I SA/Wa 671/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Iwona Kosińska, Sędziowie sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, sędzia WSA Joanna Skiba (spr.), Protokolant Starszy referent Justyna Kobylarczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2017 r. w sprawie ze skargi G. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]marca 2017 r., nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...]grudnia 1949 r. nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zgodnie z treścią zaświadczenia Sądu Grodzkiego w W. z dnia [...]września 1949 r. nieruchomość położona w W. przy ul. [...] nr hip. [...] stanowiła własność J. S., na mocy aktu z dnia [...]marca 1935 r. W dniu 14 kwietnia 1949 r. wpłynął wniosek o przepisanie tytułu własności niepodzielnej połowy tej nieruchomości na T. B. i E. B. w równych między nimi częściach. Nieruchomość położona w W. przy ul. [...] nr hip. [...] podlegała przepisom dekretom z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, oz. 279). W dniu 27 października 1949 r. (data prezentaty) J. S., E. B. i T. B. złożyli wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości. Do wniosku dołączono opatrzony datą [...]października 1949 r. wniosek dekretowy. Orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] grudnia 1949 r. nr [...]. Prezydent W. odmówił przywrócenia terminu na złożenie wniosku o prawo własności czasowej do gruntu nieruchomości [...], położonej przy ul. [...]W orzeczeniu tym wskazano, iż sporna nieruchomość została objęta z dniem 19 kwietnia 1948 r., wobec czego termin na złożenie wniosku upływał 19 października 1948 r. Orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej W.z dnia [...] grudnia 1949 r. nr [...] odmówiono przyznania na rzecz J. S., T. i E. B. ustanowienia prawa własności czasowej przedmiotowego gruntu, wobec niezłożenia wniosku w określonym terminie. W dniu 20 lutego 2013 r. G. B. (następca prawny E. B.) wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego z dnia [...] grudnia 1949 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. sygn. akt [...] (utrzymaną w mocy przez Kolegium w dniu [...] maja 2015 r. sygn. akt [...]) odmówiło stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej W.z dnia [...] grudnia 1949 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 1280/15 stwierdził nieważność obu decyzji Kolegium, z uwagi na to że zostały skierowane do osoby nieżyjącej. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odmówiło stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej W.z dnia [...] grudnia 1949 r. W uzasadnieniu wskazano, że skoro nie został dochowany 6 miesięczny termin określony w art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. oraz termin ten nie został przywrócony, wniosek został złożony po terminie i zasadnie został załatwiony orzeczeniem odmownym. Organ zaznaczył, że termin o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu jest terminem prawa materialnego, zawitym i nie ma możliwości jego przywrócenia. Brak jest tym samym podstaw do uznania iż kwestionowane orzeczenie administracyjne z dnia 29 grudnia 1949 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. G. B. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w myśl art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. gmina uwzględni wniosek byłego właściciela (zgłoszony w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę) o ustanowienie własności czasowej, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania. Istotne znaczenie miało złożenie wniosku o przyznanie wieczystej dzierżawy (własności czasowej, użytkowania wieczystego) w terminie określonym w art. 7 ust. 1 dekretu. Objęcie gruntu w posiadanie przez gminę W. nie tworzyło nowego stanu prawnego, ukształtowanego wcześniej dekretem o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Przepisy rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r. w sprawie obejmowania w posiadanie gruntów przez gminę m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 6, poz. 43) ustalają tryb, w jakim następuje objęcie gruntu w posiadanie. Przepis § 1 rozporządzenia ma następujące brzmienie: "Obejmowanie w posiadanie przez gminę W. gruntów na obszarze W., nie objętych dotychczas na podstawie rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 7 kwietnia 1946 r. (Dz. U. Nr 16, poz. 112), następuje w drodze ogłoszeń Zarządu Miejskiego W., podanych do publicznej wiadomości przez zamieszczenie w organie urzędowym Zarządu Miejskiego i w jednym z poczytnych pism codziennych wydawanych w W. oraz przez rozplakatowanie.". Z kolei § 3 rozporządzenia stwierdza, iż "Grunty uważa się za objęte w posiadanie z dniem wydania numeru organu urzędowego Zarządu Miejskiego, w którym zamieszczono ogłoszenie". Przepis art. 7 ust. 1 dekretu czynności "objęcia w posiadanie gruntu" przez gminę, nadał takie znaczenie prawne, iż od dnia objęcia w posiadanie gruntu należy liczyć początek terminu do zgłoszenia wniosku o przyznanie własności czasowej. Skoro tak, to prawne pojęcie "objęcia w posiadanie gruntów" należy łączyć z określoną datą, którą winno określić rozporządzenie, wydane na podstawie art. 4 dekretu. Według tego przepisu rozporządzenie ustala termin i tryb obejmowania w posiadanie przez gminę m.st. Warszawy gruntów określonych w art. 1 dekretu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem powszechnie przyjmuje się, że warunkiem skutecznego objęcia gruntów w posiadanie przez gminę W. było zamieszczenie ogłoszenia w organie urzędowym Zarządu Miejskiego W., o którym mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r. w sprawie obejmowania w posiadanie gruntów przez gminę W.(Dz. U. Nr 6, poz. 43). Skutek prawny, polegający na tym, że grunty na określonym obszarze W. zostały objęte w posiadanie przez gminę w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r., następował zaś z dniem wydania numeru powołanego organu urzędowego. Oznacza to, że przyznanie uprawnień przewidzianych w art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r., było możliwe tylko na wniosek uprawnionych osób, o ile wniosek ten został złożony w terminie 6 miesięcy od dnia objęcia przez gminę miasto W. danego gruntu w posiadanie, we wskazanym znaczeniu. Skuteczne objęcie nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] nr hip. [...], w posiadanie przez gminę W. nastąpiło w dniu [...] kwietnia 1948 r., o czym ogłoszono w Dzienniku Urzędowym Zarządu Miejskiego nr [...] z 1948 r. Do czynności objęcia gruntu w posiadanie miały, zatem zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r. wydane w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej w sprawie obejmowania w posiadanie gruntów przez Gminę W. Kategoryczne brzmienie przepisów ww. rozporządzenia nie pozostawia wątpliwości, że prawne znaczenie dla objęcia gruntu w posiadanie przez gminę W. miało wyłącznie ogłoszenie dokonane w organie urzędowym Zarządu Miejskiego W., co bezspornie świadczy o tym, że przy objęciu gruntu w posiadanie przez gminę W. nie naruszono przepisów rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r. Skoro wniosek o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu został złożony po upływie 6 miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu, zatem brak jest podstaw prawnych do uznania, że orzeczenie administracyjne z 29 grudnia 1949 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Kolegium zaznaczyło również, że organy administracji nie są legitymowane do oceny czy przepis rozporządzenia, stanowiący podstawę prawną rozstrzygnięcia administracyjnego jest zgodny z Konstytucją lub ustawą. Skargę na decyzję z dnia [...] marca 2017 r. wniósł G. B., zarzucając jej naruszenie: 1) art. 7 ust. 1 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W.z dnia 26 października 1945 roku poprzez błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym określeniu daty objęcia gruntu w posiadanie przez gminę i ustalenie jej na dzień ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr [...] Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 1948 roku oraz związane z tym nieprawidłowe określenie daty rozpoczęcia biegu i upływu terminu do złożenia przez poprzednika prawnego wnioskodawcy tzw. wniosku dekretowego wynikające z błędnego przyjęcia, iż skuteczne i zgodne z prawem było obejmowanie przez gminę gruntów w posiadanie jedynie poprzez wydane na podstawie Rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r. ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym, tym bardziej, iż w ww. Dzienniku Urzędowym nieruchomość położona w Warszawie przy ul. [...] w W., Nr hip. [...] nie jest wymieniona; 2) art. 7 ust. 2 dekretu poprzez odmowę przyznania prawa własności czasowej, mimo, że korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 3) naruszenia art. 64 ust. 2 Konstytucji poprzez nie podjęcie jakichkolwiek działań wbrew zasadzie równej dla wszystkich ochrony prawnej własności i praw majątkowych zmierzających do zagwarantowania ochrony własności prywatnej na podstawie niekonstytucyjnych przepisów wydawanych w trybie dekretowym oraz w oparciu o swobodną interpretację organów administracyjnych; 4) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz w konsekwencji niezebrania oraz nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy, co miało wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało przyjęciem, iż termin na złożenie wniosku dekretowego winien być liczony od dnia opublikowania ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr [...] Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego W. z dnia [...] kwietnia 1948, podczas gdy w tym Dzienniku Urzędowym nieruchomość położona w W. przy ul. [...] róg [...] w W., Nr hip. [...] nie jest wymieniona. W uzasadnieniu skargi wskazano, że rozporządzenie Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r. w sprawie obejmowania w posiadanie gruntów przez gminę W. (Dz. U. Nr 6, poz. 43) było niezgodne z obowiązującym wówczas aktem prawnym hierarchicznie wyższego rzędu tj. dekretem z dnia 11 października 1946 r. Prawo rzeczowe. Nie można zatem uznać, że termin do złożenia wniosku o ustanowienie własności czasowej w ogóle rozpoczął bieg. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Kolegium z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W ocenie sądu skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotem skargi była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] marca 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] sierpnia 2016 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] grudnia 1949 r. odmawiającego – w trybie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W.(Dz. U. Nr 50 , poz. 279 dalej dekret warszawski) – ustanowienia użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. Istotą sprawy była więc ocena, czy powołane odmowne "orzeczenie dekretowe" z 1949 r. wyczerpuje przesłanki stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności przesłankę rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), gdyż tylko to zagadnienie jest okolicznością sporną w sprawie. Organy nadzoru uznały, że odmowne orzeczenie z 1949 r. nie naruszyło prawa w sposób rażący, i z oceną tą, zdaniem sądu, należy się zgodzić. Podkreślić należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie czy kontrolowana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ nie jest władny w tym trybie rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wymaga natomiast wykazania, że decyzja wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjne oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Wyjaśnić na początku należy, że art. 7 dekretu warszawskiego stanowi, iż dotychczasowy właściciel gruntu bądź jego następcy prawni będący w posiadaniu gruntu, mogą w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy lub prawa zabudowy (ust. 1). Gmina uwzględni wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez byłego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania (ust. 2). Przesłanki ustanowienia użytkowania wieczystego na rzecz dotychczasowego właściciela, wynikające z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu warszawskiego, są następujące: posiadanie gruntu w dacie złożenia wniosku w terminie określonym w dekrecie oraz możliwość pogodzenia korzystania z gruntu przez dotychczasowego właściciela z jego przeznaczeniem w planie zabudowy (zagospodarowania przestrzennego). Wydając decyzję w przedmiocie wniosku dotychczasowego właściciela organ musiał ustalić takie okoliczności, jak: 1. data objęcia nieruchomości w posiadanie przez gminę; 2. zachowanie terminu do złożenia wniosku przez byłego właściciela; 3. jaki plan zabudowy (zagospodarowania przestrzennego) obowiązywał w dacie podejmowania decyzji na obszarze położenia nieruchomości (z jakiej daty, przez kogo uchwalony, kiedy wszedł w życie) oraz jakie było przeznaczenie nieruchomości w tym planie lub rodzaj zabudowy; 4. czy przeznaczenie w planie lub rodzaj zabudowy umożliwiały dalsze korzystanie z nieruchomości przez jej dotychczasowego właściciela. Sąd podkreśla w tym miejscu, że dopiero łączne ustalenie daty objęcia gruntu w posiadanie i daty złożenia wniosku pozwala na ocenę czy wniosek złożony był w terminie. W razie ustalenia, że wniosek nie został złożony w terminie, odmowa przyznania prawa własności czasowej do gruntu, nawet jeżeli korzystanie przez dotychczasowego właściciela z gruntu dawało się pogodzić z jego przeznaczeniem, była zgodna z prawem. Brak zatem byłoby podstaw do stwierdzenia nieważności orzeczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ustaliło, że przedmiotowa nieruchomość została objęta w posiadanie gminy w dniu 19 kwietnia 1948 r., tj. z dniem wydania Dziennika Urzędowego Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego W.Nr 10, w którym opublikowano ogłoszenie o objęciu gruntów w posiadanie przez Gminę W. Zatem termin do złożenia wniosku upływał 19 października 1948 r. Tym samym wniosek złożony przez dotychczasowych współwłaścicieli J. S., T. B. i J. B. w dniu 27 października 1949 r. ( data prezentaty) był wnioskiem złożonym po terminie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego. Za akt wynika ponadto, termin ten nie został przywrócony, co potwierdza Orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] grudnia 1949 r. Prezydent W.. orzeczenie w przedmicie przywrócenia terminu zostało wydane na wniosek poprzednich właścicieli. W tym miejscu należy podkreślić, że termin, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu jest terminem prawa materialnego, terminem zawitym. Termin o takim charakterze jest, w razie jego uchybienia, terminem nie przywracalnym, instytucja przywrócenia terminu bowiem ma zastosowanie tylko do terminów procesowych, zatem brak jest podstaw dla uznania, iż kwestionowane orzeczenie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Jako chybiony należy uznać zarzuty skargi dotyczące prawidłowego objęcia w posiadanie spornej nieruchomości oraz przyjęcia, że termin sześciomiesięczny do złożenia wniosku dekretowego w ogóle nie rozpoczął swojego biegu. Rozporządzenie Ministra Odbudowy wydane w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej z dnia 27 stycznia 1948 r. w sprawie obejmowania w posiadanie gruntów przez gminę W.(Dz. U. Nr 6, poz. 43) weszło w życie z dniem ogłoszenia, tj. w dniu 10 lutego 1948 r. Było zatem podstawą objęcia spornego gruntu. Rozporządzenie to w § 1 stanowi, iż obejmowanie w posiadanie przez gminę gruntów na obszarze gminy, nieobjętych dotychczas w posiadanie na podstawie rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 1946 r. następuje w drodze ogłoszeń Zarządu Miejskiego W., podanych do publicznej wiadomości przez zamieszczenie w organie urzędowym Zarządu Miejskiego i w jednym z poczytnych pism codziennych wydawanych w W. oraz przez rozplakatowanie. W § 2 pkt 2 rozporządzenie to upraszczało także - w stosunku do uprzednio obowiązującego rozporządzenia - sposób określenia nieruchomości obejmowanej w posiadanie przez gminę. Według tej regulacji wystarczyło oznaczenie obszaru, na którym grunty zostają objęte w posiadanie. Tym samym z dokonaniem ogłoszeń w poczytnym piśmie codziennym oraz rozplakatowaniem rozporządzenie nie łączy w istocie żadnych skutków prawnych. Niezależnie zatem od tego, czy dokonano, czy też nie dokonano takich ogłoszeń (w poczytnym piśmie i przez rozplakatowanie), decydujące znaczenie ma ogłoszenie w organie urzędowym Zarządu Miejskiego, jak stanowi § 3 rozporządzenia. Jednoznaczne sformułowanie § 3 rozporządzenia nie daje podstaw do wnioskowania, iż nie nastąpiło prawnie skuteczne objęcie gruntu w posiadanie przez gminę z dniem wydania numeru organu urzędowego Zarządu Miejskiego, w którym zamieszczono ogłoszenie, tylko z tej przyczyny, że brak jest dowodu, iż ogłoszenie było zamieszczone także w jednym z poczytnych pism codziennych wydawanych w W. oraz przez rozplakatowanie, albo że ogłoszeń w tej formie nie dokonano. Jeszcze raz należy podkreślić, że stosownie do § 3 ww. rozporządzenia - jedynym warunkiem objęcia gruntów w posiadanie było zamieszczenie ogłoszenia o tym objęciu w organie urzędowym Zarządu Miejskiego. Oznacza to, że prawne znaczenie dla objęcia gruntu w posiadanie ma wyłącznie ogłoszenie dokonane w tym organie. (zob. uchwała NSA z dnia 5 czerwca 2000 r., OPK 32/99 publ. ONSA 2000/4/142). Zatem "objęcie w posiadanie" w rozumieniu dekretu miało swoiste znaczenie i nie miały do niego zastosowanie przepisy dekretu z dnia 11 października 1946 r. " Prawo rzeczowe". Jeżeli Dziennik Urzędowy Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego nr [...] ukazał się w dniu [...] kwietnia 1948 r., to z tym dniem nastąpiło prawidłowe objęcie przedmiotowej nieruchomości w posiadanie przez gminę, a termin sześciomiesięczny, określony w art. 7 ust. 1 dekretu upłynął w dniu 19 października 1948 r. Zatem wniosek z dnia 27 października 1948 r. został zatem złożony po terminie, o którym mowa w art. 7 ust.1 dekretu, który to termin jest terminem materialnym i zawitym, a którego uchybienie powoduje, że wniosek o ustanowienie użytkowania wieczystego ( wówczas własności czasowej) nie mógł być uwzględniony. Zdaniem sądu w niniejszej sprawie nie mogły zostać uwzględnione również zarzuty dotyczące naruszenia art. naruszenia art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Należy przede wszystkim zauważyć, że niniejsze postępowaniem nadzorczym, w którym należy wyłącznie zbadać wystąpienie bądź nie przesłanek z art. 156 kpa. W dacie wydania kontrolowanej w postępowaniu nadzorczym decyzji przepisy te nie obowiązywały. Natomiast Konstytucja z 1952 r. nie przewidywała bezpośredniego jej stosowania przez sądy i organy, jak to wynika z art. 8 obecnej Konstytucji. Ponadto wzorzec kontroli jest konstruowany na podstawie przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji kontrolowanych w postępowaniu nadzorczym. Tym wzorcem kontroli nie mogą być, co do zasady, przepisy późniejsze. Ponadto, z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP nie wynika abstrakcyjne (modelowe) prawo do odszkodowania, które miałoby przysługiwać jakiejś grupie podmiotów na równych zasadach. Konstytucja nie zna publicznego prawa podmiotowego do odszkodowania z tytułu szkód wyrządzonych legalnym działaniem władzy publicznej. Podsumowując, Sąd w całości zaaprobował stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., które w postępowaniu o stwierdzenie nieważności orzeczenia dekretowego z 1949 r., odmawiającym dotychczasowym właścicielom przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] - dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 kpa uwzględniło przepisy prawne powołane w podstawie prawnej kontrolowanego orzeczenia - w tym przypadku art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekające w niniejszej sprawie, wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyło stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśniło motywy, jakimi się kierowało przy rozstrzyganiu sprawy. Uzasadniło przekonująco swoje decyzje nie naruszając przy tym granic swobodnej oceny dowodów. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.