I SA/Wa 730/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt Sędziowie WSA Dariusz Chaciński WSA Emilia Lewandowska (spr.) Protokolant referent stażysta Andżelika Abramowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2016 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uznania dłużnika za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] lutego 2016 r., którą postanowiono uznać dłużnika alimentacyjnego D. S. za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Z ustaleń organu wynika, że w dniu 4 grudnia 2016 r. do Wójta Gminy O. wpłynął wniosek Burmistrza Miasta M. o podjęciu działań wobec dłużnika alimentacyjnego D. S. w związku z przyznaniem na rzecz osób uprawnionych, tj. K. R. i E. R., świadczeń alimentacyjnych na okres od dnia 1 października 2015 r. do dnia 30 września 2016 r., w kwocie łącznej 480 zł miesięcznie. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. organ wezwał D. S. do osobistego stawiennictwa w celu przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego oraz złożenia oświadczenia majątkowego. Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 21 grudnia 2015 r. Termin zgłoszenia upłynął z dniem 4 stycznia 2016 r. Dłużnik nie umożliwił przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego oraz nie złożył oświadczenia majątkowego. Wobec tego organ pismem z dnia 15 stycznia 2016 r. zawiadomił o wszczęciu z urzędu postepowania alimentacyjnego w sprawie uznania dłużnika alimentacyjnego D. S. za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Na podstawie informacji otrzymanych od Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. organ ustalił, że w okresie ostatnich sześciu miesięcy dłużnik nie wywiązał się w każdym miesiącu z zobowiązania alimentacyjnego w kwocie nie niższej niż 50 % kwoty bieżąco ustalanych alimentów. Tylko w sytuacji, gdyby ze zobowiązania alimentacyjnego D. S. we wskazany sposób wywiązał się, organ, zgodnie z art. 5 ust. 3a ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, nie wydaje decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Sytuacja taka jednak w sprawie nie ma miejsca i organ odwoławczy uznał decyzję organu I instancji za prawidłową. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. uzupełnioną w piśmie procesowy z dnia 17 listopada 2016 r., wniesionym przez adwokata A. P. – pełnomocnika z urzędu, D. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej: 1) Naruszenie prawa materialnego, a dokładnie art. 5 ust. 3a ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż przy wydaniu decyzji o uznaniu dłużnika za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych wystarczające jest wskazanie przez komornika w dokumencie zaświadczenia, iż dłużnik nie wywiązał się z zobowiązań w kwocie odpowiadającej 50% bieżąco ustalonych alimentów przez okres ostatnich 6 miesięcy, bez rozpatrzenia całokształtu sprawy, a przede wszystkim okoliczności podnoszonych przez Skarżącego, 2) Naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a dokładniej art. 7, 8, 77 § 1, 80 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego, a także zaniechanie rozpatrzenia sprawy w sposób wyczerpujący poprzez niezebranie materiału dowodowego w celu ustalenia ewentualnego istnienia przesłanek do uznania dłużnika za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, a także poprzez brak ustalenia przyczyn powstałych zaległości alimentacyjnych wypłacanych z Funduszu Alimentacyjnego, jeżeli to takowe zadłużenia doszło. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. W sprawie jest bezsporne, że prawomocnym wyrokiem z dnia [...] stycznia 2012 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w R. zasądził od D. S. na rzecz K. S. alimenty w wysokości 230 zł miesięcznie, że wyrokiem z dnia [...] stycznia 2012 r., sygn. akt [...], ten sam Sąd zasądził od D. S. na rzecz E. S. alimenty w wysokości 250 zł miesięcznie. Łączna kwota alimentów wynosi więc 480 zł. Burmistrz Miasta M. decyzjami wydanymi w dniu [...] października 2015 r. przyznał świadczenie z Funduszu Alimentacyjnego uprawnionym w wysokości orzeczonych alimentów na okres od dnia 1 października 2015 r. do dnia 30 września 2016 r. – Kamili i od dnia 1 października 2016 r. do dnia 31 marca 2016 r. – Ewelinie. Wójt Gminy O. po otrzymaniu wniosku Burmistrza Miasta M. podjął wobec dłużnika alimentacyjnego D. S. czynności określone w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2015 r, poz. 859 ze zm.) Z materiału dokumentacyjnego wynika, że na wezwanie organu Skarżący stawił się w jego siedzibie w dniu 22 grudnia 2015 r., jednak odmówił złożenia oświadczenia majątkowego i przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego, argumentując tym, że nie jest żadnym dłużnikiem. Takie zachowanie dłużnika skutkuje wszczęciem przez organ postępowania dotyczącego uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, co wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r., a co zostało prawidłowo przez organ przeprowadzone. Mimo wszczęcia takiego postępowania organ nie wydaje decyzji o uznaniu za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych wówczas, gdy dłużnik alimentacyjny przez okres ostatnich sześciu miesięcy wywiązał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalanych alimentów, o czym stanowi art. 5 ust. 3a powołanej ustawy. Na podstawie zaświadczenia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. z dnia [...] stycznia 2016 r., sygn. [...], wynika, że od Skarżącego wyegzekwowano zostały kwoty: 22.1.2015 r. – 35,77 zł; 20.10. 2015 r. – 1152,23 zł; 23.11.2015 r. – 96,23 zł i 23.11.2015 r. – 35,77 zł. Stosownie do powołanego przepisu art. 5 ust.3a, decyzji organ by nie wydał, gdyby Skarżący przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiązał w każdym miesiącu ze zobowiązań w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów, co w rozpoznawanej sprawie winno stanowić kwotę nie niższą niż 240 zł w każdy miesiącu. Z powołanego zaświadczenia nie wynika by taka sytuacja, o jakiej mowa we wskazanym przepisie, miała miejsca. Dlatego prawidłowo organ wydał decyzję, która nie narusza przepisu art. 5 ust. 3a powołanej ustawy. Wobec tego zarzut naruszenia tego przepisu jest niezasadny. Niezasadnie skarga zarzuca także naruszenie przepisów postępowania. Organ prawidłowo wyjaśnił stan faktyczny, który znajduje potwierdzenie w materiale dokumentacyjnym. Skarżący podważając te ustalenia nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swojego stanowiska poza gołosłownym twierdzeniem, że nie jest żadnym dłużnikiem alimentacyjnym mimo, że organ stworzył do tego dla Skarżącego możliwości. Skarżący mógł takie dowody zgłosić w trakcie wywiadu alimentacyjnego, ale odmówił jego przeprowadzenia. Również nie zareagował na zawiadomienie go przez organ I instancji w trybie art. 10 § 1 kpa pismem z dnia 27 stycznia 2016 r. Mógł wypowiedzieć się w sprawie zgromadzonego materiału i zgłosić wnioski oraz żądania, ale nie skorzystał z tej możliwości. Dowodów, które potwierdziłby jego stanowisko nie zgłosił w toku postepowania przed organem odwoławczym, jak i w skardze do Sądu. Nie jest bowiem takim dowodem wytoczenie przez niego powództwa komornikowi przed sądem powszechnym, bo z samego faktu wniesienia pozwu nic dla przedmiotowej sprawy nie wynika istotnego. Sytuacji nie zmienia także, gdyby uznać, że faktycznie we wrześniu 2015 r. Skarżący wpłacił kwotę 480 zł na poczet zadłużenia alimentacyjnego, na co powołuje się w piśmie z dnia 6 grudnia 2015 r., skierowanym do Burmistrza Miasta M. Bowiem i tak nie wypełnia to warunku określonego w art. 5 ust. 3a ustawy dla niewydawania decyzji uznającej Skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem zarzuty skargi należało uznać za bezzasadne co skutkuje oddaleniem skargi. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.