I SA/Wa 695/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie: sędzia WSA Bożena Marciniak sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2019r. Nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia W. M. na postanowienie Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania utrzymało to postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ przedstawił następująco stan prawny: Postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. Kierownik Gminnego Ośrodka pomocy Społecznej w S. odmówił wznowienia postępowania z wniosku W. M. w sprawach [...] i [...] w których decyzje nie stały się ostateczne oraz w sprawach [...] i [...] zakończonych ostatecznymi decyzjami Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. dotyczącymi przyznania zasiłków celowych odpowiednio w kwotach [...] zł i [...] zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że decyzjami z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] i [...] Kierownik GOPS w S. odmówił przyznania W. M. dotacji celowych odpowiednio w kwotach [...] zł i [...] zł na remonty związane ze szkodami klęskowymi. W obu postępowaniach W. M. brała czynny udział, o czym świadczą składane przez nią wnioski i odwołania od decyzji wraz z wnioskami o przywrócenie terminu do ich złożenia. Postanowieniami z dnia [...] sierpnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w sprawach [...] i [...] odmówiło przywrócenia terminów do złożenia odwołania od w/w decyzji. Wskazano, że decyzje [...] i [...] zostały uchylone i przekazane organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia mocą decyzji SKO w [...] z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] i nr [...]. Tym samym z punktu widzenia prawnego wznowienie postępowań w stosunku do decyzji, które nie mają przymiotu ostateczności jest niedopuszczalne. Dalej organ I instancji podał, że W. M. wnosiła o wznowienie postępowania w sprawie decyzji odmawiających przyznanie zasiłków celowych w kwocie [...] zł i [...] zł powołując jako podstawę wznowienia postępowania art. 145 § 1 pkt. 1 i 4 k.p.a. Wnioskodawczyni nie wskazała jakie dowody przeprowadzone w toku postępowań dotyczących przyznania zasiłków celowych okazały się fałszywe, jak również na podstawie jakich orzeczeń sądów lub organów stwierdzono popełnienie przestępstwa fałszerstwa lub ich sfałszowanie jest oczywiste. Organ również nie dysponuje takimi dowodami ani orzeczeniami i przesłanka ta nie występuje. Odnosząc się natomiast do przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. organ podał, że strona miała zapewnione przez organ prawo czynnego udziału w/w postępowaniach administracyjnych. Nadto o decyzjach strona dowiedziała się w roku 2011, czyli upłynął już ustawowy termin na powoływanie się na przedmiotową przesłankę. Dlatego ze względu na powyższy stan faktyczny i prawny organ uznał, że wskazane przez wnioskodawczynię podstawy do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt. 1 i 4 k.p.a. nie mają żadnego uzasadnienia, a są tylko wyrazem niezadowolenia z decyzji wydanych przez organ w roku 2011. Na postanowienie Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. z dnia [...] listopada 2018 r. W. M. złożyła zażalenie do SKO w [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz niezwłoczne wydanie jej decyzji przyznających wnioskowane świadczenia wraz z odsetkami za zwłokę od [...] września 2010 r. od kwoty [...] zł i od [...] października 2010 r. od kwoty [...] zł. W jej ocenie zaskarżone postanowienie jest niezasadne, gdyż złożyła wnioski o przyznanie jej świadczeń i wskazała okoliczności na podstawie których jej się one należą. Zdaniem wnioskodawczyni organ błędnie ocenił materiał dowodowy i pozostaje w zwłoce w merytorycznym załatwieniu sprawy. Decyzje są wiążące i ostateczne, nie zdołała się bowiem od nich skutecznie odwołać. Nie brała pełnego udziału w sprawie z powodu ograniczeń powypadkowych i poklęskowych z 2010 r. Rozpatrując zażalenie po analizie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Organ podniósł, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną. Przedmiotowe postępowanie początkuje zgodnie z art. 149 § 1 i 2 k.p.a. – wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, które stanowi dopiero podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia (określonych enumeratywnie w art. 145 § 1, art. 145 a § 1 i art. 145 b § 1 k.p.a.), a następnie do oceny prawidłowości weryfikowanej (dotychczasowej) decyzji i w razie konieczności ponownego rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 151 §1 pkt 2 k.p.a.). Przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania zostały wyczerpująco wyliczone w art. 145 § 1, art. 145 a § 1 i art. 145 b § 1 k.p.a., należy do nich również m.in. wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. sytuacja, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jest to przesłanka, która może stanowić podstawę do wznowienia postępowania wyłącznie na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). Nadto w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Dopiero pozytywne ustalenia w zakresie zachowania terminu upoważniają organ do badania spełnienia przesłanki wznowieniowej i orzekania co do meritum sprawy, zachowanie terminu stanowi bowiem warunek skuteczności wniosku o wznowienie postępowania. Uchybienie terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania ma ten skutek, że postępowanie to nie może być wznowione. Okoliczność ta, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a., skutkuje obowiązkiem wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W pierwszym etapie (tzw. wstępnym) organ administracji ocenia jedynie pod względem formalnym wniosek o wznowienie postępowania, tzn. bada czy żądanie wznowienia postępowania pochodzi od strony (czyli podmiotu mającego w tym interes prawny), czy zachowany został termin do złożenia wniosku i czy wskazano ustawową podstawę wznowienia. Na tym etapie niedopuszczalna jest ocena merytoryczna przyczyn wznowienia, tzn. badanie, czy wskazane przez stronę przyczyny wznowienia faktycznie wystąpiły. Negatywna weryfikacja którejkolwiek z tych przesłanek, tj. ustalenie, iż wniosek nie pochodzi od strony bądź złożony został po upływie terminu, albo że podanie nie jest oparte na przyczynie wznowienia enumeratywnie wskazanej w 145 § 1, 145 a lub 145 b k.p.a. zobowiązuje organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. z powodu jego niedopuszczalności. NSA w wyroku z dnia 7 stycznia 2009 r. (II OSK 1747/07) podkreślił: "gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.)". Z akt niniejszej sprawy wynika, iż W. M. wnosiła o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego: a) decyzją Kierownika GOPS w S. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego w wysokości [...] zł przeznaczonego na remonty powstałych szkód spowodowanych przez podmięknięcia w 2010 r., b) decyzją Kierownika GPOS w S. z dnia [...] marca 2011 r. Nr. [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego w wysokości [...] zł przeznaczonego na remonty powstałych szkód spowodowanych przez podmięknięcia w 2010 r., c) decyzją Kierownika GOPS w S. z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego w wysokości [...] zł przeznaczonego na złagodzenie strat w gospodarstwie domowym spowodowanych przez powódź w 2010 r., d) decyzją Kierownika GOPS w S. z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego w wysokości [...] zł przeznaczonego na złagodzenie strat w gospodarstwie domowym spowodowanych przez powódź w 2010 r. Jako przyczynę wznowienia W. M. wskazała przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt.1 i 4 k.p.a. Decyzje kierownika GOPS w S. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] i nr [...] nie były decyzjami ostatecznymi. Mocą decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] i nr [...] zostały uchylone w całości i sprawy przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ wskazuje, że z części wstępnej art. 145 § 1 k.p.a. wynika wprost, że wznowienie postępowania jest dopuszczalne wyłącznie w takiej sprawie, w której została wydana ostateczna decyzja kończąca postępowanie w sprawie poprzez merytoryczne lub niemerytoryczne rozstrzygnięcie tej sprawy. Warunkiem koniecznym wznowienia postępowania jest zatem zakończenie sprawy decyzją ostateczną, co nie jest tożsame z wyczerpaniem toku instancyjnego. Postępowanie zakończone decyzją nieostateczną nie może zostać wznowione dopóty, dopóki decyzja ta nie stanie się ostateczna. W niniejszej sprawie przymiot ostateczności mają dopiero decyzje z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] i [...] bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] mocą decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. odmówiło przywrócenia uchybionego terminu do złożenia odwołań w sprawie (decyzja Nr [...] i Nr [...]). Odnosząc się do wniosku W. M. o wznowienia postępowania w sprawach zakończonych decyzją Kierownika GOPS w S. z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] i Nr [...] organ wskazał iż w sprawie nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. W. M. nie wskazała jakie dowody przeprowadzone w toku postępowań dotyczących przyznania zasiłków celowych okazały się fałszywe, jak również na podstawie jakich orzeczeń sądów lub organów stwierdzono popełnienie przestępstwa fałszerstwa lub ich sfałszowanie jest oczywiste. Organ administracji właściwy w sprawie wznowienia postępowania nie jest zaś uprawniony do dokonywania samodzielnych ustaleń co do popełnienia przestępstwa lub sfałszowania dokumentu (zob. np. wyrok NSA z 9 lutego 2011 r., II OSK 1170/10, LEX nr 992482). Zadaniem tego organu jest jedynie sprawdzenie, czy istnieją orzeczenia potwierdzające popełnienie czynu karalnego (zob. np. wyrok NSA z 13 grudnia 2006 r., I OSK 154/06, LEX nr 296295) a takich organ I instancji nie stwierdził. Za chybioną organ uznał także przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. "strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu". Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że W. M. miała zapewniony czynny udział w postępowaniach administracyjnych zakończonych wydaniem przedmiotowych decyzji. O decyzjach tych dowiedziała się w roku 2011, decyzje zostały jej również skutecznie doręczone, a zatem upłynął także ustawowy miesięczny termin do ubiegania się o wznowienie postępowania z tej przyczyny (art. 148 § 2 k.p.a.) wnioski o wznowienie postępowania wpłynęły do organu w dniu 17 i 18 października 2018 r. Reasumując organ odwoławczy uznał, że zasadna jest odmowa wznowienia postępowań w sprawach zakończonych decyzjami Kierownika GOPS w S. nr [...] i nr [...] w których decyzje nie stały się ostateczne, oraz w sprawach [...] i [...] zakończonych ostatecznymi decyzjami Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. dotyczącymi przyznania zasiłków celowych odpowiednio w kwotach [...] zł i [...] zł. Błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym, na którą wskazuje W. M. nie stanowi zdaniem organu podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego. To, że W. M. nie zdołała się skutecznie odwołać od powyższych decyzji nie jest przesłanką do wznowienia postępowania. Nie budzi także wątpliwości, że W. M. nie dochowała terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. W. M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o przyznanie jej wnioskowanych zasiłków wraz z odsetkami za zwłokę. Zdaniem skarżącej szkody uprawniające ją do zasiłków faktycznie wystąpiły, a nie otrzymała ich z powodu machinacji formalnych GOPS-u w S. i SKO w [...]. Taka sytuacja naraziła skarżącą i jej rodzinę na dodatkowe szkody. Jednocześnie skarżąca podkreśliła, że złożona skarga jest warunkowa i wycofa ją w przypadku spełnienia dwóch warunków łącznie, a mianowicie jeśli otrzyma długoletni kredyt na remonty niezbędne po szkodach klęskowych z 2010 r. na szczególnych uzgodnionych z bankami przez nią warunkach w terminie miesiąca. (Zdaniem skarżącej bank zawinił w czasie klęsk) oraz Wójt Gminy S. zgodzi się na współpracę w obsłudze potrzeb społecznych w indywidualnym uzgodnionym zakresie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie i postanowienie Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. będące przedmiotem kontroli Sądu nie naruszają prawa. Należy przy tym zaznaczyć iż Sąd w niniejszym postępowaniu wyłącznie dokonał oceny czy zaistniały formalne przesłanki do odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zgodnie z art. 149 § 3 p.p.s.a. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte którąkolwiek z wad kwalifikowanych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. Wznowienie postępowania, w następstwie którego dochodzi do rozstrzygnięcia sprawy już raz rozpatrzonej co do istoty, stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnych, zaś procedura tego nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji ostatecznych określona została przepisami art. 145 - 152 k.p.a. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego wyróżnia się etap wstępny, w którym wniosek o wznowienie postępowania poddaje się ocenie pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania, oraz postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia, a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Pierwszy etap postępowania o wznowienie polega na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania, w tym zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie czy wskazaniu ustawowej podstawy wznowienia. Postępowanie wstępne winno zakończyć się załatwieniem sprawy w trybie przewidzianym w art. 149 k.p.a., tj. poprzez wydanie przez właściwy organ postanowienia o wznowieniu postępowania (§ 1) bądź postanowienia o odmowie wznowienia (§ 3). Dopiero w drugiej fazie postępowania (fazie rozpoznawczej) organ po wznowieniu postępowania wydaje na podstawie art. 151 k.p.a. orzeczenie, którym: (1) odmawia uchylenia dotychczasowej decyzji (postanowienia), gdy ustali, że brak jest podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a., (2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi wystąpienie podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, (3) stwierdza wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, gdy wystąpią przesłanki negatywne określone w art. 146 § 1 i 2 wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania. Katalog przyczyn wznowienia postępowania, wymieniony w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a., ma charakter zamknięty co oznacza, że wznowienie postępowania nie jest dozwolone z jakichkolwiek innych przyczyn. Zasadne jest zatem twierdzenie, że wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter zawężający. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: (1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe, (2) decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, (3) decyzja została wydana przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, (4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, (5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję (6) decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, (7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), (8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które następnie zostało uchylone lub zmienione. W tym miejscu zaznaczenia wymaga, że niezależnie od podania przyczyn mogących stanowić podstawę do wznowienia postępowania, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego określają również inne wymogi formalne niezbędne do skutecznego złożenia podania z żądaniem wznowienia postępowania. Stosownie do art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w I instancji w terminie i jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Dopiero pozytywne ustalenia w zakresie dochowania powyższego terminu, a także w zakresie istnienia legitymacji procesowej strony do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie (art. 28 k.p.a.) upoważniają organ do badania spełnienia przesłanki wznowieniowej i orzekania co do istoty sprawy. To strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) powzięła wiadomość o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 1038/97; publ. LEX nr 43046). Zachowanie tego terminu jest jednak również badane przez organ, nie jest on bowiem zwolniony od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 463/11; publ. LEX nr 1145113). Uchybienie terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania ma ten skutek, że postępowanie to nie może być wznowione. Okoliczność ta, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a., skutkuje obowiązkiem wydania przez organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Przystąpienie do rozpoznawania sprawy wznowieniowej w przypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ww. ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest dotknięte wadą kwalifikowaną (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 1 k.p.a., przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny. W przypadku wszczęcia postępowania wznowieniowego pomimo niedochowania przez wnioskodawcę ww. terminu, organ winien postępowanie to umorzyć (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 374/11; publ. LEX nr 1219146). Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. wydał prawidłowe rozstrzygnięcie o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. z powodu wniesienia wniosku o wznowienia postępowanie z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. w stosunku do dwóch decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. tj. nr [...] i nr [...] oraz w związku z tym, że decyzje nr [...] oraz nr [...] nie są decyzjami ostatecznymi. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania jest dopuszczalne wyłącznie w takiej sprawie w której została wydana ostateczna decyzja kończąca postępowanie w sprawie. Z akt sprawy wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzjami z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] i nr [...] uchyliło w całości i przekazało sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji decyzje Kierownika GOPS w S. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] i nr [...]. Decyzje te dotyczyły przyznania zasiłku celowego na remonty szkód powstałych przez podmięknięcia w 2010 r. Natomiast ostateczne decyzje Kierownika GOPS w S. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] i nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego w wysokości odpowiednio [...] zł i [...] zł przeznaczonego na złagodzenie strat w gospodarstwie domowym spowodowanych przez powódź w 2010 r. skarżąca otrzymała 8 lipca 2011 r. Z akt sprawy wynika też, że skarżąca brała czynny udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z treścią art. 148 § 2 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt. 4 wnosi się do organu administracji publicznej który wydał decyzję w I instancji w terminie jednego miesiąca od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji. W rozpatrywanej sprawie termin ten upłynął w dniu 8 sierpnia 2011 r. a wnioski o wznowienie postępowania zostały złożone 30 października 2018 r. Skarżąca nie przedłożyła także jakichkolwiek dokumentów, że dowody na których oparto wydane w I instancji decyzje okazały się fałszywe. Brak jest także prawomocnych orzeczeń sądów lub innych organów potwierdzających fakt fałszowania dowodów lub popełnienia przestępstwa co powoduje, że podana przesłanka wznowieniowa jest bezpodstawna. Wobec powyższego Sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.