I SA/Wa 706/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi O. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...]; 2. umarza postępowanie administracyjne w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz O. M. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu zażalenia O. M., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] odmawiające przywrócenia terminu do rozpatrzenia wniosku z dnia 16 czerwca 2016 r. o przyznanie świadczenia wychowawczego. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. W dniu 16 czerwca 2016 r. O. M. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko W. M. W trakcie weryfikacji organ stwierdził, że w dokumentach brakuje prawomocnego orzeczenia sądu orzekającego rozwód, karty pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy" oraz są braki formalne we wniosku (brak wskazania stanu cywilnego skarżącej oraz jej córki). W związku z powyższym skarżąca pismem z dnia 29 lipca 2016r została wezwana do uzupełnienia złożonego wniosku w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania, o brakujące dokumenty - odpis wyroku sądu orzekającego rozwód, kartę pobytu z adnotacją o dostępie do rynku pracy oraz braków formalnych wniosku. Wezwanie nie zostało odebrane, zwrócono je w dniu 29 sierpnia 2016r. Na podstawie art. 19 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci zawiadomieniem z 22 września 2016r organ pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania o czym powiadomiono wnioskodawczynię. Zawiadomienie wysłano na adres zamieszkania podany we wniosku. W dniu 25 października 2016r do Urzędu Dzielnicy [...] wrócił nieodebrany list z zawiadomieniem, z adnotacja o jego awizacji. W dniu 9 sierpnia 2017r O. M. złożyła pismo uzupełniające wniosek z 16 czerwca 2016r o wyrok sądu. W związku z tym ponownie wysłano zawiadomienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, z powodu niedostarczenia w terminie dokumentów wskazanych w wezwaniu. Pismem z dnia 31 lipca 2017 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu dopełniając tylko część czynności wynikających z wezwania. W piśmie tym wyjaśniła, że przekroczenie terminu było bez jej winy, gdyż nie otrzymała pisma z wezwaniem do uzupełnienia wniosku oraz zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] Prezydent [...] odmówił przywrócenia terminu rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego z dnia 16 czerwca 2016 r. W uzasadnieniu wskazano, iż skarżąca nie dopełniła czynności o jakich mowa w art. 58 kpa oraz nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Pismem z dnia 12 września 2017 r. O. M. złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zażalenie na powyższe postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. Skarżąca zarzuciła, że pisma skierowane do niej nie były prawidłowo doręczone - brak bowiem na kopertach informacji o powtórnym awizie. W związku z tym trzeba uznać, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy odwołującej się. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w[...], po rozpoznaniu zażalenia O. M., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...]. W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z art. 58 § 1 kpa aby można było przywrócić termin do dokonania danej czynności muszą być spełnione łącznie cztery przesłanki. Pierwszą przesłanką jest uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Uchybienie terminu może być poczytane jako zawinione przez stronę, jeżeli strona nie chciała dopełnić czynności w terminie albo chciała czynności dopełnić lecz nie dopełniła z powodu jakiejś przeszkody którą mogła przezwyciężyć. W konsekwencji brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego lub jego pełnomocnika zalicza się np. przerwę w komunikacji, naglą chorobę która nie pozwoliła na wyręczenie się inna osobą, oraz np. powódź czy pożar. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy zainteresowanego zaliczyć należy nieprawidłowe doręczenie pisma - decyzji czy postanowienia. W przedmiotowym przypadku nie można mówić o zaistnieniu przeszkody nie do przezwyciężenia w celu terminowego uzupełnienia złożonego wniosku brakującym dokumentem ponieważ taką przeszkodą nie była okoliczność niedoręczenia w sposób prawidłowy wezwania. Fakt, iż adresatka nie odebrała awizowanego dwukrotnie, czyli zgodnie z przepisami listu z wezwaniem nie stanowi okoliczności niezawinionego uchybienia terminu gdyż jej twierdzenie, iż nie wiedziała o przesyłce są gołosłowne, podczas gdy prawidłowe doręczenie zostało należycie udokumentowane. W aktach sprawy znajduje się pismo poczty polskiej tzw. tracking, czyli śledzenie przesyłek, z którego wynika że po raz pierwszy awizowano pismo w dniu 8 sierpnia 2016r informując o możliwości jego odbioru w placówce UP, po raz drugi awizowano je 17 sierpnia 2016r także informując o możliwości odbioru w UP. W aktach sprawy znajduje się dowód doręczenia wezwania z adnotacją o awizowaniu tej przesyłki przez UP. W ocenie organu nie można zgodzić się z sugestią, że nieodebranie prawidłowo doręczonego pani M. przez pocztę w sposób określony w art. 43 kpa (poprzez dwukrotne pozostawienie awiza) wezwania na podany adres zamieszkania nie było zawinione przez nią. Ponadto wskazano, iż termin do uzupełnienia wniosku wyznaczony przez organ administracji upłynął bezskutecznie 7 września 2016r., czyli po upływie 21 dni od daty powtórnego awiza. O. M. doręczyła odpis wyroku sądu orzekającego rozwód w dniu 9 czerwca 2017r czyli w terminie dowolnym. Nie jest też w tym stanie wiarogodne jej twierdzenie, że nie wiedziała jakimi dokumentami trzeba uzupełnić złożony 16 czerwca 2016r wniosek o przyznanie świadczenia wychowawczego. Zatem zdaniem organu przesłanka uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu nie zaistniała w tej sprawie. Drugą przesłanką jest wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu, która to przesłanka została spełniona. Trzecią przesłanką przywrócenia terminu jest dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Termin do wniesienia wniosku zaczyna biec od dnia ustąpienia przeszkody i licząc od tego dnia wynosi siedem dni. Ponieważ jak wyżej wskazano w tej sprawie nie zaistniała przeszkoda nie do przezwyciężenia do terminowego uzupełnienia wniosku przez skarżącą nie można też mówić o jej ustąpieniu, zatem ta przesłanka przywrócenia terminu także nie zaistniała. Czwartą przesłanką jest dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której ustanowiony był przywracalny termin np. uzupełnić wniosek, wnieść odwołanie lub zażalenie. Skarżąca tej czynności dopełniła, ponieważ przedłożyła brakujący dokument w postaci wyroku sądu. Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, że nie zaistniały w sprawie łącznie cztery przesłanki przywrócenia terminu, a zatem zasadnie odmówiono uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia przedmiotowego wniosku. Skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2018 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie O. M. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. - art. 7, 77 § 1 i 80 kpa - poprzez uznanie, że wydruk tzw. trackingu ze strony internetowej operatora pocztowego stanowi właściwe udokumentowanie prób poprawnego doręczenia przesyłki Prezydenta [...] z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych wniosku Skarżącej, podczas gdy na kopercie z przesyłką operator pocztowy nie umieścił odpowiednich adnotacji i pieczęci; - art. 58 § 1 kpa - poprzez nieprzywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku Skarżącej, pomimo wykazania przez nią, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy, a spełnione zostały także pozostałe przesłanki warunkujące przywrócenie terminu. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta [...] i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że pismo zawierające wezwanie do uzupełnienia braków wniosku nie było poprawnie awizowane. Na kopercie, w której umieszczono wezwanie znajduje się informacja o awizowaniu listu dnia 8 sierpnia 2016r. Brak jest jednak informacji o ponownym awizowaniu listu – w ten sposób naruszony został przepis art. 44 § 4 kpa. Organ nie ma bowiem dowodu, iż przesyłka była podwójnie awizowana, stosownie do obowiązujących przepisów. W związku z tym nie było podstaw, by wezwanie do uzupełnienia braków uznać za doręczone na podstawie art. 44 § 4 kpa. Skarżąca poinformowała przy tym organ I instancji, że nigdy nie otrzymała żadnego zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej z możliwością odbioru. Nie miała więc wiedzy o istnieniu braków formalnych wniosku i siedmiodniowym terminie, który w ocenie organu rozpoczął bieg w związku z zastosowaniem fikcji doręczenia z art. 44 § 4 kpa W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję (postanowienie) z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji (postanowienia). Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. dalej ppsa.). Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie jak i postanowienie poprzedzające naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., którym odmówiono O. M. przywrócenia terminu do wniesienia rozpatrzenia wniosku z dnia 16 czerwca 2016 r. o przyznanie świadczenia wychowawczego. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podano, że skarżącej doręczono pismem z dnia 29 lipca 2016 r. wezwanie do uzupełnienia złożonego wniosku. Wezwanie to –zdaniem organu odwoławczego - zostało doręczone na wskazany przez stronę adres do korespondencji z zachowaniem trybu przewidzianego w art. 44 kpa. Zgodnie z treścią art. 58 kpa organy administracji publicznej mogą orzec o przywróceniu uchybionego terminu na wniosek strony, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony, zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu oraz zainteresowany dopełni czynności, dla której termin był określony, jedocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. Z treści art. 58 k.p.a. wynika, że główną przesłanką przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku winy w uchybieniu terminu. W doktrynie i orzecznictwie ugruntowane jest już stanowisko, że jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie to nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Instytucja przywrócenia terminu ma zatem zastosowanie w sytuacji, gdy strona nie dokonała czynności w terminie. Wówczas, nie kwestionując faktu bezskutecznego upływu terminu, strona wykazuje brak swojego zawinienia w niedokonaniu czynności w terminie. Brak skutecznego doręczenia pisma (decyzji) oznacza zaś, że termin nie rozpoczął swojego biegu. W przypadku, więc gdy strona twierdzi, że termin nie rozpoczął swojego biegu z powodu naruszenia przepisów o doręczeniu, nie może być mowy o przywróceniu terminu. Nie można, bowiem przywrócić terminu, który nie rozpoczął swojego biegu. W takim przypadku wniosek o przywrócenie terminu jest bezprzedmiotowy (por. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek. Ordynacja podatkowa. Komentarz. LexisNexis, wyd. 6, str.713; post. NSA z 19 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1123/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy oceny czy prawidłowo zostało doręczone wezwanie skarżącej do uzupełnienia braków wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego, a w razie twierdzącej odpowiedzi na to pytanie, czy wystąpiły przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Reguły skutecznego doręczenia pism wynikają z przepisów prawa. Zgodnie z art. 40 § 1kpa osobie fizycznej pisma należy doręczyć na adres wskazany przez stronę. Pismo Prezydenta [...] skierowane zostało na adres skarżącej wskazany we wniosku ( jest to okoliczność bezsporna). Przesyłka została organowi zwrócona z adnotacją " zwrot nie podjęto w terminie" oraz z adnotacją " mieszkanie zamknięte". W związku z powyższym wyjaśnić należy, że kwestię doręczeń pism w toczącym się postępowaniu regulują przepisy Rozdziału 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, których zastosowanie na etapie doręczenia skarżącej wezwania do uzupełnienia złożonego wniosku zostało ograniczone do art. 44 § 1-4 k.p.a., który reguluje sytuację niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i art. 43 k.p.a., poprzez możliwość zastosowania tzw. doręczenia zastępczego. W takim przypadku w razie doręczania pisma przez operatora pocztowego (tak jak miało to miejsce w badanej sprawie), operator pocztowy przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w art. 42 i art. 43 k.p.a., umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.). W przedmiotowej sprawie, na kopercie, w której umieszczono wezwanie znajduje się informacja o awizowaniu listu dnia 8 sierpnia 2016 r. Brak jest jednak informacji o ponownym awizowaniu listu – w ten sposób naruszony został przepis art. 44 § 4 kpa. Organ nie ma bowiem dowodu, iż przesyłka była podwójnie awizowana, stosownie do obowiązujących przepisów. W związku z tym nie było podstaw, by wezwanie do uzupełnienia braków uznać za doręczone na podstawie art. 44 § 4 kpa. Zauważyć należy, że prawidłowość doręczeń jest jednym z kluczowych warunków przestrzegania praw strony, zaś same przepisy traktujące o doręczeniach mają charakter gwarancyjny. Wszelkie wątpliwości w tym zakresie powinny być tłumaczone na korzyść strony, natomiast błędy podmiotów trzecich dokonujących doręczeń - poczty (doręczycieli) - obciążają na zasadzie ryzyka administrację podatkową. Bez wpływu na powyższa ocenę wpływa to, iż w aktach sprawy znajduje się pismo poczty polskiej tzw. tracking, czyli śledzenie przesyłek, z którego wynika że po raz pierwszy awizowano pismo w dniu 8 sierpnia 2016 r. informując o możliwości jego odbioru w placówce UP, po raz drugi awizowano je 17 sierpnia 2016 r. także informując o możliwości odbioru w UP. Jednakże jak wynika z akt sprawy na przedmiotowej przesyłce pocztowej brak jest informacji o ponownym awizowaniu listu – w ten sposób naruszony został przepis art. 44 § 4 kpa. Organ nie ma bowiem dowodu, iż przesyłka była podwójnie awizowana, stosownie do obowiązujących przepisów. W związku z tym nie było podstaw, by wezwanie do uzupełnienia braków uznać za doręczone na podstawie art. 44 § 4 kpa. W ocenie Sądu dokument na który powołują się organy – tzw. "tracking" nie jest dokumentem w rozumieniu przepisów prawa – a jedynie wydrukiem ze strony internetowej operatora pocztowego, przez nikogo niepodpisanym i niepotwierdzonym. Judykatura zarówno w postępowaniu cywilnym jak i sądowoadministracyjnym wypowiadała się już w kwestii braku wartości dowodowej wydruków trackingu w ustaleniu prób poprawnego doręczenia przesyłek. (porównaj wyrok WSA w Warszawie z 23 maja 2016 r. , sygn. akt VI SA/Wa 816/16). W takiej sytuacji tj. przy braku prawidłowego doręczenia pisma (wezwania do uzupełnienia braków wniosku) nie weszło ono do obrotu i powinno zostać skutecznie doręczone. Tym samym wniosek o przywrócenie terminu do rozpatrzenia wniosku z dnia 16 czerwca 2016 r. o przyznanie świadczenia wychowawczego jest bezprzedmiotowy. Nie można bowiem przywrócić terminu, który jeszcze nie upłynął. W świetle powyższego należy zatem skonstatować, że organ nie dokonał prawidłowej i przekonującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego zgodnie z art. 7 i 77 kpa. Z kolei umarzając postępowanie administracyjne (pkt II sentencji) Sąd kierował się dyspozycją art. 145 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 (tj. uchylenie decyzji, stwierdzenie jej nieważności), sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Dodanie § 3 do art. 145 p.p.s.a. nastąpiło na podstawie art. 1 pkt 37 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r. Komentowany przepis jest przeniesieniem na grunt postępowania sądowoadministracyjnego instytucji obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego, przewidzianej w art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 - dalej jako: k.p.a.) Sąd, wstępując w rolę organu administracji publicznej, wykonuje przypisany organowi obowiązek. Wydane orzeczenie sądu zastępuje więc rozstrzygnięcie organu administracji publicznej i pełni funkcję decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w całości lub w części, kończąc postępowanie bez rozstrzygania sprawy co do jej istoty (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 5, Warszawa 2017, wyd. elektr.). W ten sposób, kierując się zasadami ekonomiki procesowej, ustawodawca umożliwił, aby wyrok sądu administracyjnego w takiej sytuacji definitywnie załatwiał sprawę administracyjną bez potrzeby ponownego angażowania organu administracji publicznej tylko po to, żeby wydał decyzję o umorzeniu postępowania (por. P. Szustakiewicz. A. Skoczylas, (red.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2016, wyd. elektr.; zob. też uzasadnienie do projektu ustawy o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Druk sejmowy Nr 1633 i 2538, VII kadencja, s. 17). Umorzenie postępowania nie zależy więc od woli sądu, lecz od stwierdzenia istnienia obiektywnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji. Orzekając o umorzeniu postępowania administracyjnego Sąd działał na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. (punkt II sentencji). O kosztach postępowania (punkt III sentencji) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p. p.s.a.