I SA/Wa 717/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Nowicka Sędziowie WSA Joanna Skiba Asesor WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant Ewa Nieora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2008 r. sprawy ze skargi B. E. i I. S. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 2025/06. oddala skargę. Wyrokiem z dnia 26 września 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 2025/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. S. oraz I. S. dalej powoływane jako skarżące) na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2001 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 2001 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Ministra Budownictwa z dnia [...] września 1950 r. nr [...] utrzymującą w mocy orzeczenie Prezydenta W. z dnia [...] maja 1950 r. nr [...] o odmowie przyznania dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej do nieruchomości położonej przy ul. [...]. W dniu 8 maja 2008 r. skarżące wniosły skargę o wznowienie postępowania zakończonego powołanym wyrokiem z dnia 26 września 2007 r. powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 kwietnia 2008 r. Skarga ta została uzupełniona pismem z dnia 19 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga jest całkowicie bezzasadna. 2. Skarżące dopatrują się istnienia przesłanki wznowienia postępowania sądowego w stwierdzeniu przez Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 3 kwietnia 2008 r. (sygn. K 6/05 – Dz. U. Nr 59 poz. 369), że art. 136 ust. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 i Nr 281, ze zm.) jest niezgodny z art. 2, art. 21 ust. 2, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 oraz art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; art. 137 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest niezgodny z art. 2 oraz art. 21 ust. 2, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 64 ust. 3 Konstytucji; art. 229a ustawy powołanej w punkcie 1 jest niezgodny z art. 21 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 2 oraz z art. 7 Konstytucji oraz art. 15 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 141, poz. 1492 i Nr 240, poz. 2408, z 2005 r. Nr 150, poz. 1251 oraz z 2006 r. Nr 249, poz. 1827) jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 2 oraz art. 21 ust. 2 Konstytucji. 3. Podstawę wznowienia postępowania sądowo administracyjnego w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego stanowi art. 272 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwaną dalej "ppsa") w związku z art. 190 ust. 4 Konstytucji. Według § 1 tego artykułu można żądać wznowienia postępowania w wypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego został wydany wyrok. 4. Przepis ten w sposób oczywisty nie może być podstawą wznowienia przedmiotowego postępowania, ponieważ sprawa zakończona wyrokiem z dnia 26 września 2007 r. w ogóle nie toczyła się na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Sąd w wyroku tym rozstrzygał sprawę legalności decyzji w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją o odmowie przyznania prawa własności czasowej na podstawie przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. nr 50, poz. 279 ze zm.). 5. Nie ma więc zatem związku pomiędzy powołanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego a sprawą zakończoną wyrokiem z dnia 26 września 2007 r. Dlatego skarga jest całkowicie bezpodstawna. 6. Złożony w trakcie postępowania przez skarżące wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Budownictwa z dnia [...] września 1950 r. nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy i będzie przedmiotem odrębnego postępowania przed Ministrem Infrastruktury. Z tych względów na podstawie art. 151 ppsa orzeczono jak w sentencji.