I SA/Wa 719/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.), sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Iwona Kosińska, po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. M., A. M., M. M.(1), M. M.(2), P. K. i P. S. na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 5 lutego 2021 r. nr DLP-II.680.5.2015.JJ Minister Klimatu i Środowiska uchylił decyzję Ministra Środowiska z dnia 14 listopada 2018 r. nr DLP-II.680.5.2015.JJ i odmówił w całości stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 13 marca 1960 r. nr GM-2-1029/630 oraz decyzji Rejonu Lasów Państwowych w P. z 14 listopada 1958 r. nr NT-102/1/58. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Decyzją Ministra Środowiska z 14 listopada 2018 r. nr DLP-II.680.5.2015.JJ odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 13 marca 1960 r. nr GM-2-1029/630 oraz decyzji Rejonu Lasów Państwowych w P. z 14 listopada 1958 r. nr NT-102/1/58. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył M. M. Minister Klimatu i Środowiska ponownie rozpatrując sprawę wskazał, że pismem nadanym w dniu 10 listopada 2018 r. strona przesłała Ministrowi Środowiska odpis skróconego aktu zgonu P. S., z którego wynika, że zmarł on w dniu [...] listopada 2018 r. Wraz z aktem zgonu strona przesłała wypis aktu poświadczenia dziedziczenia (Repertorium [...]), którym notariusz poświadczył, że spadek po P. S. nabył wprost brat P. S. W konsekwencji decyzja Ministra Środowiska z 14 listopada 2018 r. nr DLP-II.680.5.2015.JJ, została skierowana do nieżyjącego P. S., a skierowanie decyzji do osoby zmarłej, która w chwili wydania nie miała już przymiotu strony, jest wadliwością decyzji powodującą stwierdzenie jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Wobec powyższego Minister ww. decyzję w trybie II instancji uchylił i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy. Organ nadzoru wyjaśnił, że przejęcie przedmiotowej nieruchomości na własność Skarbu Państwa nastąpiło na podstawie art. 9 ustawy z 12 marca 1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego. W myśl art. 9 ww. ustawy, nieruchomości rolne i leśne, objęte we władanie Państwa do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, przejmuje się na własność Państwa bez względu na ich obszar, jeżeli znajdują się one nadal we władaniu Państwa lub zostały przekazane przez Państwo w użytkowanie innym osobom fizycznym lub prawnym. Nieruchomości te przejmuje się bez odszkodowania, a długi i ciężary zabezpieczone na tych nieruchomościach umarza się, z wyjątkiem służebności gruntowych, których utrzymanie w mocy uznane zostanie za niezbędne. W ust. 2 ww. przepisu wskazano, że przepis ust. 1 nie dotyczy gruntów wymienionych w art. 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o uchyleniu dekretu z dnia 9 lutego 1953 r. o całkowitym zagospodarowaniu użytków rolnych (Dz.U. Nr 39, poz. 173) oraz gruntów objętych we władanie Państwa na podstawie przepisów dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz.U. z 1952 r. Nr 4, poz. 31). Natomiast zgodnie z ust. 3 ww. artykułu, o przejęciu nieruchomości rolnych na własność Państwa orzeka terenowy organ administracji państwowej o właściwości szczególnej do. spraw gospodarki gruntami stopnia podstawowego, a o przejęciu nieruchomości leśnych -dyrektor okręgowego zarządu lasów państwowych. O uznaniu służebności za niezbędne orzeka organ właściwy do wydania decyzji o przejęciu nieruchomości na własność Państwa. Zgodnie z art. 9 ust. 4 ww. ustawy, postępowanie sądowe o przywrócenie posiadania lub wydanie nieruchomości określonych w ust. 1 podlega umorzeniu, a niewykonane tytuły egzekucyjne zasądzające te roszczenia są pozbawione skutków prawnych. Zgodnie z powołanym przepisem takie przejęcie mogło nastąpić tylko, jeżeli spełnione zostały łącznie dwie przesłanki tj. objęcia nieruchomości we władanie Państwa do dnia wejścia w życie ustawy, czyli do 5 kwietnia 1958 r. oraz pozostawania tych nieruchomości nadal we władaniu Państwa. Pod pojęciem władania (gospodarowania) należy w szczególności rozumieć przeprowadzenie w lesie czynności gospodarczych takich jak: zalesianie, pielęgnacja upraw i drzewostanów oraz pozyskiwanie drewna. Minister podniósł, że analiza Planu Urządzenia Gospodarstwa Leśnego na lata 1960-1970, potwierdziła wykonanie przez jednostki państwowego gospodarstwa leśnego, wymienionego w uzasadnieniu decyzji Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 13 marca 1960 r. zalesienia 9,06 ha gruntów porolnych w okresie od 12 marca 1954 r. do 21 czerwca 1957 r. Zgodnie z treścią pisma Nadleśnictwa D. z 21 października 2015 r. w archiwum Nadleśnictwa D. znajduje się pierwszy powojenny Plan Urządzenia Gospodarstwa Leśnego Nadleśnictwa Mława, sporządzony na dzień 1 stycznia 1952r., jak również mapa przeglądowa Nadleśnictwa Państwowego Mława Warszawskiego Okręgu Lasów Państwowych w Siedlcach według stanu na 1 stycznia 1952 r., na której sporne grunty dorysowane zostały odręcznie. Zatem w tym pierwszym planie grunty te jeszcze nie figurują, natomiast znajdują się w PUGL Nadleśnictwa Mława na okres 1960-1970 r. i w późniejszych, a także na mapach z roku 1960, 1970 i późniejszych. W PUGL Nadleśnictwa Mława na lata 1960-1970 działki te figurują jako oddz. 36a-l, w tym wydzielenie "a" o pow. 7,01 ha - uprawa 8-letnia z sadzenia na gruncie porolnym, wydzielenie "c" o pow. 0,49 ha - uprawa 6-letnia z sadzenia, oraz oddział 66a-d, w tym wydzielenie "d" o pow. 0,89 ha - uprawa 8-letnia z sadzenia. Wiek upraw wskazuje, że zostały one założone w latach 1952-1954. Ponadto, z analizy obecnego PUL, znajdującego się w aktach sprawy, wynika, że powierzchnię całkowitą 9 ha w działce 30631/3 stanowi drzewostan w wieku 61 lat (stan na 1.01.2015 r.), czyli, że powierzchnie zalesiono prawdopodobnie w 1954 r., staraniem ówczesnego Nadleśnictwa Mława. W PUGL Nadleśnictwa Mława na lata 1960-1970 zawarto szczegółowe wskazówki gospodarcze zobowiązujące Nadleśnictwo do konkretnych zabiegów. Dotyczą one również spornych działek, gdzie zaplanowano poprawki, cięcia wczesne, cięcia późne, trzebieże i zręby, co niewątpliwie zostało wykonane. Wziąwszy pod uwagę cały materiał dowodowy zebrany w przedmiotowej sprawie, Minister stwierdził, że dokonano nasadzeń na przedmiotowej parceli leśnej przed 5 kwietnia 1958 r., a więc przed dniem wejścia w życie ustawy. Zatem została spełniona pierwsza przesłanka objęcia nieruchomości we władanie Państwa na podstawie art. 9 ustawy z 12 marca 1958 r. W ocenie organu sam fakt objęcia przedmiotowej działki planem urządzenia lasu w 1960 r. stanowi przesłankę do stwierdzenia, iż przedmiotowa nieruchomość leśna objęta we władanie Państwa do 5 kwietnia 1958 r. pozostawała nadal we władaniu Państwa na dzień wydania decyzji Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 13 marca 1960 r. nr GM-2-1029/630, czyli stanowi przesłankę spełnienia warunków wymienionych w art. 9 ustawy z 12 marca 1958 r. Minister podkreślił, że podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdzając w uzasadnieniu wyroku z 18 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 1054/13, iż "z przepisu art. 9 ustawy nie wynika, aby warunkiem przejęcia gruntu przez Państwo na własność było wykonanie przez Państwo określonych działań na nieruchomości w dacie wejścia w życie ustawy i w dniu wydania orzeczenia o przejęciu". Następnie WSA w Warszawie wyraził opinię, że "władanie publicznoprawne mogło przejawiać się niezakłóconym i nieprzerwanym posiadaniem nieruchomości leśnej do dnia wejścia w życie ustawy, a także wykonaniem w stosunku do nieruchomości czynności bieżącego zarządzania (administrowania), co wynika chociażby ze sporządzonych Planów Gospodarczych Urządzania Lasów znajdujących się w administracji Nadleśnictwa". W związku z faktem korzystania z przedmiotowej działki leśnej przez byłą właścicielkę, o czym zaświadczają zeznania świadków, złożone przed Wójtem Gminy w L., tj. zeznania S. K. z 13 marca 2018 r. oraz J. C. z 16 marca 2018 r., Minister przytoczył uchwałę Trybunału Konstytucyjnego z 20 lutego 1991 r. w sprawie wykładni art. 16 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży nieruchomości Państwowego Funduszu Ziemi oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego (Dz. U. Nr 20, poz. 88). W ww. uchwale Trybunał Konstytucyjny ustalił, na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich o ustalenie powszechnie obowiązującej wykładni artykułu 16 (wcześniej artykułu 9) ww. ustawy z dnia 12 marca 1958 r., że o przejęciu nieruchomości rolnych i leśnych decydują wyłącznie przesłanki wymienione w ww. artykule 16, bez względu na okoliczności w jakich doszło do przejęcia nieruchomości przez Państwo, oraz że przejęciu na własność Państwa podlegają również te nieruchomości, których właściciele do dnia 5 kwietnia 1958 r., dawali wyraz woli ich odzyskania. Podobnie regulowanie przez W. M., M. M. oraz I. S. obciążeń publicznoprawnych wynikających z korzystania i władania przejętą nieruchomością może świadczyć zdaniem Ministra tylko o woli jej odzyskania, co według uchwały Trybunału Konstytucyjnego z 20 lutego 1991 r. nie stanowiło przeszkody w przejęciu jej na podstawie przepisów ustawy z 12 marca 1958 r. Wobec powyższego Minister stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość leśna pozostawała trwale i faktycznie we władaniu Państwa, co w konsekwencji oznacza, że zarówno decyzja Rejonu Lasów Państwowych w P. z 14 listopada 1958 r. nr NT-102/1/58, jak i utrzymująca ją w mocy decyzja Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 13 marca 1960 r. nr GM-2-1029/630 nie naruszyły w stopniu rażącym prawa i należy odmówić stwierdzenia ich nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto obie decyzje nie spełniają pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Skargę na decyzję Ministra Środowiska do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: E. M., M. M., A. M., M. M., P. S. i P. K. zarzucając jej: naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w przypadku gdy zebrany materiał dowodowy prowadzi do wniosku, iż w przedmiotowej w sprawie zachodzą okoliczności stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 13 marca 1960 r., znak: GM-2-1029/630 oraz decyzji Rejonu Lasów Państwowych w P. z 14 listopada 1958 r. znak: NT-102/1/58; błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść zawartego w niej rozstrzygnięcia, polegający na wadliwym ustaleniu, że władanie Państwa nad nieruchomościami objętymi ww. decyzjami trwało przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego. W konsekwencji wskazanych naruszeń skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów Sąd uznał skargę za niezasadną. Kontrola Sądu w przedmiotowej sprawie dotyczy decyzji administracyjnej wydanej w jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej, a mianowicie w trybie przewidzianym w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Postępowanie nadzorcze prowadzone jest na podstawie art.156-158 k.p.a. i podlega takim samym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe – z tym że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza bowiem do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z kwalifikowanymi wadami, o których stanowi art.156 § 1 k.p.a., w którym przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone są enumeratywnie. W postępowaniu nadzorczym nie rozstrzyga się zatem ponownie istoty sprawy (czyli w tym przypadku kwestii przejęcia nieruchomości rolnej na rzecz Państwa), ale jedynie ocenia legalność wydanego rozstrzygnięcia na gruncie obowiązujących w dacie jego wydawania przepisów, w kontekście ustalonego wówczas przez organy stanu faktycznego. Z uwagi na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.), może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Oznacza to, że nie każdy (nawet uzasadniony) zarzut naruszenia prawa może być skuteczną podstawą wzruszenia decyzji w tym trybie. Z powyższego wynika, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wymaga bezspornego ustalenia, iż decyzja ta w sposób oczywisty naruszała w chwili jej wydania przepis prawa. Przyjmuje się przy tym, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą, a nadto gdy tak wydana decyzja nie może być zaakceptowana przez organy praworządnego państwa i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Rażące naruszenie prawa zachodzi zatem wtedy, gdy treść decyzji administracyjnej jest jednoznacznie sprzeczna z treścią przepisu prawa, a rażące naruszenie prawa musi być przy tym oczywiste. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, zauważyć trzeba, że kwestionowane przez skarżących decyzje: Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 13 marca 1960 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Rejonu Lasów Państwowych w Przasnyszu z dnia 14 listopada 1958 r. zostały wydane na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego (Dz. U. Nr 17, poz. 71). Zatem w aspekcie zgodności z przepisami powołanej ustawy oraz stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie orzekania należy ocenić wskazane wyżej rozstrzygnięcia. W myśl art. 9 ust. 1 ww. ustawy, nieruchomości rolne i leśne, objęte we władanie Państwa do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, przejmuje się na własność Państwa bez względu na ich obszar, jeżeli znajdują się one nadal we władaniu Państwa lub zostały przekazane przez Państwo w użytkowanie innym osobom fizycznym lub prawnym. Nieruchomości te przejmuje się bez odszkodowania, a długi i ciężary zabezpieczone na tych nieruchomościach umarza się, z wyjątkiem służebności gruntowych, których utrzymanie w mocy uznane zostanie za niezbędne. Z brzmienia powołanego przepisu wynika, że dla przejęcia nieruchomości na własność Państwa w ww. trybie wymagane było łączne ziszczenie się dwóch przesłanek, tj. objęcia nieruchomości we władanie przez Państwo do dnia wejścia w życie ustawy, a więc do dnia 5 kwietnia 1958 r. oraz pozostawanie tych nieruchomości we władaniu Państwa w dniu wydawania decyzji w trybie art. 9 ust. 1 ustawy lub przekazanie ich w użytkowanie innym osobom fizycznym lub prawnym. Analiza materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że przejęta na własność Państwa sporna nieruchomość spełniała przesłanki z art. 9 ust. 1 powołanej ustawy. Jak wynika bowiem z materiału dokumentacyjnego zgromadzonego w aktach sprawy przedmiotowa nieruchomość objęta była planem Urządzenia Gospodarstwa Leśnego na lata 1960-1970, a zgodnie z treścią pisma Nadleśnictwa D. z 21 października 2015 r. w archiwum Nadleśnictwa znajduje się pierwszy powojenny Plan Urządzenia Gospodarstwa Leśnego Nadleśnictwa Mława z 1 stycznia 1952 r., a także mapa przeglądowa Nadleśnictwa Państwowego Mława Warszawskiego Okręgu Lasów Państwowych w Siedlcach według stanu na 1 stycznia 1952 r., na której przedmiotowe grunty zostały dorysowane odręcznie. Znajdują się one również w Planie Urządzenia Gospodarstwa Leśnego Nadleśnictwa Mława na lata 1960-1970 i późniejsze. Z powyższego planu wynika, że nasadzeń na przedmiotowym gruncie dokonały jednostki państwowego gospodarstwa leśnego w latach 1652-1954. Ponadto zawarto w nim szczegółowe wskazania zobowiązujące Nadleśnictwo do zabiegów polegających na poprawkach, cięciach wczesnych, cięciach późnych, trzebieżach i zrębach. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 1054/13, że władanie publicznoprawne mogło przejawiać się niezakłóconym i nieprzerwanym posiadaniem nieruchomości leśnej do dnia wejścia w życie ustawy, a także wykonywaniem w stosunku do nieruchomości czynności bieżącego zarządzania (administrowania), co wynika chociażby ze sporządzonych Planów Gospodarczych Urządzania Lasów znajdujących się w administracji Nadleśnictwa. W rozpoznawanej zaś sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że przedmiotowe grunty leśne w świetle wskazanego wyżej materiału dokumentacyjnego znajdowały się w zarządzie jednostki państwowego gospodarstwa leśnego. Fakt zaś korzystania z tych gruntów przez byłą właścicielkę nie wyklucza władania nią przez te jednostki. Dodać należy, że przedmiotowa nieruchomość wchodziła w skład nieruchomości o pow. 57,3587 ha przejętej decyzją z dnia 8 listopada 1950 r. w trybie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Orzeczeniem z dnia 21 czerwca 1957 r. przywrócono M. M. własność 38,34 ha z przejętej nieruchomości i protokołem zdawczo – odbiorczym z dnia 1 marca 1958 r. zwrócono byłej właścicielce te grunty, ale były to grunty orne, łąki, pastwiska, pod zabudowaniami, wody, torfy, drogi i rowy. Nie wynika z powyższego protokołu, żeby byłej właścicielce zwrócono działki leśne, co zdaniem Sądu potwierdza, że nadal pozostawały one we władaniu Państwa. Zatem wszystkie zgromadzone w sprawie dokumenty wskazują, że przed dniem 5 kwietnia 1958 r. nieruchomość została zalesiona i znajdowała się we władaniu Państwa. Tym samym została spełniona przesłanka objęcia nieruchomości we władanie Państwa do dnia wejścia w życie ustawy, tj. do dnia 5 kwietnia 1958 r. a także, jak wynika z treści kwestionowanych decyzji, w dacie ich wydawania nieruchomość również pozostawała we władaniu Państwa. Jednocześnie przepisy ustawy nie uzależniały dopuszczalności przejęcia nieruchomości na własność Państwa od realizacji konkretnego celu, na jaki te nieruchomości zostały przeznaczone. Przepis art. 9 ust. 1 ustawy dotyczył każdej nieruchomości, która znalazła się we władaniu Państwa. Przepis ten nie dzielił także nieruchomości znajdujących się we władaniu Państwa na nieruchomości, które w tym władaniu znalazły się legalnie i na nieruchomości znajdujące się we władaniu Państwa w sposób jedynie faktyczny. Istotna była jedynie okoliczność władania nieruchomością przez Państwo w jakikolwiek sposób. Wobec czego nawet bezprawne wejście przez Państwo w posiadanie mogło być podstawą do przejęcia nieruchomości w trybie przewidzianym przez wymieniony przepis (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OSK 187/13). Zatem samo przeznaczenie przez Państwo przedmiotowej nieruchomości do zalesienia i sprawowanie nad nią opieki oraz zalesienie jej potwierdza sprawowanie przez Państwo nad tą nieruchomością władztwa. W tej sytuacji, skoro z analizy akt sprawy wynika, że wydanie kwestionowanych decyzji nie nastąpiło z rażącym naruszenia prawa, a z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby kontrolowane w postępowaniu nadzorczym decyzje obciążone były inną kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a., to uznać należy, że organ nadzoru prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanych decyzji. Po dokładnej analizie rozpatrywanej sprawy i zebranych materiałów dowodowych Sąd orzekający stanął na stanowisku, że kontrolowanemu postępowaniu nadzorczemu nie można skutecznie zarzucić naruszenia prawa. Kontrolowane postępowanie nadzorcze zostało bowiem przeprowadzone wnikliwie, z zachowaniem reguł postępowania określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Materiał dowodowy w sprawie został dostatecznie zebrany i rozpatrzony. Wyjaśnione zostały także wszystkie okoliczności istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Także w zgodzie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. Minister przedstawił swoje stanowisko w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które dostatecznie odzwierciedla rację decyzyjną i wyjaśnia tok rozumowania organu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Końcowo podnieść trzeba, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym miało miejsce w związku z obowiązywaniem stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Zgodnie bowiem z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), dodanego art. 46 pkt 21 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.