I SA/Wa 70/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska Sędziowie WSA Monika Nowicka Asesor WSA Jerzy Siegień /spr./ Protokolant Michał Samoraj po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi [...] Ośrodka [...] Sp. z o. o. w T. na decyzję Ministra Edukacji i Nauki z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień szkoły publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] sierpnia 2005 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Edukacji na rzecz [...] Ośrodka [...] Sp. z o. o. w T. kwotę 1000 (tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Edukacji Narodowej i Sportu decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. odmówił uznania Policealnej Szkoły Detektywów w T. za szkołę eksperymentalną i nadania jej uprawnień szkoły publicznej. Powodem powyższej decyzji była w szczególności negatywna opinia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w której uznał on, że brak jest uzasadnienia do uruchomienia kształcenia w zawodzie technik usług detektywistycznych. Pismem z dnia [...] września 2005 r. [...] Ośrodek [...] spółka z o.o. z siedzibą w T. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Edukacji i Nauki decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2005 r. odmawiającą uznania Policealnej Szkoły Detektywów w T. za szkołę eksperymentalną i nadania jej uprawnień szkoły publicznej. W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister Edukacji i Nauki stwierdził, że regulacja ustawowa przewiduje, iż tytułu zawodowego "detektyw" może używać wyłącznie osoba posiadająca licencję. Zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych licencję wydaje się osobie, która spełnia warunki określone w art. 29 ust. 1 powołanej ustawy oraz, która złożyła egzamin przed właściwą komisją (albo uzyskała w trybie odrębnych przepisów decyzję w sprawie uznania kwalifikacji w zawodzie detektywa). Ustawa o usługach detektywistycznych nie przewiduje możliwości uzyskania licencji detektywa bez spełnienia wymogu zdania egzaminu przed właściwą komisją (albo uzyskania w trybie odrębnych przepisów decyzji w sprawie uznania kwalifikacji w zawodzie detektywa). Zatem w obecnym stanie prawnym wydanie licencji detektywa (bez zdawania egzaminu przed właściwą komisją) osobie, która posiada wykształcenie w zawodzie "technik usług detektywistycznych" wymagałoby zmiany ustawowej polegającej na wprowadzeniu nowego tytułu zawodowego "technik usług detektywistycznych". Tytułu zawodowego "detektyw" może bowiem używać wyłącznie osoba posiadająca licencję, a więc osoba, która złożyła egzamin przed właściwą komisją (albo uzyskała w trybie odrębnych przepisów decyzję w sprawie uznania kwalifikacji w zawodzie detektywa). Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, minister właściwy do spraw oświaty i wychowania określa klasyfikację zawodów szkolnictwa zawodowego na wniosek ministrów właściwych dla zawodu. W toku ponownego rozpatrywania sprawy, Minister Edukacji i Nauki zwrócił się do będącego właściwym dla zawodu detektywa Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o interpretację przepisów ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych, w związku z wystąpieniem [...] Ośrodka [...] spółki z o.o. w sprawie wprowadzenia zawodu "technik usług detektywistycznych" do klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego. Z przedstawionej przy piśmie z dnia [...] września 2005 r. opinii Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wynika negatywne stanowisko w sprawie wprowadzenia zawodu "technik usług detektywistycznych" do klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego. W opinii tej Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że brak jest ratio legis dla wprowadzenia nowego tytułu zawodowego "technik usług detektywistycznych". Z zastrzeżenia w art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych nazwy tytułu zawodowego "detektyw" oraz braku podstaw dla zmiany tej ustawy pod kątem wprowadzenia nowego tytułu zawodowego "technik usług detektywistycznych" wynika brak przesłanek dla wprowadzenia tego zawodu do klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego. W związku z powyższym, w kontekście wystąpienia [...] Ośrodka [...] spółka z o.o. w sprawie wprowadzenia zawodu "technik usług detektywistycznych" do klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego, Minister Edukacji i Nauki odrzucił argumentację wnioskodawcy, że posiadanie wykształcenia w zawodzie "technik usług detektywistycznych" nie kolidowałoby z tytułem zawodowym "detektyw". Minister Edukacji i Nauki podkreślił również, że bezzasadna jest argumentacja [...] Ośrodka [...] spółki z o.o. wskazująca, że absolwenci szkoły kształcącej w zawodzie "technik usług detektywistycznych" mogliby, na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy o usługach detektywistycznych, ubiegać się o licencję detektywa bez konieczności zdawania egzaminu przed właściwą komisją. Zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy o usługach detektywistycznych osoba, która spełnia warunki określone w art. 29 ust. 1 tej ustawy oraz złożyła egzamin przed właściwą komisją albo uzyskała w trybie odrębnych przepisów decyzję w sprawie uznania kwalifikacji w zawodzie detektywa, może ubiegać się o licencję detektywa. Obowiązujące brzmienie art. 29 ustawy o usługach detektywistycznych zostało nadane ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o usługach detektywistycznych (Dz. U. Nr 121, poz. 1265). Nowelizacja art. 29 ust. 3 ustawy o usługach detektywistycznych w zakresie wyłączenia obowiązku zdawania egzaminu w celu uzyskania licencji detektywa przez osoby, których kwalifikacje zostały uznane na podstawie przepisów o uznawaniu nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych, miała charakter dostosowujący, w związku z akcesją Polski do Unii Europejskiej. Ustanowiony w dyrektywach wspólnotowych system ogólny ma na celu umożliwienie obywatelowi Unii Europejskiej wykonywania określonego zawodu (detektywa) na terenie innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, niż państwo nabycia przez niego kwalifikacji do wykonywania tego zawodu (detektywa). Przewidziany w art. 29 ust. 3 ustawy o usługach detektywistycznych jedyny przypadek wyłączenia obowiązku zdawania egzaminu w celu uzyskania licencji detektywa odnosi się zatem wyłącznie do osób, których kwalifikacje zostały uznane na podstawie ustawy z dnia 26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych. Minister Edukacji i Nauki wskazał ponadto, że informacje przedstawione przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji w opinii z dnia [...] września 2005 r. pozwalają wnioskować o niszowym charakterze usług detektywistycznych i niewielkim zapotrzebowaniu rynku - w skali kraju - na wykonywanie tych usług. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 listopada 2002 r. w sprawie egzaminów dla osób ubiegających się o wydanie licencji detektywa (Dz. U. Nr 186, poz. 1559), osobie posiadającej dyplom szkoły oficerskiej resortu spraw wewnętrznych lub tytuł magistra prawa zalicza się tematy egzaminacyjne objęte programem szkoły wyższej (resortowej). Ponadto funkcjonariuszom Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu oraz Straży Granicznej - zalicza się tematy dotyczące odpowiednio ustaw określających działanie tych formacji. Osoby te przystępują do egzaminu w zakresie dotyczącym pozostałych tematów. Dotychczas zostało wydanych mniej niż 300 licencji detektywa. Gdyby zapotrzebowanie rynku na usługi detektywistyczne było większe, nastąpiłby wzrost liczby osób - pośród powyżej wymienionych kategorii, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 listopada 2002 r. - przystępujących do egzaminu w celu uzyskania licencji detektywa. W świetle art. 86 ust. 1b pkt 4 lit. d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, w przypadku eksperymentu dotyczącego kształcenia w zawodzie nie umieszczonym w klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego, uzasadnienie potrzeby kształcenia w tym zawodzie powinno znaleźć odzwierciedlenie w opinii ministra właściwego dla danego zawodu. Biorąc pod uwagę przedstawioną w piśmie z dnia [...] września 2005 r. negatywną opinią Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w której podtrzymuje on stanowisko o braku potrzeby uruchomienia kształcenia w zawodzie technik usług detektywistycznych, Minister Edukacji i Nauki nie znalazł uzasadnienia dla uznania Policealnej Szkoły Detektywów w T. za szkołę eksperymentalną i nadania jej uprawnień szkoły publicznej. Skargę na decyzję Ministra Edukacji i Nauki z dnia [...] listopada 2005 r. złożył Ośrodek [...] spółka z o.o. z siedzibą w T., wnosząc o zmianę z urzędu powyższej decyzji oraz nadanie Policealnej Szkoły Detektywów w T. uprawnień szkoły publicznej. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Zastępca Dyrektora Departamentu Zezwoleń i Koncesji z upoważnienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał pozytywną opinię. Nie jest natomiast zrozumiałe dla strony skarżącej dlaczego następnie wydano odmienne opinie przy nie zmieniającym się stanie faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono, że gdyby eksperyment się sprawdził to wymagałoby to zmiany ustawy bądź wydania dodatkowego rozporządzenia, który wyczerpywałby znamiona odrębnego przepisu zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych. Policealna Szkoła Detektywów w T. ma być szkołą eksperymentalną to znaczy, że stosuje metodę naukową taką, która bada określony wycinek edukacyjny, polegający na wywoływaniu lub zmienianiu przebiegu procesów przez wprowadzenie do nich nowego czynnika jakim jest program szkoły i obserwowaniu zmian powstałym pod jego wpływem. Logiczną konsekwencją pozytywnie zakończonego eksperymentu powinno być przeprowadzenie zmiany ustawowej polegającej na wpisaniu nowego zawodu do klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego, zgodnie z art. 86 ustawy o systemie oświaty. Nie koliduje to więc także z art. 29 ust. 3 ustawy o usługach detektywistycznych, która dopuszcza w trybie odrębnych przepisów uznanie kwalifikacji w zawodzie detektywa. Przepis ten nie może bowiem dyskryminować obywateli polskich, gdyż byłoby to sprzeczne z prawodawstwem unijnym i polskim. Odnosząc się do podniesionego przez organ orzekający stwierdzenia, że dowodem na brak zainteresowania zawodem detektywa jest niekorzystanie z ułatwień przy zdobywaniu licencji przez magistrów prawa, funkcjonariuszy Policji, ABW i AW oraz Straży Granicznej, strona skarżąca stwierdziła, iż jest to pogląd błędny, gdyż trudno zakładać, że osoby te mając już zawód chciałyby się przekwalifikować lub zdobyć nowy. Natomiast brak jest osób wykwalifikowanych specjalistycznie dla potrzeb zawodu detektywa, a o zapotrzebowaniu na rynku pracy świadczą uzyskane przez [...] Ośrodek [...] Sp. z o.o. opinie instytucji powołanych do badań rynku pracy, opinii pracodawców oraz dogłębnie znających problemy zawodu detektywa takie jak np.: Powiatowy Urząd Pracy, Powiatowa Rada Zatrudnienia, Izba Przemysłowo-Handlowa oraz Stowarzyszenie Detektywów Polskich. W odpowiedzi na skargę Minister Edukacji i Nauki podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów dotyczących odmienności i sprzeczności kolejnych opinii Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie kształcenia w zawodzie technik usług detektywistycznych, Minister Edukacji i Nauki zauważył, że zgodnie z art. 86 ust. 1b pkt 4 lit. d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, do wniosku o uznanie szkoły za eksperymentalną powinna być dołączona opinia ministra właściwego dla danego zawodu w zakresie ewentualnego wprowadzenia tego zawodu do klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego. W załączonym do wniosku z dnia [...] marca 2005 r. o nadanie uprawnień szkoły publicznej Policealnej Szkole Detektywów z siedzibą w T. oraz o uznanie jej za eksperymentalną piśmie z dnia [...] lutego 2005 r. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji nie wniosło zastrzeżeń w zakresie ewentualnego wprowadzenia zawodu technik usług detektywistycznych do klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego. Pismo to jednak nie mogło być w ocenie Ministra uznane za opinię Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Jest ono bowiem podpisane przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Zezwoleń i Koncesji MSWiA. W związku z powyższym, Minister Edukacji Narodowej i Sportu, zgodnie z art. 86 ust. 1b pkt 4 lit. d ustawy o systemie oświaty, pismem z dnia [...] kwietnia 2005 r. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o wydanie przedmiotowej opinii. W piśmie z dnia [...] czerwca 2005 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przedstawił negatywną opinię w sprawie wprowadzenia zawodu technik usług detektywistycznych do klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego. Takie stanowisko zostało następnie potwierdzone w piśmie Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2005 r. Odnośnie natomiast argumentacji skarżącego dotyczącej potrzeby zmiany ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych, Minister Edukacji i Nauki zauważył, że skarżący uzasadnia tę potrzebę zakładając pozytywny efekt eksperymentu polegającego na uruchomieniu kształcenia w zawodzie technik usług detektywistycznych. Tymczasem obowiązująca ustawa z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych nie przewiduje możliwości uzyskania licencji detektywa bez spełnienia wymogu zdania egzaminu przed właściwą komisją. Zatem w obecnym stanie prawnym wydanie licencji detektywa (bez zdawania egzaminu przed właściwą komisją) osobie, która posiada wykształcenie w zawodzie "technik usług detektywistycznych" wymagałoby zmiany ustawowej polegającej na wprowadzeniu nowego tytułu zawodowego "technik usług detektywistycznych". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie będąc związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że oceniając zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem, sąd jest obowiązany wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Skargę wniesioną w rozpatrywanej sprawie należy uwzględnić, bowiem organ orzekający w sprawie naruszył przepisy postępowania ze skutkiem mogącym mieć wpływ na wynik tej sprawy. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja wydana na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm). Zgodnie z tym przepisem minister właściwy do spraw oświaty i wychowania może, w drodze decyzji, nadać uprawnienia szkoły publicznej szkole niespełniającej warunków określonych w art. 7 ust. 3 tej ustawy, w szczególności, jeżeli uzna ją za eksperymentalną. Osoba prowadząca szkołę składa wniosek o nadanie szkole uprawnień szkoły publicznej do ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania za pośrednictwem kuratora oświaty, który dołącza swoją opinię. Wniosek o uznanie szkoły za eksperymentalną powinien zawierać w szczególności: 1) określenie celu, założeń i sposobu realizacji eksperymentu; 2) opinię instytucji naukowej dotyczącą założeń eksperymentu wraz ze zgodą tej instytucji na sprawowanie opieki nad przebiegiem eksperymentu i dokonanie jego oceny; 3) zgodę rady pedagogicznej; 4) w przypadku eksperymentu dotyczącego kształcenia w zawodzie nieumieszczonym w klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego, także uzasadnienie potrzeby kształcenia w tym zawodzie wraz z opiniami: a) wojewódzkiej lub powiatowej rady zatrudnienia wydanymi po uzyskaniu stanowiska wojewódzkiego lub powiatowego urzędu pracy, b) organu samorządu gospodarczego lub innej organizacji gospodarczej właściwej dla danego zawodu albo organizacji pracodawców, c) instytucji naukowej lub stowarzyszenia zawodowego właściwego dla danego zawodu w zakresie oceny merytorycznej zawartości programu nauczania przewidzianego dla danego zawodu, d) ministra właściwego dla danego zawodu w zakresie ewentualnego wprowadzenia tego zawodu do klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego. Zasadnie Minister Edukacji i Nauki przyjął, że decyzja w sprawie nadania uprawnień szkoły publicznej ma charakter decyzji uznaniowej. Nie oznacza to jednak całkowitej dowolności Ministra w podejmowaniu tej decyzji. Na organie administracji wydającym decyzję uznaniową ciąży bowiem obowiązek szczególnej dbałości o wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy, a przesłanki te muszą mieć swoje uzasadnienie w przepisach prawa i zwartych w nich uprawnieniach organu orzekającego. Negatywne rozstrzygniecie zawarte w zaskarżonej decyzji zostało w zasadzie oparte na negatywnej opinii Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. W załączonym do wniosku z dnia [...] marca 2005 r. o nadanie uprawnień szkoły publicznej Policealnej Szkole Detektywów z siedzibą w T. oraz o uznanie jej za eksperymentalną piśmie z dnia [...] lutego 2005 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie wniósł zastrzeżeń w zakresie ewentualnego wprowadzenia zawodu technik usług detektywistycznych do klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego. Pismo to jednak w ocenie Ministra Edukacji i Nauki nie zostało uznane za opinię Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, bowiem było podpisane przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Zezwoleń i Koncesji MSWiA. Powyższe uzasadnienie odrzucenia opinii z dnia z dnia [...] lutego 2005 r. nie jest zasadne. Jeżeli organ orzekający miał wątpliwości w kwestii posiadania przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Zezwoleń i Koncesji MSWiA upoważnienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do jej wydania to powinien zwrócić się do niego o udzielenie stosownej informacji w tej kwestii. Podkreślić należy przy tym, że Minister Edukacji i Nauki wykazał się w tym przypadku daleko idącą niekonsekwencją. Późniejsze bowiem opinie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2005 r. oraz z dnia [...] września 2005 r., na których oparł się organ orzekający, również były wydane z upoważnienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji i nie wzbudziło to zastrzeżeń Ministra Edukacji i Nauki. Przy czym pismo z dnia [...] września 2005 r. zostało podpisane również przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Zezwoleń i Koncesji MSWiA. Przepis art. 86 ust. 1b pkt 4 lit. d ustawy o systemie oświaty jednoznacznie wskazuje, że opinia ministra właściwego dla danego zawodu w zakresie ewentualnego wprowadzenia tego zawodu do klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego powinna być załączona do wniosku. W związku z powyższym, Minister Edukacji i Nauki nie miał uprawnień do występowania, zgodnie z powołanym wyżej przepisem, do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o wydanie nowej opinii w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego. Należy mieć przy tym na uwadze, że opinia załączana do wniosku o nadanie uprawnień szkoły publicznej nie jest opinią wydawaną w ramach tzw. "współdziałania organów administracji publicznej", o którym mowa w art. 106 k.p.a. Opinia ta jest tylko oceną faktów z użyciem ustawowych lub subiektywnych kryteriów opiniującego, która nie wiąże organu rozstrzygającego sprawę. Organ ten powinien rozważyć argumenty zawarte w opinii i dokonać ich samodzielnej oceny. Nie można ponadto nie zauważyć, że pismo z dnia [...] kwietnia 2005 r. skierowane do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie wydania nowej opinii w swej treści narusza zawartą w art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa, jednoznacznie sugerując w zasadzie temu organowi jakiej odpowiedzi powinien udzielić. W piśmie tym Minister Edukacji i Nauki jeszcze przed zakończeniem postępowania wyjaśniającego w przedmiotowej sprawie jednoznaczne stwierdza, że ma negatywne stanowisko w kwestii kształcenia w szkole policealnej technika usług detektywistycznych i takiego samego stanowiska oczekuje od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Charakterystyczne jest również to, iż argumenty powołane w tym piśmie przez Ministra Edukacji i Nauki nie znalazły jakiegokolwiek odzwierciedlenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Takiego sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego w świetle powyższej zasady ogólnej nie można zaakceptować. Odnosząc się natomiast do poglądu strony skarżącej wskazującego, że art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych (Dz. U. z 2002 r. Nr 12, poz. 110, z późn. zm.) dopuszcza uznanie kwalifikacji "technika usług detektywistycznych" w zawodzie detektywa, należy podnieść, iż nie jest on trafny. Zasadne jest twierdzenie Ministra Edukacji i Nauki, że przewidziany w art. 29 ust. 3 ustawy o usługach detektywistycznych, jedyny przypadek wyłączenia obowiązku zdawania egzaminu w celu uzyskania licencji detektywa odnosi się wyłącznie do osób, których kwalifikacje detektywa zostały uznane na podstawie ustawy z dnia 26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych. Takich kwalifikacji nie będzie natomiast posiadał "technik usług detektywistycznych". Nie oznacza to jednak, jak przyjął Minister Edukacji i Nauki, konieczności zmiany ustawy o usługach detektywistycznych polegającej na wprowadzeniu do tej ustawy nowego tytułu zawodowego "technik usług detektywistycznych". Zgodnie bowiem z art. 29 ustawy o usługach detektywistycznych, "technik usług detektywistycznych" mógłby ewentualnie ubiegać się o nadanie licencji detektywa, składając egzamin przed właściwą komisją. Jeżeli natomiast błędne założenie w tym zakresie zawierał program nauczania, to należało wezwać wnioskodawcę do jego skorygowania. Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 15 ustawy o usługach detektywistycznych, przedsiębiorca może wykonywać działalność gospodarczą w zakresie usług detektywistycznych, jeżeli licencję posiada sam przedsiębiorca lub ustanowiony przez niego pełnomocnik - w przypadku przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną albo co najmniej jedna osoba uprawniona do reprezentowania przedsiębiorcy lub pełnomocnik ustanowiony przez przedsiębiorcę do kierowania działalnością detektywistyczną - w przypadku przedsiębiorcy niebędącego osobą fizyczną. Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie usług detektywistycznych, po spełnieniu powyższych warunków, może zatrudniać również osoby, które nie posiadają licencji detektywa. Organ orzekający w sprawie jest obowiązany podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, a w szczególności zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz dokonania na jego podstawie oceny czy dana okoliczność została udowodniona. Rozstrzygnięcie w kwestii nadanie uprawnień szkoły publicznej powinno być podjęte po dokładnej analizie wszystkich wymogów i opinii, o których mowa w art. 86 ust. 1b pkt 4 powołanej ustawy, a nie tylko jednej opinii ministra właściwego dla danego zawodu w zakresie ewentualnego wprowadzenia tego zawodu do klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego. Dopiero ustalone w takich warunkach fakty mogą być uznane za udowodnione i stanowić materię dowodową będącą podstawą faktyczną niezbędną do podjęcia rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należy stwierdzić, że przedmiotowa sprawa nie została należycie wyjaśniona, a zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] sierpnia 2005 r. wydano z naruszeniem przepisów art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.