I SA/Wa 724/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie WSA Dariusz Chaciński (spr.) WSA Elżbieta Lenart Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi K. Z. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2016 r. sygn. akt I SAB/Wa 614/16 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz K. Z. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skargę, opatrzoną datą 21 marca 2017 r., na niewykonanie przez Prezydenta W. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 614/16 złożyła K. Z., reprezentowana przez adwokata M. B. Wskazanym powyżej orzeczeniem, w pkt 1, Sąd zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z 21 sierpnia 2014 r. o odszkodowanie za nieruchomość, położoną w W. przy ul. [...]" - w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W pkt 2 zaś tego orzeczenia stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W złożonej skardze skarżąca wniosła o wymierzenie grzywny Prezydentowi W. w wysokości 5.000 zł. Strona skarżąca uzasadniła, że pomimo wezwania do wykonania ww. wyroku i upływu terminu w nim oznaczonego do chwili obecnej nie zostały podjęte przez Prezydenta czynności konieczne do wydania merytorycznej decyzji. Odpowiadając na skargę Prezydent W. wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, że z uwagi na wynikający z treści art. 7 i art. 77 § 1 kpa. obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, pozwalającego na dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy, a także ze względu na bardzo dużą ilość wpływających spraw z zakresu odszkodowań, nie było możliwości zakończenia niniejszego postępowania w terminie określonym w art. 35 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Przedmiotowa skarga została wniesiona w trybie art. 154 § 1 ppsa. Art. ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powyższego przepisu wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę (wydanym na podstawie art. 149 ppsa.) i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W rozpoznawanej sprawie - w ocenie Sądu - obie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione. Ponadto należy mieć na względnie, że w myśl art. 154 § 3 powołanej ustawy wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 614/16 w pkt 1, Sąd zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]" - w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W pkt 2 tego orzeczenia zaś stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Odpis prawomocnego wyroku z dnia 28 lipca 2016 r., wraz z uzasadnieniem oraz aktami administracyjnymi sprawy został doręczony Prezydentowi W. w dniu 23 listopada 2016 r., co wynika z akt sądowych o sygn. I SAB/Wa 614/16 (k. 41). Oznacza to, że termin załatwienia sprawy, wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, upłynął w dniu 23 lutego 2017 r. Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu, wezwania do wykonania powołanego wyroku, organ nie wydał rozstrzygnięcia. Jak wynika z nadesłanych akt administracyjnych sprawy, po ich zwrocie przez Sąd, Prezydent wydał postanowienie z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], którym zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość wskazaną uprzednio do czasu przedłożenia przez stronę postanowień właściwych sadów, stwierdzających nabycie praw do spadku lub aktów poświadczenia dziedziczenia, celem wykazania następstwa prawnego po dawnych współwłaścicielach J. R. i T. M.. Natomiast w dniu poprzedzającym wydanie powyższego orzeczenia zwrócił się do pełnomocnika skarżącej z informacją o stanie sprawy, wzywając ją do wykazania następstwa prawnego po dawnych właścicielach, przez przedłożenie oryginałów, bądź odpisów poświadczonych za zgodność z oryginałem, stosownych postanowień sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub aktów poświadczenia dziedziczenia. Wystąpił także do innych jednostek urzędu o przesłanie informacji: z rejestru gruntów, dotyczących jej objęcia decyzjami lokalizacyjnymi. Zwrócił się ponadto do Dyrektora Archiwum Państwowego W. o przesłanie informacji o przeznaczeniu przedmiotowego terenu przed dniem wejścia w życie dekretu warszawskiego z dnia 26 października 1945 r. w Ogólnym Planie Zabudowania W. i realizacji na niej inwestycji. Stosownie do art. 154 § 6 ppsa. grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2016 r. i w drugim półroczu 2016 r., przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2016 r. wyniosło 3 536,87 zł. W przedstawionych okolicznościach sprawy - z uwagi na przekroczenie terminu, wyznaczonego przez Sąd na załatwienie sprawy, jeszcze przed zawieszeniem przedmiotowego postępowania - Sąd uznał, iż grzywna w wysokości 500 złotych jest adekwatną sankcją dla Prezydenta W. za niewykonanie wyroku z dnia 28 lipca 2016 r. Przy czym Sąd uwzględnił powołaną uprzednio treść art. 154 § 3 ppsa, bowiem skoro załatwienie sprawy lub wykonanie wyroku nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi, to tym bardziej jego zawieszenie, które nastąpiło po upływie terminu wyznaczonego w niewykonanym wyroku i po wniesieniu przedmiotowej skargi, nie mogło stanowić przyczyny odstąpienia od ukarania organu grzywną. Wskazać także należy, że rozpoznając sprawę, Sąd jednocześnie - stosownie do art. 154 § 2 ppsa - stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Sąd stanął na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie zaistniała bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Organ co prawda przekroczył termin załatwienia sprawy, wskazany przez Sąd, jednak podjął czynności zmierzające do jej rozpoznania ustalając, brak dokumentów, stwierdzających następstwo prawne po przeddekretowych właścicielach nieruchomości – co skutkowało podjęciem postanowienia o zawieszeniu postępowania. Powyższe nie pozwala zatem uznać działania organu za rażąco naruszające prawo. Za czym przemawia także to, iż Sądowi znany jest z urzędu zarówno fakt, że w sprawy gruntów warszawskich należą, ze względu na swój historyczny charakter, do spraw trudnych i skomplikowanych, jak też okoliczność wpływu dużej ich ilości do organu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 i 2 w związku z art. 154 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1, 2 sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów sądowych (pkt 3 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 tej ustawy.