I SA/Wa 739/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie NSA Cezary Pryca (spr.) asesor WSA Sławomir Antoniuk Protokolant Anna Milicka-Stojek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2005 r. sprawy ze skargi B.F. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę. I SA/Wa 739/04 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 roku numer [...] Główny Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję z [...] stycznia 2004 roku, numer [...]Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracji publicznej podniósł, że pismem z dnia [...] grudnia 2003 roku Narodowy Fundusz Zdrowia [...] Oddział Wojewódzki w [...] zwrócił się do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] o podanie czy sprzęt rentgenowski i aparatura medyczna będąca na wyposażeniu Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Przychodni Lekarsko-Stomatologicznej [...] spółka cywilna z siedzibą w D., posiada stosowne zezwolenia i czy może być użytkowany przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych w zakresie stomatologii. W dniu [...] grudnia 2003 roku pracownicy Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [...] przeprowadzili kontrolę w pomieszczeniach Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Przychodni Stomatologiczno-Lekarskiej [...] spółka cywilna znajdujących się w B. przy ulicy [...]. W protokole z kontroli podano, że w gabinecie stomatologicznym znajduje się aparat rentgenowski typu Minident 52 S o numerze fabrycznym [...] formy BMT, służący do wykonywania punktowych zdjęć rentgenowskich zębów. Ponadto w protokole wskazano, że Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej Przychodnia Stomatologiczno-Lekarska [...] spółka cywilna z siedzibą w D. nie posiada zezwolenia na nabycie oraz uruchomienie i stosowanie aparatu rentgenowskiego oraz nie posiada dokumentacji dotyczącej stanu ochrony radiologicznej w gabinecie. Decyzją z dnia [...] stycznia 2004 roku numer [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [..], działając w oparciu o przepisy ustawy z 29 listopada 2000 roku Prawo atomowe ( Dz. U. 3/01 poz. 18 ze zmianami), postanowił wymierzyć B.F. karę pieniężną w wysokości [...] złotych i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 roku numer [...] Główny Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję z [...] stycznia 2004 roku, numer [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...]. Na decyzję z dnia [...] kwietnia 2004 roku numer [...] Głównego Inspektora Sanitarnego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł B.F.. Skarżący domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji podniósł, że nie zgadza się z zapisani znajdującymi się w treści protokołu z dnia [...] grudnia 2003 roku oraz wskazał, że istnieje sprzeczność między treścią uzasadnienia decyzji, w której organ mówi o użytkowaniu stomatologicznym aparatu RTG, a treścią protokołu, w którym wskazuje się, że "aparat nie jest użytkowany". Jednocześnie skarżący wskazuje, że obecnie posiada zezwolenie na uruchomienie i stosowanie aparatu rtg. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz. 1270) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi a także powołaną podstawą prawną. Oczywiście Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji art. 134 § 2 w/w ustawy. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że na dzień [...] grudnia 2003 roku Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej Przychodnia Stomatologiczno-Lekarska [...] spółka cywilna z siedzibą w D. był właścicielem aparatu rentgenowskiego typu Minident 52 S numer fabryczny [...]. Poza sporem pozostaje także okoliczność, że w dniu przeprowadzenia kontroli, to jest w dniu [...] grudnia 2003 roku wskazany wyżej aparat rentgenowski znajdował się w pomieszczeniach Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Przychodni Stomatologiczno-Lekarskiej [...] spółka cywilna znajdujących się w B. przy ulicy [...]. Wreszcie stwierdzić należy, że materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy nie daje podstaw do przyjęcia, iż w dacie dokonywania czynności kontrolnych oraz w dacie wydawania decyzji przez organ administracji publicznej, spółka cywilna posiadała zezwolenie, o którym mowa w art. 5 ustawy z 29 listopada 2000 roku Prawo atomowe ( Dz. U. 3/01 poz. 18 ze zmianami), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W tym miejscu należy podkreślić, że przepis art. 1 ustawy z 29 listopada 2000 roku Prawo atomowe, określa zakres przedmiotowy ustawy i stanowi, że ustawa reguluje także zagadnienie kar pieniężnych za naruszanie przepisów dotyczących bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej oraz tryb ich nakładania-art.1 ust. 2 ustawy. Z treści art. 4 ust. 1 pkt. 5 ustawy Prawo atomowe, w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania decyzji, wynika jednoznacznie, że wykonywanie działalności związanej z narażeniem polegającym na produkowaniu, nabywaniu, uruchamianiu i stosowaniu urządzeń wytwarzających promieniowanie jonizujące, wymaga zezwolenia albo zgłoszenia w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej. Przepis ten więc odnosił się w swej treści także do takich czynności prawnych jak nabywanie urządzeń wytwarzających promieniowanie jonizujące. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w treści art. 5 ust. 3 ustawy Prawo atomowe, w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania decyzji, który to przepis stanowił, że zezwolenie na produkowanie, nabywanie, uruchamianie i stosowanie aparatów rentgenowskich o energii promieniowania do 300 keV w celach medycznych, wydaje wojewódzki inspektor sanitarny. Oznacza to, że w stosunku do aparatów rentgenowskich wymienionych w tym przepisie, przy ich nabywaniu wymagane było zezwolenie wojewódzkiego inspektora sanitarnego. W obecnym stanie prawnym przepis art. 4 ust. 1 pkt. 5 ustawy Prawo atomowe ma inne zmienione brzmienie i wskazuje, że zezwolenie albo zgłoszenie w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej jest wymagane przy wykonywaniu działalności związanej z narażeniem polegającym na uruchamianiu i stosowaniu urządzeń wytwarzających promieniowanie jonizujące. Również zmianie uległ przepis art. 5 ust. 4 ustawy Prawo atomowe, który obecnie przewiduje, iż zezwolenie jest wymagane na uruchamianie i stosowanie aparatów rentgenowskich. Wskazać jednak należy, że organy administracji publicznej przy wydawaniu decyzji administracyjnej są zobowiązane do stosowania przepisów prawa obowiązujących w dacie podejmowania decyzji. Ponadto należy stwierdzić, że przepis art. 5 ust. 1 ustawy Prawo atomowe, w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania decyzji stanowił, iż z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności, o której mowa w art. 4 ust. 1 ustawy albo zgłoszenia wykonywania tej działalności, występuje kierownik jednostki organizacyjnej. Jednocześnie przepis art. 123 ust. 1 pkt. 1, w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania decyzji, przewidywał, że kierownikowi jednostki organizacyjnej, który bez wymaganego zezwolenia podejmuje działalność, o której mowa w art. 4 ust. 1 ustawy ( w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania decyzji), wymierza się karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej pięciokrotności miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w okresie trzech kwartałów roku poprzedzającego popełnienie czynu. Stosownie do treści art. 124 ust. 1 pkt. 2, w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania decyzji, karę pieniężną nakłada się w formie decyzji, a organem właściwym jest organ który był właściwy do wydania zezwolenia. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że organy administracji publicznej dokonały właściwej oceny zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego oraz prawidłowo zastosowały przepisy prawa obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz. 1270 ze zmianami) orzekł, jak w sentencji wyroku.