I SA/Wa 703/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, sędzia WSA Jolanta Dargas, sędzia WSA Joanna Skiba (spr.), Protokolant specjalista Katarzyna Krynicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2021 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr. [...] Minister Rodziny i Polityki Społecznej, po rozpatrzeniu odwołania M. M. z [...] czerwca 2019 r. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], dotyczącej odmowy przyznania skarżącej prawa do świadczenia wychowawczego postaci dodatku dyferencyjnego na dzieci: M. M. oraz O. M. od [...] stycznia 2020 r. orzekł o uchyleniu decyzji w całości i 1) przyznaniu M. M. świadczenia wychowawczego na dzieci: M. M. oraz O. M. w wysokości 500 zł miesięcznie, na okres od [...] września 2020 r. do [...] listopada 2020 r. oraz 2) przyznaniu M. M. świadczenia wychowawczego w wysokości dodatku dyferencyjnego na dzieci: M. M. w wysokości [...] zł miesięcznie w okresie od [...] stycznia 2020 r. do [...] sierpnia 2020 r. oraz od [...] grudnia 2020 r. do [...] maja 2021 r. oraz O. M. w wysokości [...] zł miesięcznie w okresie od w okresie od [...] stycznia 2020 r. do [...] sierpnia 2020 r. oraz od [...] grudnia 2020 r. do [...] maja 2021 r. W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił skarżącej prawa do świadczenia wychowawczego na dzieci: M. M. oraz O. M. od [...] stycznia 2020 r. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji Wojewoda [...] wskazał, że dokonane przez ww. organ porównanie kwoty świadczeń przewidzianych w Niemczech z kwotą należną według ustawodawstwa polskiego pokazuje, że wysokość zasiłku rodzinnego przewidzianego w Niemczech na dziecko skarżącej wynosi 204 euro i jest wyższa od kwoty świadczenia wychowawczego przysługującego zgodnie z ustawodawstwem polskim, tj. 500 zł. W związku z tym w Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Polska), jako państwie zobowiązanym do wypłaty świadczeń w drugiej kolejności, nie przysługuje M. M. świadczenie w wysokości dodatku dyferencyjnego. W dniu [...] czerwca 2020 r. Wojewoda [...] poinformował także M. M. o przyznaniu świadczenia wychowawczego na dziecko: O. M. w wysokości 500 zł, na okres od [...] lipca 2019 r. do [...] grudnia 2019 r. oraz na dziecko: M. M. w wysokości 500 zł, na okres od [...] października 2019 r. do [...] grudnia 2019 r. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie. W treści odwołania skarżąca wskazała, że jej mąż pracował na terytorium Niemiec wyłącznie do [...] września 2019 r., a od [...] października 2019 r. do [...] grudnia 2019 r. mąż podjął pracę w firmie D. sp. z o. o., natomiast od [...] stycznia 2020 r. mąż wykonuje pracę w firmie D. B.V. i jest zatrudniony według prawa Królestwa [...] (dalej: [...]). Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. organ odwoławczy wezwał M. M. do wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy jej oświadczeniem z dnia [...] lipca 2019 r. a informacjami zawartymi w odwołaniu od ww. decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2020 r. oraz do przedstawienia kopii umowy o pracę męża skarżącej zawartej z [...] firmą D. B.V. W dniu 11 listopada 2020 r. do organu odwoławczego wpłynęła kopia umowy o pracę męża skarżącej z dnia [...] stycznia 2020 r. zawarta do dnia [...] lipca 2020 r. z firmą D. B.V. Jednocześnie do organu odwoławczego wpłynęła kopia umowy o odbywaniu stażu, zawarta między Powiatowym Urzędem Pracy w [...], a firmą P., na postawie której w dniach od [...] sierpnia 2020 r. do [...] listopada 2020 r. skarżąca odbywała płatny staż. Po rozpoznaniu złożonego odwołania Minister Rodziny i Polityki Społecznej wydał zaskarżoną decyzję o treści jak wyżej. Minister wskazał, iż organ I instancji prawidłowo ustalił, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego ze względu na fakt, że B. M. (ojciec dzieci) wykonuje od [...] stycznia 2020 r. pracę najemną za granicą, chociaż nieprawidłowo ustalił państwo, którego ustawodawstwo ma tej sprawie pierwszeństwo (Wojewoda [...] wskazał Niemcy, podczas gdy w istocie są to [...]). Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy ustalił, że mąż skarżącej jest zatrudniony od [...] stycznia 2020 r. na terytorium [...], a skarżąca była aktywna zawodowo wyłącznie w okresie od [...] sierpnia 2020 r. do [...] listopada 2020 r., to w okresie od [...] stycznia 2020 r. do [...] sierpnia 2020 r. oraz ponownie od [...] grudnia 2020 r. do [...] maja 2021 r., w myśl art. 68 ust. 2 w związku z art. 68 ust. 3 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r, w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z 30 kwietnia 2004 r., z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, z późn. zm.) w Polsce, jako państwie właściwym do wypłaty świadczeń rodzinnych, lecz nie na zasadzie pierwszeństwa, mógłby przysługiwać skarżącej dodatek dyferencyjny, w przypadku gdyby wysokość świadczenia wychowawczego przysługującego w Polsce byłaby wyższa od odpowiedniego świadczenia przysługującego w [...]. Organ odwoławczy wskazał, że w oparciu o informację zawarte w tabelach porównawczych MISSOC (Mutual Information System on Social Protectioń), które stanowią podstawowe źródło informacji o wysokości przysługujących w państwach UE, EOG oraz Szwajcarii świadczeń rodzinnych ustalił, że wysokości [...] świadczenia rodzinnego ([...]) wynosi 221,49 euro na kwartał, tj. 73,83 euro miesięcznie na dziecko do 5 lat oraz 268,95 euro na kwartał, tj. 89,65 euro miesięcznie na dziecko w wieku od 6 do 11 lat. Przeliczając to według określonego kursu wymiany, o którym mowa w art. 90 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009, organ odwoławczy ustalił, że miesięczna wartość [...] świadczenia stanowiła równowartość na [...] zł na młodsze dziecko oraz [...] zł na starsze (zgodnie z przelicznikiem kursów średnich walut Europejskiego Banku Centralnego na dzień 2 grudnia 2019 r.) i była niższa niż wysokość przysługującego w Polsce świadczenia wychowawczego. Stąd też należało za wskazane okresy przyznać skarżącej prawo do świadczenia wychowawczego. Skargę na ww. decyzję złożyła skarżąca i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, przyznanie na jej rzecz od Skarbu Państwa prawa do świadczenia wychowawczego w wysokości 500,00 zł miesięcznie na dwoje dzieci tj. M. M. oraz O. M. za okres od [...] października 2019 r., do [...] maja 2021r. Nadto, wniosła o przeprowadzenie dowodów z następujących dokumentów: -umowy o pracę na czas nieokreślony z dnia [...] grudnia 2020 r. - pisma z dnia [...] sierpnia 2020 r., -zaświadczenia od pracodawcy - organizatora stażu skarżącej. -zaświadczenia o zameldowaniu. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na w/w rozstrzygnięcie, w tym w szczególności naruszenie: a) art. Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2009 r. (Dz. UE. L2004 poz. 166.1) poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy stałe miejsce zamieszkania skarżącej i jej męża było na terenie Polski, a nie innego Państwa członkowskiego, b) art. 68 ust. 1 lit. b, pkt. i Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2009 r. (Dz. UE. L.2004 poz. 166.1) poprzez jego pominięcie w sytuacji, gdy w danej sprawie zachodziły przesłanki do jego zastosowania, c) art. 2 pkt 15, art. 11 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 13a ust. 1 i 16 ust. 4 i ust. 5 Ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz. U. z 2019 r., poz. 2407 ze zm.) zwanej dalej "uppwd" poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie zachodziły przesłanki do koordynacji z uwagi na zamieszkanie skarżącej i jej męża na terenie Polski, d) art. 4 ust. 2 i art. 5 ust. 1 uppwd poprzez ich niezastosowanie do całego okresu zasiłkowego od [...].10.2019 r. do [...].05.2021 r. w sytuacji, gdy nie zachodziły przesłanki do koordynacji z uwagi na zamieszkanie skarżącej i jej męża na ternie Polski, 2) naruszenie przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy w tym; a) art. 7a § 1 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020 r. poz. 256 ze zm.) zwanej dalej "kpa" poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy wątpliwości co do przebiegu zatrudnienia winno się rozpoznać na korzyść strony, b) art. 8 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie i nie prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do obywatela bowiem nie uwzględniono wszystkich okoliczności sprawy, c) art. 10 § 1 kpa w związku z art. 36 poprzez jego niezastosowanie, bowiem nie uwzględniono wszystkich okoliczności sprawy w tym okresów zatrudnienia skarżącej na terenie Polski i nie zawiadomiono przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, a także nie zawiadamiano stronę o niezałatwieniu sprawy w terminie, d) art. 11 kpa poprzez jego niezastosowanie, bowiem organ nie wziął pod uwagę zatrudnienia skarżącej w Polsce po [...].11.2020 r. tj. przedłużenia stażu do dnia [...].11.2020, a następnie od dnia [...].12.2020 r. na czas nieokreślony przez co w uzasadnieniu wydanej decyzji nie przedstawiono w/w okoliczności czym naruszono zasadę przekonywania, e) art. 7 § 1 kpa w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez ich niezastosowanie i niewyczerpujące ustalenie stanu faktycznego i dokonanie błędnej oceny dowodów, w tym nieuwzględnienie, okresów zatrudnienia skarżącej w Polsce po [...].11.2020 r. tj. przedłużenia stażu do dnia [...].11.2020, a następnie od dnia [...].12.2020 r. na czas nieokreślony przez co wydano decyzję w oparciu o część materiału dowodowego w sprawie, f) art. 104 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020 r. poz. 256 ze zm.), (dalej: kpa) przez nierozstrzygnięte sprawy w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej odmowy przyznania skarżącej świadczenia wychowawczego w okresie od [...] grudnia 2020 r, do [...] maja 2021 r., 2. oddalenie skargi w pozostałej części. Minister Rodziny i Polityki Społecznej zaznaczył, że kwestią sporną jest kwota, w jakiej przyznano skarżącej prawo do świadczenia wychowawczego, tj. przyznanie dodatku dyferencyjnego, a nie pełnej kwoty świadczenia. Nadto wskazał, że w jego ocenie analiza okoliczności faktycznych w momencie orzekania (tj. [...] stycznia 2021 r.) dokonana była prawidłowo a orzeczenie wydane zostało zgodnie z obowiązującym stanem prawnym. Co więcej, skarżąca nie wykazała żadnych okoliczności, które mogłyby dać podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżona decyzją. Minister Rodziny i Polityki Społecznej wskazał, że w momencie wydawania zaskarżonej decyzji do organu odwoławczego nie wpłynęła informacja o zawarciu przez skarżącą w dniu [...] grudnia 2020 r. umowy na czas nieokreślony. Dodatkowo wskazał, że skarżąca była wzywana dwukrotnie do uzupełnienia postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, chociaż nie wszystkie zarzuty okazały się zasadne. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2019, poz. 1267, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej jako: "ppsa.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Ponadto wskazać należy, że Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga jedynie w granicach danej sprawy, jak stanowi art. 134 § 1 ustawy ppsa. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją organ odwoławczy orzekł o uchyleniu decyzji organu I instancji w całości i przyznaniu M. M. świadczenia wychowawczego na dzieci: M. M. oraz O. M. w wysokości 500 zł miesięcznie, na okres od [...] września 2020 r. do [...] listopada 2020 r. oraz przyznaniu M. M. świadczenia wychowawczego w wysokości dodatku dyferencyjnego na dzieci: M. M. w wysokości [...] zł miesięcznie w okresie od [...] stycznia 2020 r. do [...] sierpnia 2020 r. oraz od [...] grudnia 2020 r. do [...] maja 2021 r. oraz O. M. w wysokości [...] zł miesięcznie w okresie od [...] stycznia 2020 r. do [...] sierpnia 2020 r. oraz od [...] grudnia 2020 r. do [...] maja 2021 r. Materialnoprawną podstawę wymienionej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (ppwd). Stosownie do treści art. 1 ust. 2 pkt 1 w zw. z ust. 3 ppwd, prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje obywatelom polskim, jeżeli zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres, w jakim mają otrzymywać świadczenie wychowawcze, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej. Zarzuty skargi obejmują zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które - zdaniem strony - miało wpływ na wynik sprawy. Rodzaj i charakter wskazanych naruszeń powodowały, że w pierwszej kolejności oceny wymagały zarzuty podważające prawidłowość dokonanych przez organy ustaleń faktycznych. Podstawą do zastosowania przepisów prawa materialnego może być bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny. W skardze zarzucono naruszenie m.in. art. 7,77 i 80 kpa poprzez nie przeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego, przede wszystkim w zakresie ustalenia okresów aktywności zawodowej skarżącej. Skarżąca twierdzi bowiem, że nie został przez organ wzięty pod uwagę fakt przedłużenia jej stażu oraz okres jej zatrudnienia po [...] listopada 2020 r. Zarzut ten okazał się zasadny. . W okolicznościach niniejszej sprawy niesporne jest to, że skarżąca w dniu [...] lipca 2019 r. złożyła w Urzędzie Miasta [...] wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dzieci: M. M., ur. [...] lipca 2010 r. oraz O. M. ur. [...] stycznia 2016 r., na okres świadczeniowy 2019/2021. W treści ww. wniosku wskazała, że B. M., ojciec dzieci od 2017 r. pracuje na terytorium Republiki Federalnej Niemiec (dalej: Niemcy), zatem w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Ponadto w oświadczeniu z dnia [...] lipca 2019 r. skarżąca wskazała, że jest osobą aktywną zawodowo do [...] grudnia 2019 r. oraz że pobiera świadczenia rodzinne z Niemiec od [...] listopada 2017 r. w wysokości 271,05 euro na każde z dzieci. Niesporne jest w sprawie ponadto, że w odpowiedzi na ww. wniosek organ I instancji pismem z [...] czerwca 2020 r. poinformował skarżącą o przyznaniu na świadczenia wychowawczego w wysokości 500 zł: na dziecko O. M. za okres od [...] października 2019 r. do [...] grudnia 2019 r., na dziecko M. M. za okres od [...] lipca 2019 r. do [...] grudnia 2019 r. Zaś decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. odmówił skarżącej przyznania świadczenia wychowawczego w formie dodatku dyferencyjnego na dzieci od dnia [...] stycznia 2020 r. Powodem odmowy był fakt, że kwota niemieckich świadczeń rodzinnych jest wyższa od kwoty polskiego świadczenia wychowawczego. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego oraz na podstawie nowych okoliczności faktycznych wskazanych przez skarżącą, organ II instancji ustalił, że mąż skarżącej jest zatrudniony od [...] stycznia 2020 r. na terytorium [...], a skarżąca była aktywna zawodowo wyłącznie w okresie od [...] sierpnia 2020 r. do [...] listopada 2020 r. Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne, po na skutek rozpatrzenia odwołania skarżącej, Minister Rodziny i Polityki Społecznej decyzją dnia [...] stycznia 2021 r. uchylił ww. decyzję organu I instancji i przyznał skarżącej świadczenie wychowawcze na dwoje dzieci w okresach wskazanych w decyzji oraz przyznał jej prawo do dodatku dyferencyjnego na dzieci w określonej w niej wysokości oraz okresie. Zauważyć także należy, że z treści skargi oraz dowodów dopuszczonych przez sąd wynika jeszcze jedna okoliczność, a mianowicie skarżąca od [...] grudnia 2020 r. jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w P. w [...]. Wspomniana wyżej okoliczność faktyczna istniała w dacie wydania zaskarżonej decyzji, choć była organowi nieznana i wyszła na jaw dopiero na etapie wniesienia skargi do tutejszego sądu. Niewątpliwie taki przebieg postępowania wynikł z winy skarżącej, bowiem we wniosku z [...] lipca 2019 r. nie wskazała wszystkich istotnych okoliczności faktycznych w sprawie, a dotyczących miejsc i okresów świadczenia pracy przez ojca dzieci za granicą oraz nie podania wszystkich okresów swojej aktywności zawodowej. Te nowe okoliczności były przez skarżącą stopniowo ujawniane na etapie postępowania odwoławczego i skargi (a ponadto stały w sprzeczności z danymi podanymi przez nią we wniosku we wniosku z [...] lipca 2019 r.) Niezależnie jednak od powyższego, ujawnienie w skardze dodatkowych okresów aktywności zawodowej, stanowi okoliczność faktyczną, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Przepis ten stanowi podstawę wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Z kolei, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy ppsa sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Powyższe oznacza, że stwierdzenie przez sąd zaistnienie przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa stanowi przesłankę do uchylenia kontrolowanej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa. W tym miejscu zaznaczyć należy, że pojęcia "naruszenia prawa", o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa, nie można ograniczać do sytuacji, gdy zachodzi prosta sprzeczność między treścią przepisu, a sposobem jego zastosowania przez organ administracji. W postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się także takie sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w chwili wydawania decyzji, a taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Dotyczy to na przykład niektórych podstaw wznowienia postępowania administracyjnego, np. określonych w art. 145 § 1 pkt 5 i 8 kpa, czy też w art. 145a kpa. Tak więc w razie stwierdzenia przez sąd, że kontrolowany akt narusza prawo, a naruszenie to daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to zachodzi podstawa do uchylenia takiego aktu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa, bowiem dyspozycja tego przepisu ma na celu przede wszystkim ochronę obiektywnego porządku prawnego (por.: wyrok NSA z 30 marca 2017 r. o sygn. akt II GSK 1953/15 17 - dostępny CBOSA). Z powyższych powodów, w okolicznościach niniejszej sprawy zasadne było uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Należy bowiem zauważyć, że zaskarżona decyzja Ministra jest decyzją reformatoryjną, orzekającą jednocześnie o prawie do świadczenia wychowawczego na określony czas na dwoje dzieci oraz o przyznaniu prawa do dodatku dyferencyjnego na dwoje dzieci w różnych wysokościach, w podanych tam okresach. Osnowa zaskarżonej decyzji jest więc skomplikowana i dotyczy różnych materii. Uchylenie przez sąd takiej decyzji jedynie w części spowodowałoby, że kwestia prawa do świadczenia wychowawczego za wnioskowany okres byłaby ewentualnie przedmiotem rozstrzygnięcia różnych decyzji, a to spowodowałoby jej nieczytelność. Ponownie rozpoznając sprawę, Minister będzie się kierować wiążącą oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi przez sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku, a przede wszystkim winien uwzględnić przy ustalaniu skarżącej prawa do świadczenia wychowawczego jej wszystkie okresy aktywności zawodowej (także ten, który wynika z umowy o pracę z [...] grudnia 2020 r.). Ponieważ powodem uchylenia zaskarżonej decyzji było naruszenia przepisów postępowania, przedwczesne jest badanie zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego. Ta ocena może mieć miejsce dopiero wtedy, gdy stan faktyczny sprawy zostanie ustalony w sposób prawidłowy. W tym stanie sprawy sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b p.p.s.a.