I SA/Wa 695/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.) Sędziowie WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant sekretarz sądowy Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2017 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa (dalej jako: organ/minister), po rozpatrzeniu odwołania W. G. (dalej jako: skarżąca), utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Wnioskiem z dnia 11 stycznia 2010 r. Prezydent [...] wystąpił do Wojewody [...] o stwierdzenie nabycia przez Gminę [...] ([...]) z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości położonej w obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2, objętej księgą wieczystą KW nr [...], zajętej pod drogę publiczną - ul. [...] w [...]. Po rozpatrzeniu wniosku Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [...] prawa własności opisanej wyżej nieruchomości, zajętej pod drogę publiczną - ul. [...] w [...], którą Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. uchylił w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] ponownie stwierdził nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości położonej w obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2 zajętej pod ul. [...] w [...]. Nie zgadzając się z tą decyzją skarżąca złożyła odwołanie, podnosząc, że przedmiotowa nieruchomość w 1998r. nie była zajęta pod drogę publiczną i nie pozostawała we władaniu gminy. Po rozpatrzeniu odwołania Minister utrzymał w mocy decyzję organu I instancji i wyjaśnił, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm., dalej jako: "ustawa"), nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Oznacza to, że nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy następowało, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. zostały spełnione łącznie następujące przesłanki: a) nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, b) nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną, c) nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego. Minister wskazał także, że przepis art. 73 ust. 1 ustawy ma charakter wywłaszczeniowy i dotyczy sytuacji, gdy w dniu 31 grudnia 1998 r. prawo własności było uregulowane na rzecz innych podmiotów prawnych niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, przy istnieniu publicznego władania nieruchomością. Zaznaczył również, że stosując ten przepis organ bada wyłącznie spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r. Tym samym organ, prowadząc postępowanie w trybie art. 73 ustawy, obowiązany jest ustalić stan prawny i faktyczny na dzień 31 grudnia 1998 r. Minister ustalił, że w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość położona w [...], w obrębie [...], oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha, stanowiła własność M. O. W zmodernizowanym operacie ewidencji gruntów działka nr [...] odpowiadała działkom nr [...] o pow. [...] ha i [...] o pow. [...] ha. Umową sprzedaży z dnia [...] lutego 2009 r., Rep. A nr [...] sporządzoną przed W. K. notariuszem w [...], M. O. sprzedała skarżącej ww nieruchomość w tym m.in. działkę nr [...] o pow. [...] ha. Zgodnie z mapą do celów prawnych, przyjętą do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu [...] maja 2014 r. pod nr [...], sporządzoną przez uprawnionego geodetę J. S., działka nr [...] o pow. [...] ha po linii istniejącego ogrodzenia została podzielona na działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha. Na postawie powyższych ustaleń Minister stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. nie stanowiła własności Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego. Minister ustalił również, że na podstawie uchwały Rady Narodowej [...] z dnia [...] maja 1988 r., nr [...] w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie [...] i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. U. Woj. [...] Nr [...] poz. [...]) ul. [...] w [...] zaliczona została do kategorii dróg lokalnych miejskich. Natomiast zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy dotychczasowe drogi lokalne miejskie stały się drogami gminnymi z dniem 1 stycznia 1999 r. Minister wyjaśnił dalej, że przestrzenny zasięg działania art. 73 ust. 1 ustawy w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia 31 grudnia 1998 r., jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych, a więc spełniającego definicję pasa drogowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych). W tym zakresie wskazał, że o przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga bądź stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r. bądź sposób korzystania z niej. Wyjaśnił także, że w przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, który obejmuje jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym. Minister wskazał za wojewodą, że przedmiotowa nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta była pod drogę ul. [...] w [...]. Zauważył również, że ze znajdującej się w aktach sprawy mapy sytuacyjnej przedmiotowej nieruchomości dla celów prawnych przyjętej do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu [...] maja 2014 r. pod nr [...], sporządzonej przez uprawnionego geodetę J. S., potwierdzającej stan zajęcia nieruchomości według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r., wynika, że z działki ewidencyjnej nr [...] o powierzchni [...] ha w obrębie [...] wydzielono m in. działkę nr [...] o pow. [...] ha faktycznie zajętą w dniu 31 grudnia 1998 r. pod ul. [...]. Minister podkreślił, że mapa do celów prawnych sporządzona przez uprawnionego geodetę w oparciu o dokumentację geodezyjną przyjęta do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 kpa, a zatem stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone przez uprawnionego geodetę. W kwestii spełnienia przesłanki władania publicznoprawnego nieruchomością Minister, przytaczając w tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych, podał, że w aktach sprawy znajduje się umowa powiernicza z dnia 30 grudnia 1994 r. zawarta miedzy Urzędem Gminy [...] a Zarządem Dróg Miejskich w [...] dotycząca eksploatacji oraz konserwacji oświetlenia ulicznego znajdującego się m. in. na ul. [...] oraz pismo zastępcy Naczelnika Wydziału Infrastruktury dla Dzielnicy [...] z dnia 18 lipca 2011 r. dotyczące ww. oświetlenia. Zdaniem Ministra, dokumenty te stanowią potwierdzenie sprawowania władztwa publicznego nad ul. [...] w [...] zgodnie ze stanem na dzień 31 grudnia 1998 r. Organ uznał zatem, że wydzielona z przedmiotowej nieruchomości działka o po. [...] ha była w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta pod drogę publiczną oraz sprawowane było nad nią władztwo publicznoprawne. W konkluzji Minister stwierdził, wszystkie przesłanki wynikające z art. 73 ust. 1 ustawy zostały spełnione i udokumentowane. Skargę na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła skarżąca, zarzucając organowi naruszenie: 1. art. 156 § 1 pkt 2 kpa polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej przez niewłaściwe zastosowanie ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną; 2. art. 7 i art. 77 kpa poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w szczególności: a) oparcie zaskarżonej decyzji na mapie sporządzonej przez biegłego geodetę i przyjętej do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu [...] maja 2014 r. pod nr [...] i przyjęcie, że mapa ta potwierdza przejęcie działki skarżącej pod drogę gminą ul. [...] przed 31 grudnia 1998 r., b) uznanie, że dowodem przejęcia części działki pod drogę [...] jest umowa na odśnieżanie oraz umowa na konserwację oświetlenia, podczas gdy z dokumentów tych w żaden sposób nie wynika, że granice drogi ul. [...] obejmowały nieruchomość skarżącej, c) pominięcie znajdujących się w zasobach Wojewody zdjęć ul. [...], której granice uległy zmianie dopiero po 2008 r. kiedy to wykonana została utwardzona nawierzchnia, podczas gdy przed 31 grudnia 1998 r. droga ta nie spełniała żadnych wymagań określonych przepisami ustawy o drogach publicznych i była nieutwardzona; 3. naruszenie art. 21 ust. 1 Konstytucji RP poprzez pozbawienie skarżącej prawa własności nieruchomości na podstawie zaskarżonej decyzji i decyzji I instancji wobec braku dowodów na spełnienie przesłanek z art. 73 ust. 1 ustawy, jak również pozbawienie jej prawa do odszkodowania przez wydanie decyzji po upływie 12 lat od daty do kiedy mogły być zgłaszane wnioski o wypłatę odszkodowania co narusza art. 21 ust. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że zgromadzone dowody w żaden sposób nie potwierdzają, że ul. [...] wkraczała na jej nieruchomość na dzień 31 grudnia 1998 r. Zarzuciła, że nie potwierdzają tego mapa przyjęta do zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz umowy dotyczące utrzymania drogi - odśnieżania oraz utrzymanie oświetlenia. Podniosła, że droga [...] była ulicą nieutwardzoną, piaszczystą znacznie węższą niż w dacie wydania decyzji, kiedy to dokonano jej utwardzenia. Skarżąca podała, że załączone do skargi zdjęcia satelitarne ul. [...] z lat 1997, 2005 i 2008 sporządzone na wysokości działki skarżącej jednoznacznie wskazują, że ulica nie obejmowała spornej działki. Zdaniem skarżącej, z powyższych względów nie zostały spełnione przesłanki z art. 73 ust. 1 ustawy. Skarżąca podkreśliła, że prawo własności jest dobrem szczególnie chronionym, a na podstawie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji wojewody następuje jej wywłaszczenie i pozbawienie prawa do odszkodowania. Brak odszkodowania w ocenie skarżącej, stanowi jawne pogwałcenie art. 21 Konstytucji co uzasadnia zarzut nieważności wynikający z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W tych okolicznościach skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 873 z późn. zm.)- zwanej dalej ustawą. Zgodnie z ustępem 1 przywołanego artykułu nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Zgodnie zaś z treścią art. 73 ust. 2 ustawy odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, wypłaca gmina - w odniesieniu do dróg będących w dniu 31 grudnia 1998 r. drogami gminnymi, lub Skarb Państwa - w odniesieniu do pozostałych dróg. Jak natomiast stanowi ust. 4 wspomnianego artykułu, odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa. Gdy chodzi o przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stan prawny – tj. analizę przepisów i przesłanek warunkujących zastosowanie art. 73 ust. 1 ustawy – Sąd podziela w całości stanowisko wyrażone przez organ. Ww przepis jest jednoznaczny i wyznacza trzy przywołane wyżej przesłanki jego zastosowania. W sprawie nikt nie kwestionuje, że w dniu 31 grudnia 1998r. ww działka była poza ogrodzeniem posesji skarżącej, skarżąca kwestionuje natomiast, że działka ta była zajęta pod drogę publiczną jak również że nie była we władaniu publicznoprawnym. Jednak na poparcie swoich twierdzeń, poza niejednoznacznymi i niewiele wnoszącymi do sprawy zdjęciami lotniczymi – skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów. Jest to tym bardziej istotne, gdyż sporną nieruchomość nabyła w 2009r. Skoro jednak w orzecznictwie przyjmuje się, że stroną postępowania w sprawie o ustalenie odszkodowania może być aktualny właściciel nieruchomości to także stroną postępowania prowadzonego w rybie art. 73 ustawy może być także podmiot, który nie był właścicielem w określonej ustawą dacie 31 grudnia 1998r a jest nim obecnie czyli w dacie wydawania decyzji deklaratoryjnej. Odnosząc się do zarzutów skargi trzeba podkreślić, że kwestia szerokości pasa drogowego została określona normatywnie. Drogi są budowlami, które dla wykonywania przypisanych im funkcji muszą być na trwałe powiązane z nieruchomością gruntową. Trwałe powiązanie drogi z gruntem oznacza, że droga, a w tym droga publiczna (a więc i chodnik czy pobocze zielone), jest częścią składową nieruchomości gruntowej, nie może zatem stanowić przedmiotu odrębnego od nieruchomości (art. 47 § 1 kc i art. 48 kc). Nie każda droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. By uzyskać taki status musi zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg (krajowych, wojewódzkich, powiatowych czy gminnych). Z drogi takiej może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub w innych przepisach szczególnych. Droga publiczna ma zatem dwie podstawowe cechy: istnieje nieograniczona podmiotowo możliwość korzystania z drogi, a przy tym droga ta została zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych określonych w ustawie. Aktualnie przyjmuje się, że nie istnieje odrębne od nieruchomości prawo własności do drogi publicznej. Właśnie w celu wykluczenia rozbieżności w zakresie odrębnego prawa własności do gruntu zajętego pod drogę publiczną oraz osobnego prawa do drogi publicznej, w przypadku dróg publicznych ustawodawca zdecydował "o podmiotowym scaleniu prawa własności nieruchomości oraz drogi". (por. Maciejko Wojciech, Zaborniak Paweł, Ustawa o drogach publicznych. Komentarz, LexisNexis). Nastąpiło to na mocy art. 73 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, które nie stanowiły ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Jeśli chodzi o przesłanki omawianego art. 73 ustawy - sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, zaliczoną następnie do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed dniem 1 stycznia 1999 r. Nie jest przy tym konieczne, jak twierdzi skarżąca, aby droga zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych, w 1998r. musiała być utwardzona wg obecne stosowanych standardów. Istotne jest aby ów zaliczony do kategorii dróg publicznych grunt był postrzegany jako droga publiczna a przy tym faktycznie był powszechnie dostępny. Drogi publiczne, podobnie jak np. rzeki, są rzeczami przeznaczonymi do powszechnego użytku. Można mówić o nim tylko wtedy, gdy zakres uprawnionych do korzystania osób - nie jest oznaczony. Możność korzystania z drogi publicznej nie ma cech posiadania konkretnego prawa cywilnego, w szczególności posiadania służebności, lecz stanowi korzystanie ze sfery wolności, jaką państwo zapewnia każdemu obywatelowi. W takim przypadku posiadanie należy do właściciela, tj. Skarbu Państwa lub gminy czy powiatu, w zależności od rodzaju drogi publicznej. Ustawa o drogach publicznych zakłada, że podmioty publiczne - jako właściciele - wykonują względem dróg publicznych obowiązki nałożone przez prawo. Ich władanie ma charakter samoistny, a jego główną cechą jest brak podporządkowania dyspozycjom innej osoby (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 maja 2006 r., III CZP 19/06, OSNC 2006, nr 12, poz. 195). Korzystanie z drogi przez każdego, tj. nieograniczoną liczbę podmiotów, nie jest posiadaniem, bo nie ma charakteru zindywidualizowanego. Zatem wykluczenie domniemania władania publicznoprawnego nad częścią drogi publicznej musiałoby zostać udowodnione poprzez wykazanie wyłącznego jej posiadania przez podmiot prywatny i poprzez wyłączenie jej powszechnej dostępności. Jednocześnie trzeba podkreślić, że np. dbanie o wizerunek przylegającej do drogi publicznej nieruchomości (przez jej właścicieli) polegające na zamiataniu czy odśnieżaniu chodnika (gdy ten został wybudowany) i odpowiednio np. wykaszanie pobocza - nie oznacza samo przez się wyłączenia nad tym konkretnym areałem gruntu wynikającego z ustawy o drogach publicznych władztwa publicznego. Również wykonywanie remontów tak urządzonej drogi publicznej, jej odśnieżanie, urządzenie oświetlenia czy oznakowania nie musi być wykazane dokumentami na konkretnym odcinku, tj. w ramach nieruchomości objętej decyzją lecz - w ogóle, na którymkolwiek odcinku tejże urządzonej (choćby nieutwardzonej) drogi. Niezauważona przez właścicieli aktywność zarządcy drogi publicznej na odcinku przylegającym do ich nieruchomości nie oznacza braku władztwa publicznego nad "urządzoną" w zakresie wymaganym definicją pasa drogowego - drogą publiczną. Przedmiotem badania orzekającego w sprawie organu administracji nie jest bowiem okoliczność fizycznego władania zarządcy drogi nad objętą postępowaniem częścią nieruchomości przejętą z mocy prawa na własność gminy lecz władanie całą drogą publiczną na całej jej długości w ramach jej administracyjnych granic czyli pasa drogowego. Trzeba tez wskazać, że termin wygaśnięcia roszczenia, o którym mowa w art. 73 ust. 4 ustawy z 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną pozostaje bez związku z faktem i datą wydania decyzji, o której mowa w art. 73 ust. 3 ustawy. Należy podkreślić, (choć kwestia odszkodowania nie jest przedmiotem kontrolowanej sprawy, jednak jest elementem zarzutów skargi), że problematyka zgodności art. 73 ust. 4 ustawy w zakresie, w jakim określa termin wygaśnięcia roszczenia o odszkodowanie bez powiązania z faktem i datą wydania decyzji deklaratoryjnej wojewody, o której mowa w art. 73 ust. 3 tej ustawy, z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej stała się przedmiotem pytania prawnego postawionego Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Wyrokiem z dnia 15 września 2009 r. wydanym w sprawie P 33/2007, Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 73 ust. 4 ustawy w zakresie, w jakim określa termin wygaśnięcia roszczenia o odszkodowanie bez powiązania z faktem i datą wydania decyzji, o której mowa w art. 73 ust. 3 tej ustawy, jest zgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Tym samym zarzuty skarżącej co do naruszenia Konstytucji RP poprzez wydanie kontrolowanej decyzji po 2005r. tj. po terminie dającym podstawę do ustalenia i wypłaty odszkodowania za zajętą pod drogę publiczną nieruchomość, nie zasługują na uwzględnienie. W kontrolowanej sprawie nieruchomość o pow. [...] mkw przejęta w trybie art. 73 ust. 1 ustawy pod drogę publiczną pozostaje poza trwałym ogrodzeniem nieruchomości skarżącej i w dacie określonej ustawą stanowiła przylegający do drogi gminnej pas zieleni, powszechnie dostępny dla każdego jej użytkownika. W tym stanie rzeczy argumenty organu wyartykułowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie budzą wątpliwości Sądu odnośnie do zaistnienia przesłanek z ustawy. Skutkowało to oddaleniem skargi w oparciu o art. 151 ppsa.