I SA/Wa 730/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Miernik Sędzia WSA Przemysław Żmich Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi E.K., D.K., W.K. i K.K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę. Minister Infrastruktury, decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę P. własności nieruchomości położonej w P., obrębie S., oznaczonej jako działka nr [...], zajętej pod drogę publiczną ul. [...] i przekzał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że Burmistrz Gminy P. wnioskiem z dnia 9 lipca 2007 r., zwrócił się do Wojewody [...] o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. Postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. Wojewoda [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., a następnie decyzją z dnia [...] maja 2009 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., powołując się na ustalenie, że w odniesieniu do części przedmiotowej nieruchomości istniało współwładanie Gminy P. i właściciela nieruchomości. Rozpoznając odwołanie Burmistrza Miasta P. od powyższej decyzji organ odwoławczy prawidłowo wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Jednakże, skoro organ I instancji stwierdził zaistnienie przesłanek wznowienia postępowania, a mianowicie na skutek wskazanych dowodów ustalił nowe koliczności nieznane organowi, tym samym nie powinien był wydawać rozstrzygnięcia, w którym odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. Odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej może nastąpić wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że powołana we wniosku o wznowienie postępowania przesłanka wznowienia w rzeczywistości nie wystąpiła. Natomiast wystąpienie przesłanki wznowienia obliguje organ do przejścia do dalszej fazy postępowania, tj. uchylenia decyzji dotychczasowej i rozstrzygnięcie o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 kpa). Jeśli zaś w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 146 kpa organ ogranicza sie do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz do wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji (art. 151 § 2 kpa). W ocenie organu odwoławczego rozpatrzenie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w kwestii stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przedmiotowej nieruchomości przez Gminę P.. W skardze na decyzję Ministra Infrastruktury współwłaściciele objętej zaskarżoną decyzją nieruchomości E.K., W.K., D.K. i K.K. wnieśli o “unieważnienie" zaskarżonej decyzji. Skarżacy wnieśli również o przesłuchanie poprzedniej właścicielki nieruchomości M.F. oraz byłych burmistrzów P. T. i S.. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezasadna, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Po wznowieniu postępowania administracyjnego właściwy organ administracyjny przeprowadza postępowanie określone w art. 149 § 2 kpa, czyli przeprowadza postępowanie co do przyczyny wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po przeprowadzeniu takiego postepowania organ administracji publicznej wydaje decyzję o treści określonej w art. 151 kpa. W rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte z powołaniem powodu wznowienia okreśłonego w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, tj. istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Stosownie do art. 149 § 2 kpa organ powinien był przeprowadzić postępowanie, czy powołana we wniosku podstawa wznowienia postępowania wystąpiła czy też nie. W sytuacji, gdy powoływana podstawa wznowienia postępowanie nie wystąpiła organ odmawia uchylenia dotychczasowej decyzj, czyli wydaje decyzję o jakiej stanowi art. 151 § 1 pkt 1 kpa. Natomiast, gdy wystąpiła powoływana przez wnioskodawcę podstawa wznowienia, to organ przeprowadza (stosownie do art. 149 § 2 kpa) postępowanie co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, czyli rozpoznaje sprawę administracyjną merytorycznie i uchyla dotychczasową decyzję oraz wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 kpa), chyba że zachodzi jedna z negatywnych przesłanek określonych w art. 146 § 1 i § 2 kpa, to wówczas obowiązany jest wydać decyzję o treści wyznaczonej w art. 151 § 2 kpa. Z materiału dokumentacyjnego sprawy wynika, że powołana we wniosku o wznowienie postępowania podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 kpa wystąpiła. W tej sytuacji organ nie był uprawniony do wydania decyzji o odmowie uchylenia dotychczasowej decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa. Obowiązkiem organu było, w tej sytuacji, merytoryczne rozpoznanie sprawy oraz uchylenie dotychczasowej decyzji i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Czyli organ winien był ocenić, czy w świetle nowych dowodów, które w wyniku wznowienia postępowania zostały przeprowadzone, spełnione są przesłanki z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przemisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) do stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez gminę własności przedmiotowej nieruchomości, czy też wynik tego postępowania nakazuje odmowę stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez gminę własności, a więc wydać decyzję merytoryczną. Nieprawidłowe rozstrzygnięcie przez organ I instancji, gdyż oparte zostało, wbrew materiałowi dowodowemu, na art. 151 § 1 kpa uzasadnioało jego uchylenie, a zatem decyzja organu odwoławczego nie narusza prawa, co czyni skargę nieuzasadnioną. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.