I SA/Wa 720/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska, Sędziowie NSA Anna Lech, del. WSA Beata Ziomek (spr.), , Protokolant Iwona Kosińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia umorzyć postępowanie sądowe Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...] kwietnia 2004r. nr [...] w sprawie przyznania G. G. zasiłku celowego na miesiące maj i czerwiec b.r. w kwocie po 120zł z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu żywności i środków czystości. W motywach rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podało, iż G. G. spełnia kryteria do korzystania ze świadczeń pomocy społecznej, albowiem jest osobą samotnie zamieszkującą i gospodarującą, bez pracy. Stosownie do treści art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej ( Dz. U. Nr 64, poz. 614 ze zm.) zasiłek celowy może być przyznany dla zaspokojenia niezbędnej potrzeby życiowej w szczególności na pokrycie kosztów leków i leczenia, opału i odzieży, pobytu dziecka w żłobku lub przedszkolu, kosztów pogrzebu, remontu mieszkania. Zasiłki celowe przyznawane są w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że udzielając tego typu świadczeń organ administracji uwzględnia nie tylko potrzeby osoby ubiegającej się o pomoc ale przede wszystkim możliwości finansowe ośrodka pomocy. Przepisy ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej nie określają wysokości zasiłku celowego. Ośrodek pomocy rozstrzygając sprawy o przyznanie zasiłku celowego ustala hierarchię potrzeb podopiecznych jak również bierze pod uwagę ilość osób ubiegających się o świadczenia z pomocy społecznej oraz ich sytuację rodzinną i majątkową. W ocenie organu II instancji uwzględniając okoliczności prawne i faktyczne istniejące w sprawie, przyznanie G. G. zasiłku celowego na miesiące maj, czerwiec 2004r. w wysokości po 120zł miesięcznie jakkolwiek nie zabezpiecza kosztów utrzymania i niezbędnych wydatków to jednak było adekwatne do możliwości finansowych gminy, a w związku z tym wydana w tym zakresie decyzja Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. była zgodna z prawem. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. G. domagając się jej kontroli oraz kontroli poprzedzającej jej decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...] kwietnia 2004r. nr [...] . Zdaniem skarżącego organy administracji przyznały zasiłek celowy w zbyt niskiej kwocie oraz na zbyt krótki okres czasu. Podkreśla, iż wysokość udzielonej pomocy powinna umożliwiać prowadzenie skromnego życia, w związku z tym twierdzi, że pomoc jemu przyznana jest nieodpowiednia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe przy czym określenie "stało się" – według utrwalonej już w tym zakresie judykatury – oznacza ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała a wystąpiła dopiero w toku rozpoznawania sprawy ( vide: postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 1999 r. II S.A./Łd 2465/97, OSP 1999/12/214 ) Tego rodzaju sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż przedmiotowa skarga została wniesiona w dniu 7 maja 2004 r. i już wówczas istniały okoliczności uzasadniające uznanie, że rozpoznanie skargi stało się bezprzedmiotowe. Z dniem 1 maja 2004 r. weszła bowiem w życie ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm. ). Zgodnie z treścią przepisu art. 149 ust. 1 powołanej ustawy, z dniem wejścia jej w życie tj. z datą 1 maja 2004 r., wygasają z mocy prawa ( z zastrzeżeniem przewidzianych tę ustawą wyjątków ) decyzje, które zostały wydane na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej ( Dz. U z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm. ). Analiza przepisów i wydanych w oparciu o te przepisy decyzji administracyjnych w zakresie wyjątków przewidzianych w art. 149 ust. 1 prowadzi do wniosku, że decyzje, których przedmiotem był zasiłek celowy ( bądź odmowa przyznania tego zasiłku ) wygasły z dniem 1 maja 2004r. Ponadto, w myśl przepisu art. 150 nowej ustawy o pomocy społecznej, do spraw wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy nowej. Nadmienić wypada, że nowa regulacja problematyki związanej ze świadczeniem przez Państwo przedmiotowej pomocy, po wejściu w życie w/w ustaw jest odmienną od poprzednio obowiązującej i niejednokrotnie nie przewiduje już istniejących dawniej instytucji prawnych. W związku z wątpliwościami dotyczącymi konstytucyjności wskazanej wyżej regulacji prawnej zostało przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pytanie prawne na które Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 8 marca 2005 r. w sprawie o sygnaturze P 15/04 udzielił odpowiedzi, że art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej jest zgodny z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 184 zd, 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, postanawiając jednocześnie w pozostałym zakresie umorzyć postępowanie. Wprawdzie w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Trybunał Konstytucyjny wyraził zapatrywanie, że wygaszenie z dniem 1 maja 2004 r. przez nową ustawę o pomocy społecznej decyzji wydanych na podstawie ustawy poprzedniej pozwala Sądowi na wydanie w sprawie orzeczenia merytorycznego, ale Sąd orzekający w niniejszej sprawie poglądu tego nie podzielił. Wygaszenie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem przez Sąd przedmiotowej skargi powoduje, że Sąd, przyjmując pogląd wyrażony przez Trybunał, orzekałby o akcie, który nie istnieje już w obrocie prawnym. W tego rodzaju sytuacjach w przypadku skarg uzasadnionych, które przy merytorycznym rozpoznaniu sprawy skutkowałyby uchyleniem decyzji lub stwierdzeniem jej nieważności, Sąd zobligowany byłby do zawarcia w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia zarówno wykładni przepisów prawa na podstawie których została wydana zaskarżona decyzja jak również wytycznych dla organów, którymi winny się kierować rozpoznając ponownie tę konkretną sprawę. Wytyczne te odnosiły by się siłą rzeczy jednak do stanu prawnego jaki obowiązywał na podstawie poprzedniej ustawy. Zgodnie natomiast z przytoczonym wyżej przepisem art. 150 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. sprawy wszczęte i nie zakończone do dnia 1 maja 2004 r. muszą być rozpoznawane według przepisów nowych, a nie dotychczasowych. Związanie zatem, stosownie do treści przepisu art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądu i organów obecnym poglądem Sądu, wyrażonym na tle innego stanu prawnego niż ten według którego zarówno organy ( ewentualnie Sąd ) będą musiały w sprawie orzekać, nie znajduje prawnego i racjonalnego usprawiedliwienia. Warto zwrócić w tym miejscu również uwagę, że zgodnie z przepisem art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonywane. Stwierdzenie zatem przez Sąd, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w sytuacji, gdy decyzja ta już z mocy prawa dawna wygasła także musi być uznane za postępowanie niekonsekwentne i niezrozumiałe. Jednocześnie brak jest podstaw prawnych do traktowania w sposób zróżnicowany pod względem procesowym przypadków, w których skargę uwzględniono od przypadków w których skargi były niezasadne. Ponadto w tej ostatniej sytuacji praktycznie dla strony jest rzeczą obojętną czy skarga jej została oddalona czy też Sąd umorzył postępowania sądowe. Zaskarżona decyzja bowiem i tak ( oczywiście jeśli nie jest to wyjątek przewidziany nową ustawą ) wygasła już z dniem 1 maja 2004 r. i w obrocie prawnym nie istnieje. W związku z akcentowaną już wcześniej zmianą stanu prawnego w tym przypadku zarówno oddalenie skargi jak i umorzenie postępowania nie tamuje stronie wystąpienia z wnioskiem o przyznanie jej określonego świadczenia z zakresu pomocy społecznej przewidzianego nowym ustawodawstwem. Biorąc zatem powyższe pod uwagę Sąd – z mocy przepisu art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł - jak w sentencji