu równowartości należnego świadczenia odpowiednio w kwotach: [...] zł (ad.1), [...] zł (ad. 2), [...] zł (ad.3), [...] zł (ad.4), [...] zł (ad.5), [...] zł (ad. 6), [...] zł (ad.7), [...] zł (ad.8), [...] zł (ad. 10), [...]zł (ad.11) oraz [...] zł (ad. 12) i w tym zakresie decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. D. W. wraz ze złożoną skargą wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania punktu 6 zaskarżonej decyzji. Wskazała, że zaskarżona decyzja nakazuje jej natychmiastowe zapłacenie bardzo wysokiej kwoty, którą nie dysponuje. Przy czym prowadzone wobec niej postępowanie egzekucyjne jest nadmiernie dotkliwe, co przejściowo wręcz uniemożliwia zaspokajanie bieżących potrzeb i uregulowanie opłat. Ponadto na skutek niezwłocznego podjęcia wobec skarżącej działań egzekucyjnych musiała ona podjąć działania mające na celu sprzedaż wartościowych elementów swojego majątku. Jednocześnie konieczność spieniężenia majątku rodzinnego w tym nieruchomości na dojrzałym etapie życia jest nieludzka i sama w sobie stanowi istotne ryzyko spowodowania trudnych do odwrócenia skutków bądź wręcz skutków całkowicie nieodwracalnych. Dochodzona przez Komisję kwota jest tak wysoka, że większość obywateli nie byłaby w stanie zgromadzić jej w krótkim czasie bądź w ogóle, skutkiem czego zobowiązany do jej zapłaty zostaje zmuszony do spieniężania elementów swojego majątku często na skrajnie niekorzystnych warunkach. Natomiast późniejsze uchylenie, zmiana czy całkowite wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji w praktyce uniemożliwi odtworzenie majątku skarżącej. Pismem z dnia 18 września 2018 r. Sąd wezwał pełnomocnika wnioskodawczyni do wskazania, w terminie 7 dni, czy zostało przez wnioskodawczynię zwrócone należne świadczenie określone w stosunku do niej w zaskarżonej decyzji. Sąd zwrócił uwagę, że wedle informacji prasowych D. W. zwróciła już świadczenie objęte zaskarżoną decyzją. W odpowiedzi pełnomocnik wnioskodawczyni pismem z dnia 24 września 2018 r. poinformował, iż wnioskodawczyni zwróciła wskazane w zaskarżonej decyzji należne świadczenie. Jednak nie uczyniła tego w uznaniu racji decyzji Komisji, lecz jedynie w celu uniknięcia jej wyegzekwowania i związanych z tym dodatkowych kosztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2018 r. Dz. U. poz. 1302, ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania. Strona zgłaszająca tego rodzaju wniosek powinna przy tym wykazać prawdopodobieństwo wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków wykonania aktu, o wstrzymanie którego wnosi. Z treści powołanego przepisu wynika, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (jako środka ochrony tymczasowej) jest istniejące realne niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej lub niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Celem omawianej instytucji jest zatem ochrona strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Z konstrukcji powołanej normy prawnej wynika także, że na stronie spoczywa obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie może spowodować znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za uwzględnieniem jej wniosku. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie wniosek D. W. o udzielenie ochrony tymczasowej nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wnioskodawczyni wykonała już obowiązek nałożony na nią pkt. 6 zaskarżonej decyzji i zwróciła należne świadczenie na rzecz Miasta [...] . Wobec tej okoliczności Sąd uznał, że wniosek D. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie jej punktu 6 jest obecnie niezasadny. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma bowiem na celu tymczasową ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków prawnych lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Natomiast w zaistniałej sytuacji, skoro strona zwróciła kwestionowane świadczenie pieniężne, wniosek taki nie ma racji bytu. W ocenie Sądu, w opisanym stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy brak jest obecnie prawnych możliwości zastosowania ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.) orzekł jak w sentencji.