I SA/Wa 720/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie WSA Joanna Skiba (spr.) WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2017 r. sprawy ze skargi W. [...] w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchyliło zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r. [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w całości i odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 1990 r. nr [...] Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami W. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 1989 r. nr [...] Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego W. W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 1967 r. Prezydium Rady Narodowej w W. wskazało Rejonowej [...] teren o pow. około [...] m2 pod budowę pawilonu sklepowego, przy ul. [...]. Orientacyjne granice z powierzchnią terenu określono na załączonym do postanowienia szkicu [...]. Decyzją z dnia [...] stycznia 1989 r. [...] Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego W. orzekł o oddaniu w zarząd (użytkowanie) Rejonowej [...] mającej siedzibę przy ul. [...], na czas oznaczony do dnia 31 grudnia 1991 r. gruntu położonego w W., o pow. [...] nr (budynek [...] przy ul. [...]) oraz ustalił opłatę roczną. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła [...], kwestionując wysokość ustalonej opłaty rocznej. Decyzją z dnia [...] maja 1990 r. nr [...] nr [...] Dyrektor Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 1989 r. nr [...]. Pismem z dnia 12 lutego 1992 r. [...] Spółdzielnia [...] zwróciła się do Burmistrza Gminy W. o stwierdzenie, że spółdzielnia otrzymała w wieczyste użytkowanie m. in grunt przy ul. [...] na podstawie decyzji z dnia [...] stycznia 1989 r. nr [...]. Z wizji terenu przy ul. [...] wynika, że w budynku pod tym adresem, [...] prowadzi sklep spożywczy a na piętrze znajdują się mieszkania dla rodzin pracowników. Z informacji udzielonej przez Wydział Geodezji dnia [...] grudnia 1992 r. wynika, że sporny grunt znajdował się w obrębie [...] i wchodził w skład działki nr [...] o pow. [...] m2. W kolejnym wniosku z dnia 18 stycznia 1993 r. Spółdzielnia zwróciła się do Burmistrza Gminy W. o oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu położonego przy ul. [...] o pow. [...] m2. Decyzją z dnia [...] czerwca 1993 r. nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nabycie przez W., z mocy prawa w dniu 27 maja 1990 r. nieodpłatnie, własności nieruchomości położonej przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2000 r. nr [...] Burmistrz Gminy [...] zatwierdził podział działki nr [...] z obrębu nr [...] na działki: nr [...] o pow. [...] m2 i nr [...] 0 pow. [...] m2. Z wypisu z rejestru gruntów sporządzonego dnia 10 maja 2004 r. wynika, że działka nr [...] została podzielona na działki: nr [...] o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. [...] m2. W dniu [...] maja 2013 r. w sprawie sygn. akt I [...] Sąd Apelacyjny w W. I Wydział Cywilny oddalił apelację [...] Spółdzielni [...] w W. w sprawie o zobowiązania W. do złożenia oświadczenia woli w przedmiocie ustanowienia na rzecz spółdzielni prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej przy ul. [...], stanowiącej działkę nr [...], o pow. [...] m2 oraz przeniesienie nieodpłatnie własności zabudowań znajdujących się na tej działce. W toku postępowania sąd ten ustalił, że bezspornie spółdzielnia była użytkownikiem działki przy ul. [...] w W. w dniu 5 grudnia 1990 r., przy czym jak wskazał sąd, decyzja z dnia [...] stycznia 1989 r. ograniczała się do powierzchni [...] m2. Jednak na skutek upływu okresu, na który przyznano prawo użytkowania, spółdzielnia straciła ten status jeszcze przed wejściem w życie art. 2c ustawy o zmianie u.g.g.w. Zatem sąd uznał, że spółdzielni nie służy roszczenie o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego, skoro ustanowione na jej rzecz prawo użytkowania wygasło z upływem okresu, na który zostało ustanowione, a nastąpiło to przed wejściem w życie art. 2 c ustawy o zmianie u.g.g.w. W dniu 29 września 2015 r. [...] Spółdzielnia [...] w W. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o stwierdzenie nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 5 k.p.a. decyzji z dnia [...] stycznia 1989 r. nr [...] Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego W. o oddaniu w zarząd (użytkowanie) Rejonowej Spółdzielni [...] gruntu położonego w W., o pow. [...] m2 przy ul. [...]. W ocenie wnioskodawcy skarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego, bowiem grunt oddany w użytkowanie nie stanowił własności Skarbu Państwa, lecz prywatną własność osób fizycznych. Spółdzielnia zawsze użytkowała grunt po przeciwnej stronie ulicy, tj. przy ul. [...] - budynek pod dawnej szkole podstawowej. Decyzja wskazuje inną nieruchomość niż użytkowana przez spółdzielnię, należy zatem usunąć z obrotu prawnego wadliwą decyzję. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 1989 r. nr [...] Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego W. [...] Spółdzielnia [...] złożyła do Kolegium wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazało w pierwszej kolejności, że w rozpatrywanej sprawie postępowanie zwykłe nie zakończyło się decyzją organu pierwszej instancji, tj. decyzją z dnia [...] stycznia 1989 r. nr [...] Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego W., gdyż w wyniku rozpoznania odwołania, została wydana decyzja z dnia [...] maja 1990 r. nr [...] Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami W.. Zatem wniosek spółdzielni z dnia 29 września 2015 r. należało zakwalifikować jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 1990 r. nr [...] nr Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami W. i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 1989 r. nr [...] Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego W. Zdaniem organu wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji powinien skutkować również wszczęciem postępowania w stosunku do decyzji organu II instancji. Tylko takie nadanie biegu wnioskowi prowadzi do kontroli w postępowaniu nieważnościowym decyzji organu pierwszej instancji, o co wnioskodawca wnosił. Z przedstawionych względów obarczona ww. wadą decyzja z dnia [...] grudnia 2016 r. [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. została w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy uchylona, a analizując sprawę ponownie Kolegium poddało kontroli wydane w postępowaniu zwykłym decyzje - zarówno decyzję organu pierwszej, jak i drugiej instancji. Z ustaleń organu nadzoru wynika, że analizując kontrolowane decyzje nie dopatrzył się by decyzje te były dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1. Przede wszystkim stwierdził, że przesłanki określone w punktach 1, 3, 4, 6 i 7 nie nastąpiły. Decyzje wydane zostały przez organy właściwe w ówczesnym stanie prawnym, były to pierwsze decyzje w tej sprawie, wydano je na podstawie obowiązujących przepisów prawa, skierowano do strony, nie zawierały też wady powodującej nieważność z mocy prawa a ich wykonanie nie prowadziło do popełnienia czynu zagrożonego karą. Organ nadzoru powołał art. 38, 39, 40 i 87 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1989 Nr 14 poz. 74 j.t. ze zm) oraz stosowne orzecznictwo sądowoadministracyjne i podkreślił, że w świetle materiału dowodowego nie budzi wątpliwości, że w 1967 r. Rejonowa Spółdzielnia uzyskała prawo do korzystania z terenu o pow. [...] m2 usytuowanego bezpośrednio przy ul. [...] (strona parzysta) po lewej stronie ul. [...] - przebiegającej prostopadle do ul. [...]. Również wyrok z dnia 28 maja 2013 r., wydany w sprawie sygn. akt [...] przez Sąd Apelacyjny w W. I Wydział Cywilny, potwierdza fakt użytkowania tego gruntu przez spółdzielnię. Pomimo błędu w oznaczeniu numeru nieruchomości - ul. [...], sąd ten nie miał wątpliwości, co do położenia terenu będącego w użytkowaniu spółdzielni. Bezsprzecznie spółdzielni nie był przekazany w użytkowanie grunt leżący po drugiej stronie ulicy [...], naprzeciwko sklepu wyremontowanego przez spółdzielnię a będący własnością osób fizycznych o adresie ul. [...] - sąsiadujący z posesją ul. [...], położony po prawej stronie ul. [...] biegnącej prostopadle do ul. [...]. Zdaniem Kolegium błędne oznaczenie numeru posesji nie można zakwalifikować jako naruszenie prawa. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że tego rodzaju błąd jest wynikiem powielania przez lata omyłki w oznaczeniu lokalizacji użytkowanego terenu, jako nieruchomości położonej przy "ul. [...] " zamiast prawidłowego wskazania "ul. [...]". W dalszej części uzasadnienia organ powołując się na stosowne orzecznictwo sądowe wskazał, że nie jest bezwzględnie niemożliwe sprostowanie omyłki związanej z oznaczeniem nieruchomości. Tym samym uznał, że w świetle okolicznościach sprawy, brak prawidłowego wskazania położenia nieruchomości nie spowodował niewykonalności decyzji z dnia [...] maja 1990 r. nr [...] nr [...] Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Grantami W. oraz poprzedzającej jej decyzji z dnia [...] stycznia 1989 r. nr [...] Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Grantami Urzędu Dzielnicowego W.. Bezsprzecznie do dnia wygaśnięcia prawa, tj. do 31 grudnia 1991 r. [...] Spółdzielnia [...] była użytkownikiem grantu o pow. [...] m2 położonego przy ul. [...] w W., na którym znajdował się zaadaptowany przez spółdzielnię na potrzeby sklepu budynek. Brak jest zatem podstaw do uznania, że zachodzą przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Dalej organ wskazał, że przepis art. 40 u.g.g.w. wymagał, aby decyzja ustalająca prawo użytkowania określała położenie nieruchomości, jej powierzchnię i granice, warunki oraz okres zarządu lub użytkowania. Kwestionowane przez spółdzielnię decyzje zawierały parametry pozwalające zlokalizować teren oddany w użytkowanie. Wada wynikająca z błędnego wskazania "ul. [...]" zamiast "ul. [...]" nie może być zakwalifikowana jako rażące naruszenia art. 40 u.g.g.w. Z dokumentów zgromadzonych przez lata wynika, że organy obu instancji, spółdzielnia, przedstawiciele Rady Osiedla [...] a także urzędnicy odbywający wizję w terenie, posługując się adresem "ul. [...] ", formułowali wnioski i oświadczenia dotyczące gruntu, który de facto znajduje się przy ul. [...] a przy tym był to grunt, który został przekazany spółdzielni w posiadanie w 1967 r., znajdował się na nim zaadaptowany na pawilon handlowy budynek dawnej szkoły i bezsprzecznie od 15 maja 1990 r. do 31 grudnia 1991 r. teren ten znajdował się w użytkowaniu spółdzielni. W świetle ww. wykładni, przedstawiony stan faktyczny i prawny sprawy- zdaniem organu- nie daje podstaw do uznania, że decyzja z dnia [...] maja 1990 r. nr [...] Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami W. oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] stycznia 1989 r. nr [...]Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego W. zostały wydane z naruszeniem prawa, które to naruszenie miałoby charakter rażący. Odnosząc się z kolei do zagadnienia wpisu prawa do księgi wieczystej, organ wskazał, że wpis do księgi prawa użytkowania nie stanowił przesłanki istnienia tego prawa. Prawo użytkowania istniało w okresie, na jaki prawo to zostało przyznane na podstawie kwestionowanych decyzji bez względu na brak odpowiedniego wpisu w księdze wieczystej. Natomiast wyeliminowanie zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia [...] grudnia 2016 r. [...] - zdaniem organu- czyni bezprzedmiotowym ustosunkowanie się przez niniejszy skład Kolegium do krytycznych uwag formułowanych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy pod adresem uzasadnienia decyzji wydanej w sprawie [...]. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] Spółdzielnia [...] w W. W skardze o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] grudnia 2016 r. znak [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów: 1) art. 156 §1 pkt 2 kpa polegające na tym, że organ administracji nie dostrzegł zaistnienia oczywistego i przez to rażącego naruszenia przepisów prawa. lj. art. 38. 39. 40 i 87 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1989 r. Nr 14. poz. 74. z późn. zm.) przy wydawaniu decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu W. z dnia [...] stycznia 1989 r. nr [...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami W. z dnia [...] maja 1990 r. nr [...], 2.) art. 156 §1 pkt 5 kpa polegające na tym, że organ administracji nie dostrzegł, że decyzja Zastępcy Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] stycznia 1989 r. nr [...] oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami W. z dnia [...] maja 1990 r. nr [...] dotknięte są wadą nieważności w postaci ich niewykonalności, która to niewykonalność istniała już w chwili wydania tych decyzji, 3.) art. 7. 77 §1 i 107 §3 kpa polegające na tym, że organ administracji nie wyjaśnił wszystkich okoliczności, przez co nie ocenił całego materiału dowodowego i w konsekwencji pominął w swoich decyzjach istotne okoliczności podniesione w dotychczasowych wnioskach i pismach, nie ustosunkowując się do nich, w szczególności nie wskazując, dlaczego ich nie uwzględnił. Ponadto organ administracji pominął przy tym oceny i ustalenia sądów powszechnych wyrażone w prawomocnych orzeczeniach dotyczących niniejszej sprawy. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskrzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stan faktyczny w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji jest oczywisty, dlatego Sąd akceptując ustalenia dokonane przez organ w tym zakresie dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zbadał, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. dalej ppsa) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Na wstępie wskazać należy, że stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją umożliwiającą wycofanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej dotkniętej najcięższymi wadami materialnoprawnymi. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych zostały enumeratywnie wyliczone w art. 156 § 1 Kpa. Przy tym stwierdzenie nieważności decyzji powoduje ten skutek, że decyzja taka traci swą moc obowiązującą od dnia jej wydania. Decyzja stwierdzająca nieważność innej decyzji administracyjnej uchyla wszelkie skutki prawne, jakie powstały od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji nieważnej, a organ nadzoru wydający decyzję o stwierdzeniu nieważności jedynie potwierdza ten fakt swoim rozstrzygnięciem. Wskazać przy tym należy, że stwierdzenie nieważności decyzji stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych gwarantującej pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego oraz zaufanie do organów państwa. Już z tego powodu zwykłe uchybienia przy wydaniu decyzji – zwłaszcza o charakterze procesowym, nie mogą oznaczać, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem sądu podzielić należy stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., że decyzja z dnia [...] stycznia 1989 r. o ustanowieniu na rzecz [...] Spółdzielni [...] prawa użytkowania nieruchomości położonej w W. przy [...] o pow. [...] m2, utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] maja 1990 r. nr [...] Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami W., nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W praktyce orzeczniczej ukształtował się jako dominujący pogląd, w świetle którego "rażące naruszenie prawa" zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa" (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2000 r., V S.A. 2998/99, Lex nr 51249). Podkreślić też trzeba, że z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. O rażącym naruszeniu prawa w przypadku wydania decyzji o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego można by mówić tylko i wyłącznie w sytuacji, kiedy organ wydałby decyzję w sytuacji nie spełnienia przesłanek do jego ustanowienia. Natomiast w przedmiotowej sprawie podstawą wydania kwestionowanej decyzji był art. 4. 1. pkt 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości ( Dz. U. Nr 22 poz. 99 z 1987 r. ), który w dacie wydawania kwestionowanej decyzji głosił, że grunty państwowe niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej lub wykonywania innych zadań ustawowych albo statutowych są oddawane odpłatnie organizacjom społecznym w użytkowanie. Dalsze przepisy tej ustawy ( art. 40,44,45, 46 i 47 ) określały w jaki sposób następuje ustalenie odpłatności za użytkowanie. Tym samym w przepisach prawnych istniały podstawy do wydania decyzji o ustanowieniu użytkowania oraz ustaleniu odpłatności za jego ustanowienie. Nie wiadomo również w jaki sposób nieprawidłowe oznaczenie nieruchomości ([...]) ma przesądzać o wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z § 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 września 1985 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu oddawania w zarząd oraz użytkowanie nieruchomości państwowych, przekazywania tych nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi i dokonywania rozliczeń z tego tytułu. ( Dz. U Nr 47 poz. 240 ze zm. ) decyzja o oddaniu nieruchomości w zarząd lub użytkowanie powinna zawierać: 1) oznaczenie zarządcy lub użytkownika, 2) opis nieruchomości według oznaczeń zawartych w ewidencji gruntów z podaniem wartości budynków i urządzeń, 3) określenie przeznaczenia nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, celu, na jaki nieruchomość została oddana w zarząd lub użytkowanie, oraz sposobu korzystania z nieruchomości, 4) określenie wysokości opłaty za grunt, 5) oznaczenie czasu trwania zarządu lub użytkowania, 6) termin sporządzenia protokołu zdawczo-odbiorczego. Skoro w przedmiotowej sprawie zidentyfikowanie gruntu było możliwe, gdyż grunt ten został określony przez samego wnioskującego jako grunt będący w faktycznym użytkowaniu Spółdzielni, na którym stoi budynek sklepowy przy ul. [...] i nikt nie zgłaszał problemów ze zdefiniowaniem terenu – co potwierdza treść odwołania złożonego przez Rejonową [...] w W. od decyzji Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] stycznia 1989 r., w którym posługiwano się oznaczeniem "[...] " – to zdaniem sądu - nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa. Należy postawić pytanie, czy wydanie decyzji w 1989 r. o czasowym ( do 31 grudnia 1991 r. ) ustanowieniu prawa użytkowania do gruntu będącego w faktycznym posiadaniu Spółdzielni określonego wadliwie jako grunt położony przy ul [...], stanowi takie naruszenie praworządności, które nie mogło być zaakceptowane w dniu wydania decyzji i nie może być zaakceptowane obecnie przez organy praworządnego Państwa? Zdaniem Sądu, naruszenie § 8 ww. rozporządzenia z dnia 16 września 1985 r. przez wadliwy opis oznaczenia nieruchomości, przy spełnieniu materialnoprawnych przesłanek ustanowienia prawa użytkowania, nie może być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Wreszcie odnosząc się do zarzutu niewykonalności decyzji o ustanowieniu użytkowania wskazać należy, że zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w doktrynie podkreśla się, iż niewykonalność decyzji powinna być spowodowana istnieniem przeszkód w jej wykonaniu, które znamionują dwie cechy: przeszkody te istniały już w dacie wydania decyzji oraz są nieusuwalne przez cały czas. Ponadto niewykonalność decyzji może być faktyczna, jak i prawna (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 1985 r., I SA 1090/84, niepubl. oraz z dnia 10 maja 1995 r., SA/Ka 486/94, ONSA 1996 Nr 2, poz. 89). W pierwszym przypadku wykonanie decyzji nie jest możliwe z przyczyn czysto technicznych, w drugim zaś - istnieją prawne nakazy lub zakazy, które stanowią nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu praw lub obowiązków ustanowionych w decyzji (J. Borkowski [w:] Adamiak/Borkowski, KPA. Komentarz, Warszawa 2003, s. 726). Jednak, zdaniem sądu, w niniejszej sprawie brak jest przesłanek do stwierdzenia, iż decyzja z dnia [...] stycznia 1989 r. była obciąża kwalifikowaną wadą prawną w postaci niewykonalności orzeczenia, tj. wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 5 Kpa. Niewykonalność musiałaby bowiem zaistnieć już w dniu wydania ww. decyzji i mieć charakter trwały. Podkreślić należy, że skoro grunt zabudowany budynkiem sklepowym był już w faktycznym posiadaniu Spółdzielni i dalej pozostawał w jej posiadaniu w dacie wygaśnięcia decyzji ([...] grudnia 1991 r.) pomimo wadliwego oznaczenia jako [...], to wykonanie decyzji nastąpiło. Nie zachodziła zatem taka sytuacja, że nie było możliwości technicznych wykonania decyzji. Na stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie mogą mieć też wpływu stanowiska sądu zawarte w postanowieniu Sądu Rejonowego W. XV Wydział Ksiąg Wieczystych w W. z dnia [...] maja 2015 r., od którego oddalono apelację postanowieniem Sądu Okręgowego w W. V Wydział Cywilny Odwoławczy z dnia [...] lipca 2015 r. sygn. akt [...]. Zdaniem sądu, kognicja sądu w sprawie wpisu w księdze wieczystej ograniczonego prawa rzeczowego ma inny zakres, niż kognicja organu badającego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ustanawiającej użytkowanie. Tym samym ustalenie przez sąd braku tożsamości pomiędzy oznaczeniem nieruchomości w kwestionowanej decyzji z oznaczeniem nieruchomości w księdze wieczystej nie może w sposób bezpośrednio wskazywać, że kwestionowana decyzja rażąco naruszało prawo. Oba postępowania (sądowe i administracyjne) mają różny przedmiot badania i inne cel, nie można tym samym dostrzec między nimi bezpośredniego stosunku zależności. Tym samym również zarzut naruszenia przepisów procesowych tj. art. 7,77§1 i 107 § 3 kpa nie może odnieść skutku. Sąd podzielił zatem stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., iż kwestionowana decyzja z dnia [...] stycznia 1989 r. o ustanowieniu na rzecz [...] Spółdzielni [...] prawa użytkowania nieruchomości położonej w W. przy [...] o pow. [...] m2, utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] maja 1990 r. nr [...] Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami W., nie jest dotknięte żadną z wad określonych w art. 156 § 1 Kpa. W związku z tym stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Biorąc powyższe pod uwagę. Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.