I SA/Wa 706/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2012 r. sprawy ze skargi Szpitala [...] w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] po rozpoznaniu odwołania Szpitala Klinicznego [...] od decyzji Prezydenta W. dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie nie potwierdzenia prawa do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie w sprawie. Organ przedstawił następująco stan faktyczny: Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Prezydent W. odmówił potwierdzenia, że G.B. osiada prawo do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Zdaniem tego organu G. B. podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, zatem brak jest podstaw do wydania decyzji w oparciu o przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2002 r. Nr 164 poz. 1027 ze zm.). Przedmiotową decyzję doręczono Szpitalowi Klinicznemu [...] w dniu [...] grudnia 2011 r. Od decyzji tej szpital w terminie wniósł odwołanie podnosząc, iż organ pierwszej instancji naruszył art. 54 powyższej ustawy, art. 8 i art. 12 ustawy z dnia 12 marca z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 ze zm.) oraz art. 7 i art. 77 kpa. Odwołujący się powołał się również na art. 67 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych wskazując, iż obowiązkiem organu było ustalenie czy G. B. istotnie posiada prawo do korzystania ze świadczeń finansowanych ze środków publicznych na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, czy też jest osobą ubezpieczoną, co skutkowałoby koniecznością ustalenia czy spełnia kryterium dochodowe z tej ustawy. Organ odwoławczy uznał, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie jednak z innych przyczyn niż wskazane w jego treści. W ocenie organu odwoławczego celem rozstrzygnięcia wniosku o potwierdzenie praw do świadczeń co do zasady powinno być rozpatrzenie przez organ całości materiału dowodowego w kontekście przesłanek uzyskania prawa do świadczeń dla osoby nieubezpieczonej. Jednak w sytuacji w której organ ten w toku postępowania uzyskuje potwierdzenie tego prawa na drodze niedecyzyjnej (poświadczenie NFZ) to zdaniem organu odwoławczego wydawanie decyzji administracyjnej w tym przedmiocie nie jest wymagane. Organ odwoławczy podkreślił, iż o ile organ I instancji prawidłowo ustalił, iż G. B. posiada prawo do świadczeń potwierdzone przez właściwy organ, to już rozstrzygnięcie Prezydenta W. jest jego zdaniem nieprawidłowe, bowiem organ nie może odmówić potwierdzenia posiadanego prawa do świadczeń, dlatego, że nie zbadał przesłanek uzyskania tego prawa dla osoby nieubezpieczonej. Organ założył prawidłowo, że G. B. należy do kręgu osób ubezpieczonych, powinien zatem stwierdzić zdaniem organu odwoławczego, że postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe, nie zaś wydawać merytoryczną decyzję w sytuacji kiedy nie zbadał przesłanek niezbędnych do jej wydania. Na decyzję SKO w W. z dnia [...].01.2012 r. skargę do WSA w Warszawie złożył Szpital Kliniczny [...] w W. zarzucając jej rażące naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez przyjęcie, iż postępowanie w sprawie powinno ulec umorzeniu w sytuacji gdy sprawa ta powinna zostać przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 kpa, rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 54 ustawy z dnia 27 sierpnia 2011 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135 ze zm.) poprzez przyjęcie, że świadczeniobiorca nie jest uprawniony do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, art. 8 i art. 12 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004 r., Nr 64, poz. 1071) poprzez uznanie iż organ pierwszej instancji podjął wszelkie kroki niezbędne do załatwienia sprawy oraz że w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy i wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Skarżący w obszernym uzasadnieniu uargumentował swoje stanowisko przedstawione w skardze. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje; Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 134 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sądowa kontrola legalności zaskarżonego aktu polega na badaniu jego zgodności z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania według stanu prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych powodów niż w niej podniesione. Przepis art. 6 kpa stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Oznacza to, że organ obowiązany jest działać w oparciu o obowiązujące normy prawne, w sposób prawidłowy ustalać znaczenie tych norm, niewadliwie dokonać subsumcji i w sposób prawidłowy ustalić następstwa prawne. Powyższe dotyczy stosowania zarówno norm prawa materialnego jak i norm prawa procesowego. Zgodnie natomiast z art. 7 kpa, organy administracji stojąc na straży praworządności, mają obowiązek podejmować wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W toku postępowania organy obowiązane są do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 75-88 kpa. Sąd zwraca uwagę, że obowiązkiem istotnym zarówno z punktu widzenia postępowania administracyjnego jak i postępowania sądowoadministracyjnego jest przesłanie całości dokumentacji zgromadzonej w sprawie i stanowiącej podstawę jej rozstrzygnięcia. Tymczasem w aktach przedmiotowej sprawy brak jest kompletnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] będącej przedmiotem skargi. Znajdująca się w aktach sprawy decyzja zawiera jedynie pierwszą, drugą i ostatnią stronę z 6. Pomimo dwukrotnego wezwania Sądu do nadesłania pełnej wersji powyższej decyzji (z dnia [...] maja 2012 r. i z dnia [...] czerwca 2012 r.) do dnia rozpoznania sprawy nie przesłano jej do sądu. Takie działanie organów administracji nie mieści się w standardach procedury administracji i narusza art. 107 § 1 i 3 kpa, wprowadzający obowiązek przedstawienia uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Pamiętać trzeba, że uzasadnienie decyzji spełnia doniosłą rolę, gdyż objaśnia tok myślenia prowadzący do zastosowania przepisu prawnego w sprawie. Tak sporządzone uzasadnienie daje również możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowym, w toku którego nie jest możliwe uzupełnienie prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego i wyręczanie organu administracji w dokonywaniu oceny spełnienia przesłanek ustawowych przez stronę tego postępowania. Tych standardów zaskarżona decyzja nie wypełnia, naruszając tym samym określone w kpa zasady: przekonywania (art. 11) oraz pogłębiania zaufania do organów państwa (art. 8). Brak pełnego tekstu zaskarżonej decyzji uniemożliwił Sądowi dokonanie oceny legalności tego rozstrzygnięcia podjętego przez organ odwoławczy tj. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. Dlatego też uznać należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 kpa, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższe stanowisko Sądu oraz przedstawi swoje stanowisko zgodnie z wymogami wynikającym z treści art. 107 § 3 kpa. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji.