I SA/Wa 738/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska WSA Przemysław Żmich Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2016 r. sprawy ze skargi J.G. i J. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu zażalenia J. G., działającej również w imieniu J. G., na postanowienie Burmistrza W. z dnia [...] stycznia 2016 r., znak [...], opiniujące pozytywnie wstępny projekt podziału nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], stanowiącej działkę ewid. nr [...] w obrębie [...] oraz nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], stanowiącej działkę ewid. nr [...] w obrębie [...] – W., położonych w W., polegający na wydzieleniu projektowanych działek gruntu [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]wg wskazania na kopii mapy zasadniczej, jako zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn.: "[...]", położonego pomiędzy ulicami: L., al. N., [...] M., O. w W., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w W. Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2014 r., poz. 7417 z dnia 31 lipca 2014 r.), przy zachowaniu warunku, że w celu zapewnienia projektowanym działkom nr [...],[...],[...],[...]i [...] dostępu do drogi publicznej należy ustanowić odpowiednie służebności gruntowe w postaci praw przejścia i przejazdu - utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. złożyli J.G. i J. G. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym; Zawiadomieniem z dnia [...] października 2015 r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie podziału nieruchomości objętych: księgą wieczystą nr [...]- działka ewid. nr [...]w obrębie [...] oraz księgą wieczystą nr [...]- działka ewid. nr [...]w obrębie [...]- W. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r., znak [...], Burmistrz W. pozytywnie zaopiniował wstępny projekt podziału ww. nieruchomości, polegający na wydzieleniu projektowanych działek gruntu [...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...]wg wskazania na kopii mapy zasadniczej, jako zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn.: "[...]", położonego pomiędzy ulicami: L., al. N., [...] M., O. w W., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w W. Nr [...]z dnia [...] maja 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2014 r., poz. 7417 z dnia 31 lipca 2014 r.), przy zachowaniu warunku, że w celu zapewnienia projektowanym działkom nr [...],[...],[...], [...]i [...]dostępu do drogi publicznej należy ustanowić odpowiednie służebności gruntowe w postaci praw przejścia i przejazdu. Zażalenie na ww. postanowienie złożyła J. G., działająca również w imieniu J. G., wskazując, iż podział jest niekorzystny, gdyż spowoduje szczególnie utrudnioną zabudowę na działce [...] ze względu na jej wielkość. Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza W. z dnia [...] stycznia 2016 r., znak [...]. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż zaopiniowanie wstępnego projektu podziału nastąpiło z urzędu. Następnie przywołał treść art. 93 ust. 1 -3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.) i podniósł, że postanowienie wydane na podstawie tego przepisu ma charakter opinii, której celem jest ocena, czy zaproponowany podział nieruchomości jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 97 ust. 3 ww. ustawy, podziału nieruchomości można dokonać z urzędu jeżeli, między innymi, jest on niezbędny do realizacji celów publicznych. Wskazało, iż celem publicznym - w myśl art. 6 pkt 1 ww. ustawy - jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Natomiast drogą publiczną jest - zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015r. Poz. 460 ze zm.) - droga zaliczona na podstawie ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Następnie organ wskazał, iż zgodnie z art. 2 ww. ustawy o drogach publicznych, drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie: (i) drogi krajowe; (ii) drogi wojewódzkie; (iii) drogi powiatowe; (iv) drogi gminne. Ulice leżące w ciągu ww. dróg należą do tej samej kategorii co te drogi (art. 2 ust. 2 ww. ustawy). Zgodnie natomiast z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.), w celu określenia wymagań technicznych i użytkowych wprowadza się następujące klasy dróg oraz ich hierarchię, zaczynając od drogi o najwyższych parametrach: (i) autostrady, oznaczone dalej symbolem "A", (ii) ekspresowe, oznaczone dalej symbolem "S", (iii) główne ruchu przyspieszonego, oznaczone dalej symbolem "GP", (iv) główne, oznaczone dalej symbolem "G", (v) 5) zbiorcze, oznaczone dalej symbolem "Z", (vi) lokalne, oznaczone dalej symbolem "L", (vii) dojazdowe, oznaczone dalej symbolem "D". Jak zaś stanowi § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia, droga zaliczona do jednej z kategorii, w rozumieniu przepisów o drogach publicznych, powinna spełniać wymagania techniczne i użytkowe określone dla następujących klas: (i) krajowa - klasy A, S lub GP, (ii) wojewódzka - klasy GP lub G, (iii) powiatowa - klasy GP, G lub Z, (iv) gminna - klasy GP, G, Z, L łub D. Kolegium podniosło, iż w przedmiotowej sprawie, zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pn.: "[...]", położonego pomiędzy ulicami: L., al. N., [...]M., O. w W., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w W. Nr [...]z dnia [...] maja 2014r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2014 r., poz. 7417 z dnia 31 lipca 2014 r.): - działka nr [...]położona jest częściowo: na terenie oznaczonym symbolem [...], częściowo [...], częściowo [...] oraz w liniach rozgraniczających dróg: [...],[...], [...], - działka nr [...]położona jest częściowo na [...], częściowo [...] oraz w liniach rozgraniczających dróg: [...] i [...]. Następnie organ wskazał, iż dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem: - [...] i [...]plan ustala: przeznaczenie podstawowe droga dojazdowa; kategoria - droga gminna; szerokość w liniach rozgraniczających - 10 m; - [...] plan ustala: przeznaczenie podstawowe - droga główna; kategoria - droga wojewódzka; szerokość w liniach rozgraniczających - 17,5 m w granicy obszaru objętego planem. W ocenie organu odwoławczego, z powyższego wynika, iż ww. plan przewiduje podział terenów na drogi publiczne. W związku z tym organ uznał, iż w przedmiotowej sprawie drogi oznaczone symbolami [...],[...],[...] są drogami publicznymi w rozumieniu ww. przepisów. Zatem, w ocenie organu, projektowane do wydzielenia działki nr [...],[...], [...],[...],[...]są przeznaczone do realizacji celu publicznego wskazanego w art. 97 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami. Oznacza to, iż objęty zaskarżonym postanowieniem podział nieruchomości jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Ponadto, odnosząc się do zażalenia Kolegium wskazało, iż w chwili dokonywania podziału nieruchomości, przedmiotem oceny jest jedynie możliwość zapewnienia dostępności wydzielanym działkom gruntu do drogi publicznej. Dostępność ta musi być faktycznie zapewniona dopiero w chwili ewentualnego zbywania poszczególnych działek gruntu na odrębną własność. Skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli J. G. i J. G. zarzucając ww. postanowieniu naruszenie: 1) przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie: a) art. 8 kpa poprzez prowadzenie przez organy administracji publicznej postępowania w sposób umniejszający zaufanie skarżących do władzy publicznej; b) art. 11 kpa poprzez jego pominięcie, a w konsekwencji nieustosunkowanie się do zarzutów skarżących podniesionych w uzasadnieniu zażalenia z dnia 8 lutego 2016 r. i nie zrealizowanie przez organ zasady przekonywania oraz 2) przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie: a) art. 97 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 93 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.) w zw. z art. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460) w zw. z § 4 ust. 1 i 2 oraz § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124) poprzez błędne przyjęcie, iż zachodzą przesłanki do wszczęcia przez Burmistrza W. postępowania o podział nieruchomości z urzędu w związku z niezbędnością działki nr [...], będącej własnością skarżących, do realizacji celów publicznych polegających na budowie drogi publicznej, podczas gdy zgodnie z ustalonym przez organ II instancji stanem faktycznym droga oznaczona symbolem [...] nie zachowuje wymiarów (szerokości) właściwej dla drogi publicznej, b) art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez niewykazanie przez organ przesłanki "niezbędności" nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], będącą własnością skarżących, na realizację celu publicznego, c) art. 21 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez postępowanie organów administracji publicznej godzące w zasadę ochrony własności prywatnej i danie prymatu interesowi publicznemu państwa W uzasadnieniu skargi podnieśli, iż pomimo szczegółowej analizy odnośnych przepisów prawa, organ II instancji wadliwie ustalił, iż droga oznaczona w planie symbolem [...] jest drogą publiczną. Umknęło bowiem organowi, iż zgodnie z pominiętym § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, przyjmującym postać tabelaryczną, szerokość drogi wojewódzkiej prezentującej klasę G, w liniach rozgraniczających, nie powinna być mniejsza niż: 25 metrów w odniesieniu do ulicy jednojezdniowej oraz 35-40 metrów w odniesieniu do ulicy dwujezdniowej. Tym samym, w ocenie skarżących, nie może być mowy o prowadzeniu przez Burmistrza W. postępowania działowego z urzędu, bowiem nie występuje stan niezbędności nieruchomości na "cel publiczny". Ponadto, skarżący podnieśli, iż zgodnie z planowanym podziałem działka nr [...] zostałaby podzielona na działkę nr [...]- przeznaczoną pod zabudowę jednorodzinną mieszkaniową i zabudowę usługową nieuciążliwą, działkę nr [...]przeznaczoną pod drogę dojazdową, działkę nr [...]przeznaczoną pod zabudowę usługową nieuciążliwą oraz działkę [...]przeznaczoną pod drogę główną. W ocenie skarżących, taki podział spowoduje "poszatkowanie" ich nieruchomości w sposób uniemożliwiający wykorzystanie w przeważającej części nowopowstałych działek zgodnie z ich przeznaczeniem poprzez wyłączenie możliwości zabudowy na działce nr [...]oraz [...]. Zgodnie bowiem z § 13 pkt 3 ppkt a uchwały [...]Rady Miejskiej w W. dotyczącej uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]", powierzchnia działki budowlanej dla zabudowy w formie wolnostojącej powinna być nie mniejsza niż 600 m2, zaś powierzchnia działki nr [...]przy omawianym podziale wynosiłaby około 521 m2. Analogiczna sytuacja zachodzi, w ocenie skarżących, w odniesieniu do działki nr [...], co do której § 14 pkt 3 ppkt a w/w uchwały zakłada, iż powierzchnia działki budowlanej przeznaczonej pod zabudowę usługową nieuciążliwą powinna być nie mniejsza niż 1000 m2, zaś przy planowanym podziale wyniesie około 770 m2. W ocenie skarżących, postępowanie organów w niniejszej sprawie łamie zasadę pogłębiania zaufania określoną w art. 8 kpa, co jest dla skarżących tym bardziej dotkliwe, iż w rzeczywistości oznacza, po pierwsze, przymusowe pozbawienie ich własności części nieruchomości, a po drugie zbędność powstałych po podziale działek na cel, na który miały być wykorzystane. Skarżący podnieśli również naruszenie przez organy art. 21 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej "ppsa", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., którym organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Burmistrza W. z dnia [...] stycznia 2016 r., Nr [...], pozytywnie opiniujące wstępny projekt podziału nieruchomości oznaczonych ewidencyjnie jako działka nr [...]w obrębie [...]oraz działka nr [...]w obrębie [...]- W., położonych w Wołominie. Podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z art. 93 ust. 1 - 3 ustawy, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Zgodność ta dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek. Podmiotem uprawnionym do opiniowania zgodności proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi jest, stosownie do treści art. 93 ust. 4 ustawy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Z powyższego wynika, iż postanowienie wydane w tym zakresie ma charakter opinii, której celem jest ocena, czy zaproponowany podział nieruchomości jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości następuje w drodze decyzji. W przedmiotowym stanie faktycznym podziału nieruchomości dokonano z urzędu. Zgodnie z art. 97 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podziału nieruchomości można dokonać z urzędu jeżeli: (i) podział taki jest niezbędny do realizacji celów publicznych; (ii) nieruchomość stanowi własność gminy i nie została oddana w użytkowanie wieczyste. W myśl art. 6 pkt 1 ustawy, celem publicznym jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Natomiast drogą publiczną jest - zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2015 r. poz. 460, ze zm.) - droga zaliczona na podstawie ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Co przy tym istotne, sieć dróg publicznych jest kształtowana w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Powyższe wynika wprost z treści art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.), który stanowi, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Konkretyzacją tego zapisu jest wskazanie w art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - jako obowiązkowego elementu każdego planu miejscowego - określenia przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że dla obszaru, na którym położona jest nieruchomość skarżących, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]", położony pomiędzy ulicami: L., al. N., [...]M., O. w W., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w W. Nr [...]z dnia [...] maja 2014r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2014 r., poz. 7415 z dnia 31 lipca 2014). Proponowany podział został oparty o powyższy plan. Zgodnie z tym planem, działka nr [...]położona jest częściowo: na terenie oznaczonym symbolem [...], częściowo [...], częściowo [...] oraz w liniach rozgraniczających dróg: [...],[...],[...], a działka nr [...]położona jest częściowo na [...], częściowo [...] oraz w liniach rozgraniczających dróg: [...] i [...]. Jak wynika z treści ww. planu, dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...] i [...]plan ustala: przeznaczenie podstawowe droga dojazdowa; kategoria - droga gminna; szerokość w liniach rozgraniczających - 10 m, zaś dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...] plan ustala przeznaczenie podstawowe - droga główna; kategoria - droga wojewódzka; szerokość w liniach rozgraniczających - 17,5 m w granicy obszaru objętego planem. W § 4 ust. 2 ww. planu wskazano, iż tereny oznaczone na rysunku planu symbolem [...],[...],[...] i [...] przeznacza się do realizacji inwestycji celu publicznego związanego z budową i utrzymaniem dróg publicznych, obiektów i urządzeń transportu publicznego oraz infrastruktury technicznej. Z powyższego wynika - co prawidłowo ustaliły organy - iż ww. plan miejscowy przewiduje podział terenów na drogi publiczne. Objęty zaskarżonym postanowieniem podział nieruchomości jest zatem, w ocenie Sądu, zgodny z ustaleniami planu miejscowego co do przeznaczenia terenu. Przedmiotowy podział jest również zgodny z ustaleniami planu dotyczącymi możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Jak wynika z planu podziału, pozostałe - po odłączeniu działek gruntu przeznaczonych pod drogi - działki przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną lub zabudowę usługową nieuciążliwą. Ponadto, jak wynika z kontrolowanego rozstrzygnięcia, w celu zapewnienia projektowanym działkom nr [...], [...],[...], [...]i [...]dostępu do drogi publicznej w postanowieniu organu opiniującego wskazano, iż należy ustanowić odpowiednie służebności gruntowe w postaci praw przejścia i przejazdu. Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, niezasadny okazał się zarzut skarżących dotyczący niespełnienia przesłanki "niezbędności" warunkującej możliwość wszczęcia postępowania i dokonania podziału nieruchomości z urzędu. Wskazać ponadto trzeba, iż wbrew stanowisku skarżących, ocenie organu opiniującego nie może podlegać zasadność wyznaczenia w danym miejscu przebiegu drogi publicznej czy parametry tej drogi. Postępowanie w sprawie podziału nieruchomości - pomimo, iż prowadzone w ramach jednego postępowania administracyjnego - ma dwuetapowy charakter. Najpierw bowiem zgodność proponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego opiniuje wójt, burmistrz lub prezydent miasta w formie postanowienia, na które służy zażalenie, a dopiero na podstawie postanowienia opiniującego dokonuje się podziału nieruchomości w formie decyzji. Przedmiot zaskarżonego postanowienia dotyczy właśnie pierwszego etapu postępowania podziałowego, tj. rozstrzygnięcia opiniującego ten podział wydanego na podstawie art. 93 ust. 4 i 5 ustawy. Postanowienie opiniujące projekt podziału nie rozstrzyga zatem o istocie sprawy, lecz dotyczy jedynie kwestii wyłaniającej się w toku postępowania, a tym samym jest częścią postępowania w sprawie podziału nieruchomości. Podczas powyższego opiniowania organ bada zgodność podziału z planem miejscowym, nie rozstrzyga natomiast o niezbędności ani o wywłaszczeniu nieruchomości na potrzeby realizacji inwestycji celu publicznego. Zatem, rozstrzygając sprawę dotyczącą zaopiniowania projektu podziału nieruchomości organ bierze pod uwagę wyłącznie przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia ocenia, czy projekt realizuje to przeznaczenie, a także, czy służy temu przeznaczeniu. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje bowiem ustalenie przeznaczenia terenu, a także określenie sposobów zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 199, ze zm.), plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego i stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Oznacza to, że organy gmin oraz organy administracji publicznej związane są ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie. Ponadto, wbrew stanowisku skarżących, na etapie wstępnego projektu podziału nieruchomości ocenie organu opiniującego nie podlegają powierzchnie wydzielonych działek gruntu. W opinii wyrażonej w formie postanowienia organ nie może ustosunkowywać się bowiem w innym przedmiocie niż wskazany w dyspozycji art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W kontekście powyższych rozważań za bezzasadne należało uznać również podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Sądu, organy orzekające skompletowały niezbędny materiał dowodowy i prawidłowo go oceniły, a wydane rozstrzygnięcia uzasadniły zgodnie z zasadami określonymi w art. 107 § 3 kpa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.) orzekł jak w sentencji.