I SA/Wa 735/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart (spr.) WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] stycznia 2020 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. M., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z [...] grudnia 2019 r., odmawiającą przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko – A. M. na okres świadczeniowy 2019/2021. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. A. M. w dniu [...] lipca 2019 r. wystąpił do Prezydenta [...] z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na córkę A. M. oraz syna B. M. Po rozpatrzeniu tego wniosku Prezydent [...] decyzją nr [...] z [...] grudnia 2019 r. odmówił przyznania świadczenia wychowawczego na córkę A. M. W uzasadnieniu podniósł, że na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2019 r. poz. 2407 ze zm.) dalej jako ustawa, świadczenie wychowawcze przysługuje: 1) matce albo ojcu, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu matki albo ojca, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2a, albo 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu opiekuna faktycznego, albo 3) opiekunowi prawnemu dziecka, albo 4) dyrektorowi domu pomocy społecznej. Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy w przypadku, gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia wychowawczego ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego za dany miesiąc świadczenia wychowawczego. W ocenie organu świadczenie wychowawcze na dziecko pozostające pod opieką naprzemienną obojga rodziców może być przyznane tylko wtedy, gdy taka opieka jest orzeczona przez sąd. Tymczasem w aktach sprawy znajduje się wyrok Sądu Okręgowego [...] w [...] Wydział I Cywilny z [...] listopada 2013 r. sygn. akt [...] - w którym sąd ustalił, iż stałym miejscem pobytu A. M. będzie każdorazowe miejsce pobytu jej matki B. M. Fakt ten potwierdził wywiad środowiskowy przeprowadzony przez OPS [...] u matki dziecka. W tym stanie organ stwierdził, że A. M.a nie spełnia warunków do przyznania wnioskowanego świadczenia. Od powyższej decyzji Prezydenta [...] odwołanie złożył A. M. podnosząc, iż nie zgadza się z decyzją odmowną i wnosi o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego (że ojciec nie mieszka wspólnie z dzieckiem które nie pozostaje na jego utrzymaniu), naruszenie prawa materialnego - art. 4 ust. 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci przez jego niewłaściwą wykładnię oraz naruszenie art. 5 ust. 2a ustawy przez niewłaściwą jego wykładnię wyrażającą się w niezasadnym odniesieniu prawa do świadczenia do posiadania przez rodziców orzeczenia Sądu Rodzinnego w zakresie sprawowania opieki naprzemiennej. W obszernym uzasadnieniu odwołania podniósł, że świadczenie wychowawcze jest mu należne ponieważ - mimo braku orzeczenia sądu w przedmiocie ustanowienia opieki naprzemiennej obojga rodziców nad córką - spędza z nią dużo czasu, dziecko ma swój pokój w jego nowym mieszkaniu, ponosi on koszty wyżywienia, zakupu ubrań, przyborów szkolnych itp. Dodał, że decyzja odmowna jest wyrazem szykany wobec niego, gdyż organ bezpodstawnie wymaga przedłożenia orzeczenia sądu o opiece naprzemiennej - mimo posiadania przez oboje rodziców pełni władzy rodzicielskiej nad córką. Ponadto rozwód miał miejsce w listopadzie 2013 r. - kiedy pojęcie "opieki naprzemiennej" nie funkcjonowało jeszcze w obrocie prawnym. Oparcie zatem faktu istnienia opieki naprzemiennej wyłącznie na treści wyroku sądu jest nieracjonalne, niesprawiedliwe i może być uznane jako naruszenie fundamentalnej zasady nieretroaktywności prawa - iż prawo nie działa wstecz. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] stycznia 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wyjaśniło, iż podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2018 r. poz. 2134). Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy, celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Natomiast art. 22 ustawy stanowi, że w przypadku, gdy opieka nad dzieckiem jest sprawowana przez oboje rodziców lub opiekunów faktycznych dziecka, świadczenie wychowawcze przysługuje temu z rodziców, który pierwszy złoży wniosek w tej sprawie. W niniejszej sprawie opieka nad dzieckiem A. M. - której rodzice rozwiedli się - jest sprawowana przez oboje rodziców. W wyroku orzekającym rozwód Sąd nie ustalił opieki naprzemiennej, ustalił jednak, że miejscem zamieszkania małoletniego dziecka jest każdorazowe miejsce zamieszkania jej matki, B. M. Ponadto Sąd ustalił alimenty od ojca na rzecz córki, płatne do rąk ich matki - co samo w sobie stoi na przeszkodzie do uzyskania przez odwołującego się prawa do świadczenia wychowawczego. Kolegium podniosło też, iż organ administracji publicznej nie jest legitymowany do dokonywania ustaleń przez kogo z rodziców i w jakim zakresie jest faktycznie sprawowana opieka nad dzieckiem, gdyż leży to wyłącznie w gestii sądu powszechnego. Jest poza sporem, że sąd powszechny w swym wyroku nie orzekł o opiece naprzemiennej rodziców A. M. - zatem żądanie uwzględnienia wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego jest w tym stanie bezzasadne. Podkreśliło także, że miała miejsce zmiana linii orzeczniczej sądów administracyjnych, które nie przyznają organom administracji publicznej legitymacji do ustalania istnienia lub nieistnienia opieki naprzemiennej sprawowanej nad dzieckiem przez jego rozwiedzionych rodziców Wobec powyższego, Kolegium uznało, że decyzja organu pierwszej instancji odmawiająca przyznania odwołującemu się świadczenia wychowawczego na córkę A. - która nie tylko z ojcem nie mieszka ale także jest uprawniona do alimentów od niego - jest prawidłowa i brak jest podstaw do jej uchylenie lub zmiany. Na zakończenie stwierdziło, że niezależnie od tego odwołujący się może ponownie wystąpić o przyznanie świadczenia, jeśli Sąd powszechny w inny sposób określi sprawowanie opieki nad dzieckiem. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] A. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej : - nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego istotnego przy rozpatrzeniu sprawy tj. uznanie, że ojciec nie zamieszkuje wspólnie z dzieckiem, a dziecko nie pozostaje na utrzymaniu ojca (art. 4 ust 2 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci); - naruszenie prawa materialnego art. 4 ust 2 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci poprzez jego niewłaściwą wykładnię wyrażająca się w przyjęciu, iż prawo do świadczenia nie przysługuje ojcu w wypadku sprawowania faktycznej opieki nad dzieckiem; - naruszenie prawa materialnego art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci poprzez jego niewłaściwą wykładnię wyrażającą się w niezasadnym odniesieniu prawa do świadczenia do posiadania przez rodziców orzeczenia Sądu Rodzinnego w zakresie sprawowania opieki naprzemiennej. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania przed organami administracyjnymi oraz Sądem. W obszernym uzasadnieniu przedstawił argumenty na poparcie swojego stanowiska oraz liczne orzeczenia sądów administracyjnych dotyczących opieki naprzemiennej - wskazując jednocześnie, że ubiega się o połowę należnej kwoty świadczenia wychowawczego tj. po 250 złotych miesięcznie. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumenty uzasadnienia swej decyzji. Dodało, że zarzuty naruszenia różnych przepisów prawa są bezzasadne, gdyż przepis ustawy z 11 lutego 2016r. dotyczący tego, komu z rodziców należy się świadczenie wychowawcze jest jednoznaczny i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a., uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Rozpoznając sprawę w ramach wyżej wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] stycznia 2020 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie odmowy A. M. przyznania świadczenia wychowawczego na córkę A. M. Powodem odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia było przyjęcie, iż skarżący nie sprawuje opieki naprzemiennej nad swoją córką, albowiem nie legitymuje się orzeczeniem sądu ustalającym taką opiekę. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2019 r. poz. 2407 ze zm.), dalej jako ustawa. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy świadczenie wychowawcze przysługuje: 1) matce albo ojcu, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu matki albo ojca, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2a, albo 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu opiekuna faktycznego, albo 3) opiekunowi prawnemu dziecka, albo 4) dyrektorowi domu pomocy społecznej. Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy w przypadku, gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia wychowawczego ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego za dany miesiąc świadczenia wychowawczego. W niniejszej sprawie wniosek o przyznanie świadczenia wychowawczego na podstawie ww. przepisów złożył ojciec dziecka, a podstawą odmowy przyznania mu tego świadczenia było uznanie przez organ, że dziecko skarżącego z poprzedniego związku, którego miejsce pobytu zostało przez sąd ustalone przy matce, nie znajduje się pod opieką naprzemienną obojga rodziców (art. 2 pkt 16 ustawy), a co za tym idzie - nie ma podstaw do przyznania skarżącemu świadczenia wychowawczego zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy. W ocenie Sądu ten pogląd Kolegium jest trafny. Skarżący podnosi, iż sprawuje faktyczną opiekę naprzemienną nad swoim dzieckiem wraz ze swoją byłą żoną. Jednak zgodnie z powołanym wyżej przepisem na gruncie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, opieka ta musi wynikać z orzeczenia sądu. W przypadku skarżącego takim orzeczeniem mógłby być wyrok sądu powszechnego, ustanawiający opiekę naprzemienną. Tymczasem żaden dokument dołączony przez skarżącego do akt sprawy - tj. wyrok Sądu Okręgowego [...] w [...] Wydział I Cywilny z [...] listopada 2013 r. sygn. akt [...] oraz ugoda zawarta przed Sądem Rejonowym dla [...] z [...] listopada 2015r. sygn. Akt [...] - nie zawiera orzeczenia w kwestii opieki naprzemiennej. Są tam uregulowane jedynie kontakty A. M. z córką. Natomiast uregulowania powołanych orzeczeń - co do sposobu wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywania kontaktów z dzieckiem - nie dają podstaw do przyjęcia, iż mamy do czynienia z opieką naprzemienną. W konsekwencji, nie można przyjąć, że w znajduje się tam orzeczenie o sprawowaniu opieki naprzemiennej przez oboje rodziców. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących okresu, w którym wprowadzono do systemu prawa polskiego pojęcie "opieki naprzemiennej", wskazać należy, iż faktycznie pojęcie "opieki naprzemiennej" wprowadzone zostało do systemu prawa polskiego dopiero ustawą z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Nie jest ono znane Kodeksowi rodzinnemu i opiekuńczemu, ani Kodeksowi postępowania cywilnego, w którym pewien odpowiednik można odnaleźć jedynie w przepisach statuujących, że sąd może określić, iż: "dziecko będzie mieszkać z każdym z rodziców w powtarzających się okresach" (art. 582(1) § 4). Fakt, że przed wejściem w życie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci omawiana instytucja rzadko była stosowana przez sądy powszechne i wiele osób posiadających orzeczenia sprzed 11 lutego 2016 r. nie dysponuje odpowiednim wyrzeczeniem w wyroku, stał się jedną z przyczyn znacznej rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Część wojewódzkich sądów administracyjnych nie widziała konieczności odsyłania rodziców na drogę postępowania przed sądem powszechnym, celem uzyskania przez nich wyroku o opiece naprzemiennej. Inne sądy administracyjne stały na stanowisku, że jedynie wyrok sądu powszechnego może zdecydować o tym, czy dziecko znajduje się pod opieką naprzemienną rodziców. Ujednolicając rozbieżności pojawiające się w orzeczeniach sądów administracyjnych Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż jedyną uprawnioną wykładnią art. 2 pkt 16 in fine ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci jest wykładnia literalna. W wyrokach z 17 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 1669/17, z 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 2088/17, z 16 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 575/18, z 12 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 2059/18 (wszystkie opublikowane w internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach) Sąd ten stwierdził jednoznacznie, że zgodnie z treścią art. 2 pkt 16 powołanej ustawy, fakt ustanowienia opieki naprzemiennej obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu musi wynikać z orzeczenia sądu, aby wywołać określony w tym przepisie skutek prawny. Analizowany przepis ma bowiem charakter szczególny oraz powinien być interpretowany ściśle i zawężająco. Nie jest zatem uprawnione badanie przez organy administracji publicznej, w jakim stosunku do siebie pozostaje czas spędzony przez dzieci z ojcem i z matką. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela ten pogląd. Ponadto również samo brzmienie art. 5 ust. 2a ustawy jest jasne i nie nastręcza trudności interpretacyjnych, a tylko niejasność przepisów uprawniałaby do korzystania z innych metod wykładni aniżeli językowej (gramatycznej). Zgodnie z treścią art. 5 ust. 2a powołanej ustawy fakt ustanowienia opieki naprzemiennej obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu musi wynikać z orzeczenia sądu, aby wywołać określony w tym przepisie skutek prawny. Językowa wykładnia tego przepisu nie budzi jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, dlatego co do zasady nie jest dopuszczalne dokonywanie jakiejkolwiek innej wykładni tego przepisu, w tym wykładni prokonstytucyjnej, celowościowej lub systemowej, jeżeli prowadzi to do odmowy zastosowania literalnej treści przepisu. Nie można bowiem nadać stronie uprawnienia nieprzyznanego przez ustawę w sytuacji jednoznacznie opisanej w przepisie, poprzez dokonywanie takiej wykładni przepisu, która - wbrew jego literalnej treści - przyzna to uprawnienie. Byłaby to bowiem nieuprawniona wykładnia rozszerzająca. W konsekwencji pozostawanie dziecka pod naprzemienną opieką obojga rodziców nie jest kwestią mogącą podlegać interpretacji stron lub organu, prowadzącego dane postępowanie administracyjne a fakt ten musi wynikać wprost z orzeczenia sądu. Należy wskazać, że organy administracji publicznej, realizujące zadania w zakresie świadczenia wychowawczego, nie są uprawnione do badania, w jaki sposób w danym przypadku jest faktycznie sprawowana opieka nad dzieckiem przez jego rodziców. Zagadnienia związane ze sprawowaniem opieki nad małoletnimi dziećmi i uregulowaniem kontaktów pomiędzy rodzicami i dziećmi - jako ściśle powiązane z funkcjonowaniem rodziny - są bowiem sprawami cywilnymi, rozpatrywanymi w oparciu o przepisy prawa rodzinnego i opiekuńczego. Rozpatrywanie tego rodzaju spraw należy zatem do właściwości sądu powszechnego. Zgodnie bowiem z art. 1 kodeksu postępowania cywilnego, kodeks ten normuje postępowanie sądowe w sprawach ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy jak również w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz w innych sprawach, do których przepisu Kodeksu stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy cywilne). Wprawdzie, po myśli art. 2 § 3 k.p.c., nie są rozpoznawane w postępowaniu sądowym sprawy cywilne, jeżeli przepisy szczególne przekazują je do właściwości innych organów, ale w omawianej materii brak jest tego rodzaju przepisów. Powyższe oznacza zatem, że - na zasadzie art. 2 § 1 k.p.c. - ustanowienie opieki naprzemiennej obojga rozwiedzionych rodziców nad dzieckiem należy do kompetencji sądu powszechnego a w braku takiego orzeczenia sądowego, istnienia tego rodzaju opieki nie można - w toku postępowania o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego - domniemywać. Przenosząc zatem powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni ww. przepisów, ustalony zaś w sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości i znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Skoro powyższa interpretacja przepisów prawa materialnego dotyczących pojęcia opieki naprzemiennej wskazuje na to, że jedynie orzeczenie sądu kreuje taką opiekę z punktu widzenia przepisów ustawy, a skarżący takiego orzeczenia bezspornie nie przedłożył - to nie były usprawiedliwione te zarzuty skargi, które odnosiły się do postępowania dowodowego w takim zakresie, w jakim organy administracji nie prowadziły go w odniesieniu do sposobu wykonywania władzy rodzicielskiej przez skarżącego. Badanie przez organ administracji sprawy faktycznego sposobu wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywania kontaktów z dzieckiem przez skarżącego, nie zastępuje bowiem - o czym już była mowa wyżej - wymaganego przez ustawę orzeczenia sądu. Jeszcze raz należy podkreślić, iż w realiach niniejszej sprawy brak było obiektywnych podstaw do przyjęcia, że córka skarżącego pozostaje pod opieką naprzemienną obojga rodziców. Wobec powyższego, za niezasadny uznać należy zarzut skargi o naruszeniu prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 2 i art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż organy administracyjne zasadnie uznały, że skarżący nie sprawuje opieki naprzemiennej nad małoletnią córką A. M. - a w konsekwencji nie przysługuje mu prawo do świadczenia wychowawczego zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy. Oceny tej nie mogła zmienić argumentacja skargi. Sam fakt wykonywania władzy rodzicielskiej poprzez wspólne spędzania czasu z córką w ramach ustalonych kontaktów, nie jest tożsame ze sprawowaniem opieki naprzemiennej, która to okoliczność - jak już wyżej podniesiono - musi wynikać z orzeczenia, o którym mowa w art. 5 ust. 2a ustawy. Podsumowując stwierdzić należy, że organy orzekające w sprawie wnikliwie, rzetelnie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz wyczerpująco i szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy - uzasadniły też przekonująco swoje decyzje, mając na względzie przepis art. 107 § 3 k.p.a. - a Sąd w całości podzielił ich stanowisko. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.