I SA/Wa 741/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.), sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. J. i J. N. na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 7 marca 2025 r. nr DO-IV.7613.16.2024.AD w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę. Minister Rozwoju i Technologii postanowieniem nr DO-IV.7613.16.2024.AD z 7 marca 2025 r. odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 4 grudnia 1957 r. nr 220 i orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 12 listopada 1970 r. nr /OR3-0075-Ki-50/ oraz odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności ww. zarządzenia i ww. orzeczenia. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Minister Przemysłu Drobnego i Rzemiosła zarządzeniem z 8 maja 1954r. ustanowił przymusowy zarząd państwowy nad przedsiębiorstwem [...], pow. radomski. Następnie Minister Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych zarządzeniem z 4 grudnia 1957 r. nr 220 zmienił przymusowego zarządcę państwowego nad przedsiębiorstwem [...], pow. radomski, wskazanego w ww. zarządzeniu Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła z 8 maja 1954 r. - w miejsce [...] zarządcą ustanowiono [...], pow. radomski. Natomiast orzeczeniem z 12 listopada 1970 r. nr /OR3-0075-Ki-50/ Minister Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych stwierdził przejście na własność Skarbu Państwa przedsiębiorstwa pn. [...]. Jako składnik przedsiębiorstwa przeszła na własność Skarbu Państwa nieruchomość o pow. 25 ha 482 m2 wraz z budynkami, położona w gromadzie [...], ozn. jako działka nr [...] na planie sytuacyjnym wpisanym do ewidencji Powiatowego Biura Geodezji i Urządzeń Rolnych Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] w dniu 01.10.1970 r. pod nr 224/6/111/70 (obecnie gmina [...], pow. [...], woj. mazowieckie). Pismem z 25 listopada 2024 r. J. N. (dalej jako skarżąca) złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności ww. zarządzenia z 8 maja 1954r. i z 4 grudnia 1957 r. oraz ww. orzeczenia z 12 listopada 1970 r. - wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia tych wniosków, twierdząc, że dotychczas nie miała wiedzy o "postępowaniach administracyjnych dotyczących [...]" i "nie miała na ten temat żadnej wiedzy". Po rozpoznaniu tego wniosku Minister Rozwoju i Technologii postanowieniem nr DO-IV.7613.16.2024.AD z 7 marca 2025 r.: 1. odmówił przywrócenia, na wniosek J. N., terminu do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 4 grudnia 1957 r. nr 220 w sprawie zmiany przymusowego zarządcy państwowego w odniesieniu do przedsiębiorstwa [...] oraz orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 12 listopada 1970 r. nr /OR3-0075-Ki-50/ stwierdzającego przejście na własność Skarbu Państwa przedsiębiorstwa [...]; 2. odmówił wszczęcia postępowania z wniosku J. N. o stwierdzenie nieważności ww. zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 4 grudnia 1957 r. nr 220; 3. odmówił wszczęcia postępowania z wniosku J. N. o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 12 listopada 1970 r. nr /OR3-0075-Ki-50/. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Natomiast w myśl art. 158 § 3 k.p.a. jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, o której mowa w art. 156 § 2, upłynęło trzydzieści lat, nie wszczyna się postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Zatem przepis art. 158 § 3 k.p.a. przewiduje zakaz wszczynania postępowań w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, m.in. w przypadku złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności po upływie 30 lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji. Z uwagi na powyższe przepisy o przywróceniu terminu, tj. art. 58 i następne k.p.a., nie mają w takim przypadku zastosowania. W związku z tym Minister uznał, że - wobec upływu 30 lat od dnia doręczenia (ogłoszenia) ww. zarządzenia z 4 grudnia 1957 r. i orzeczenia z 12 listopada 1970 r. do dnia złożenia przedmiotowego wniosku z 25 listopada 2024 r. - brak było podstaw do zastosowania art. 59 § 1 k.p.a. i uwzględnienia wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności tego zarządzenia i orzeczenia. Dodał, że fakt doręczenia (ogłoszenia) ww. zarządzenia z 4 grudnia 1957 r. nie budzi wątpliwości, gdyż w Dzienniku Urzędowym Ministra Budownictwa i Materiałów Budowlanych Nr 1 z dnia 31.01.1958 r. ogłoszono komunikat o wydaniu ww. zarządzenia z 4 grudnia 1957 r. nr 220 - zatem trzydziestoletni termin wskazany w art. 158 § 3 k.p.a., upłynął najpóźniej w dniu 4 lutego 1989 r. Również fakt doręczenia (ogłoszenia) orzeczenia z 12 listopada 1970 r. nie budzi wątpliwości, gdyż - jak wynika z treści decyzji Naczelnika Gminy Orońsko z 16.12.1976 r. - część nieruchomości o pow. 7,94 ha, ozn. jako [...], została przejęta od [...] na rzecz Państwowego Funduszu Ziemi na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 22.11.1968 r. Zgodnie zaś z § 1 tego rozporządzenia przekazanie nieruchomości w przedmiotowym trybie mogło nastąpić tylko w przypadku, gdy nieruchomość stanowiła własność państwową lub własność jednostek gospodarki uspołecznionej. Zatem przejęcie tej nieruchomości musiało nastąpić przed dniem 16.12.1976 r. - z czego wynika, iż kontrolowane orzeczenie z 12 listopada 1970 r. zostało doręczone nie później niż w dniu 16.12.1976 r. W związku z czym trzydziestoletni termin wskazany w art. 158 § 3 k.p.a., upłynął najpóźniej w dniu 16 lutego 2006 r. Podsumowując Minister stwierdził, że skoro wniosek skarżącej (z 25 listopada 2024 r.) o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia i zarządzenia został złożony po upływie ponad 30 lat od daty ich doręczenia (ogłoszenia) to - zgodnie z treścią art. 158 § 3 k.p.a. aktualnie niedopuszczalne jest wszczęcie takiego postępowania. Zatem wniosek skarżącej nie mógł skutkować wszczęciem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności zarządzenia z 4 grudnia 1957 r. i orzeczenia z 12 listopada 1970 r. Należało więc zastosować art. 61a § 1 k.p.a. i odmówić wszczęcia postępowania nieważnościowego w przedmiotowej sprawie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii złożyła "A. J. działająca jako pełnomocnik J. N. i A. J. przystępująca do sprawy jako strona we własnym imieniu". Wniosła o: - uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Ministra Rozwoju i Technologii z 7 marca 2025 r., - przywrócenie J. N. na postawie art. 58 §1 k.p.a. terminu na złożenie wniosku jako strona w postępowaniach o stwierdzenie nieważności trzech decyzji administracyjnych z 1954,1957 i 1970 r. wydanych wobec [...] i uznania, że posiada ona samoistny, własny status strony zgodnie z art. 28 k.p.a., do brania udziału w tych postępowaniach we własnym imieniu albo do przystąpienia do takich postępowań na każdym etapie postępowania jako strona tych postępowań, - uznanie, że postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z 7 marca 2025 r. zostało wydane bez uzasadnionej podstawy prawnej z rażącym naruszeniem prawa, czym naruszono przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., - uznanie, że z winy Organów administracji publicznej na przestrzeni lat, w tym Ministerstwa Rozwoju i Technologii, na skutek bezczynności i przewlekłości postępowań administracyjnych dotyczących [...] oraz z powodu poświadczenia nieprawdy przez Sąd Rejonowy Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu w piśmie z 11.06.2019 r. co do okoliczności mających istotne znaczenie prawne dla toku postępowania administracyjnego, doszło do wieloletniego opóźnienia postępowania administracyjnego dotyczącego żądań spadkobierców stwierdzenia nieważności zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 4 grudnia 1957 r. w sprawie zmiany przymusowego zarządcy państwowego w odniesieniu do przedsiębiorstwa [...] i orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 12 listopada 1970 r. stwierdzającego przejście na własność Państwa przedsiębiorstwa [...], - uznanie, że ja A. J. posiadam własny samoistny status strony w niniejszym postępowaniu dotyczącym postanowienia Ministra Rozwoju i Technologii z 7 marca 2025 r. obok praw strony J. N. i w związku z tym w imieniu własnym jako strona postępowania, mająca interes prawny, przyłączam się do wniosku J. N. z 25 listopada 2024r. o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. trzech przedmiotowych decyzji administracyjnych z 1954,1957 i 1970 r., - połączenie do wspólnego rozpoznania niniejszej sprawy wraz ze sprawą ze skargi A. M. i mojej A. J. do WSA w Warszawie z 18 lutego 2025r. dotyczącej decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z 3 stycznia 2025 r., - zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiła argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Technologii wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wskazał, że skarga A. J. działającej w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik J. N. jest niedopuszczalna i zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. powinna zostać odrzucona - bowiem w myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jednocześnie zgodnie z treścią art 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. W związku z tym uznał, że skoro w art. 52 § 3 p.p.s.a. ustawodawca wymienił jedynie decyzje, to tylko decyzje podlegają zakresowi zastosowania tego przepisu a nie postanowienia. Nie ma zatem możliwości wniesienia w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. skargi do Sądu na postanowienie, od którego przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdyż w odniesieniu do takiego postanowienia nie wyczerpano jeszcze środka zaskarżenia przewidzianego w ramach postępowania administracyjnego. Dodał, że w niniejszej sprawie nie wpłynął do niego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem z 7 marca 2025 r. Wobec powyższego ww. skarga jest niedopuszczalna w całości. Ponadto stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie skarga A. J. w zakresie jakim obejmuje odmowę przywrócenia terminu J. N. do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 4 grudnia 1957 r. oraz orzeczenia z 12 listopada 1970 r. jest niedopuszczalna i zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 k.p.a. powinna zostać oddalona (w przypadku uznania przez Sąd, że nie podlega ona odrzuceniu w całości z powodu niewyczerpania środka zaskarżenia przewidzianego w k.p.a.). Zgodnie bowiem z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Tymczasem wniosek z 25 listopada 2024 r. złożyła jedynie J. N. i jedynie jej postanowieniem z 7 marca 2025 r. organ odmówił przywrócenia terminu oraz odmówił wszczęcia postępowań nadzorczych. Tym samym podmiotem, któremu przysługuje interes prawny w kwestionowaniu ww. rozstrzygnięcia jest jedynie J. N., natomiast A. J., jako podmiot, który nie był adresatem ww. postanowienia, jak również o którego prawach lub obowiązkach nie rozstrzygało ww. postanowienie, nie jest uprawniona do kwestionowania tego rozstrzygnięcia. Na zakończenie Minister podniósł, że w przypadku nieuwzględnienia ww. zastrzeżeń, z ostrożności procesowej stwierdza, iż zarzuty skargi są bezzasadne i nie wskazują nowych okoliczności, które nie byłyby uwzględnione w prowadzonym postępowaniu, a dotyczą jedynie kwestii, które zostały wyjaśnione i ocenione przez niego w zaskarżonym postanowieniu z 7 marca.2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z 7 marca 2025 r. odmawiające przywrócenia terminu do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 4 grudnia 1957 r. nr 220 (które zmieniało zarządzenie Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła z 8 maja 1954 r. odnośnie ustanowienia przymusowego zarządcy państwowego nad przedsiębiorstwem [...]) i orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 12 listopada 1970 r. nr /OR3-0075-Ki-50/ oraz odmawiające wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności ww. zarządzenia i ww. orzeczenia. Przedmiotowe postanowienie wydane zostało m.in. na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Celem tej regulacji jest odróżnienie postępowania wstępnego, polegającego na wszczęciu lub odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego od postępowania właściwego, które kończy się rozstrzygnięciem sprawy co do istoty, przez wydanie decyzji administracyjnej. Ustawodawca wprowadził we wskazanym przepisie dwie samodzielne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Jedną z tych przesłanek jest zaistnienie "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania, do których zalicza się przypadki które, w sposób oczywisty, stanowią przeszkody do wszczęcia postępowania. Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego jest zatem dopuszczalne wyłącznie z powodu oczywistych przeszkód o charakterze przedmiotowym i podmiotowym, tj. takich, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia już po wstępnej analizie wniosku. W niniejszej sprawie przyczyną odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności oraz odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności - był fakt upływu 30 lat od dnia doręczenia (ogłoszenia) ww. zarządzenia i orzeczenia - do dnia złożenia wniosku z 25 listopada 2024 r. Wobec powyższego brak było podstaw do zastosowania art. 59 § 1 k.p.a. i uwzględnienia wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności tego zarządzenia i orzeczenia. Ponadto - skoro wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia i zarządzenia został złożony po upływie ponad 30 lat od daty ich doręczenia (ogłoszenia) to - zgodnie z treścią art. 158 § 3 k.p.a. - aktualnie niedopuszczalne jest wszczęcie takiego postępowania. Sąd całkowicie zgadza się z ww. poglądem Ministra i jego argumentami, że upływ 30 lat uniemożliwia przywrócenia terminu do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności oraz wszczęcie takiego postępowania – co skutkuje odmową przywrócenia terminu i wszczęcia postępowania. Jednakże organ nie wziął pod uwagę jeszcze innej przyczyny odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności - faktu, że w k.p.a. nie został określony termin, w którym można złożyć wniosek o stwierdzenie nieważności - analogicznie do treści art. 148 k.p.a. dotyczącego wznowienia postępowania - nie jest to bowiem termin procesowy, który można przywrócić. Zatem wniosek ten można złożyć w dowolnym terminie. Przy czym termin złożenia takiego wniosku ma znaczenie - ale tylko z uwagi na fakt, że wpływa on na treść jego rozstrzygnięcia. Inne jest bowiem rozstrzygnięcie takiego wniosku, gdy od daty jego złożenia nie upłynęło 10 czy 30 lat, a inne, gdy upłynęło już 30 lat. Skoro zatem nie ma określonego terminu na złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności - to nie można go przywrócić. W związku z tym postępowanie nie może być wszczęte - zgodnie z treścią art. 61a § 1 k.p.a. Zatem zaskarżone postanowienie w pkt. 1 jest prawidłowe co do zasady i skarga w tym zakresie została oddalona - zgodnie z wnioskiem organu zawartym w odpowiedzi na skargę. Przy czym Sąd nie zaakceptował twierdzenia organu, że skarga powinna być odrzucona w całości z powodu niewyczerpania środka zaskarżenia - gdyż w art. 52 § 3 p.p.s.a. ustawodawca wymienił jedynie decyzje a nie postanowienia. Zdaniem Sądu ustawodawca miał na myśli ogólnie wszystkie rozstrzygnięcia, a nie tylko decyzje - przy czym rzeczywiście kwestia ta była różnie postrzegana przez poszczególne sądy. W związku z tym, aby ostatecznie wyjaśnić tę kwestię, ustawodawca z dniem 13 lipca 2025 r. zmienił treść tego art., który obecnie stanowi: Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję lub postanowienie, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję lub to postanowienie bez skorzystania z tego prawa. Sąd podzielił też w całości stanowisko Ministra, który odmówił wszczęcia postępowania z wniosku J. N. o stwierdzenie nieważności zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 4 grudnia 1957 r. i orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 12 listopada 1970 r. - z uwagi na fakt, że wniosek o stwierdzenie nieważności tego orzeczenia i zarządzenia został złożony po upływie ponad 30 lat od daty ich doręczenia (ogłoszenia) zatem - zgodnie z treścią art. 158 § 3 k.p.a. - niedopuszczalne jest wszczęcie takiego postępowania. Ponadto Minister prawidłowo uznał, że A. J. - zgodnie z treścią art. 50 § 1 p.p.s.a. - nie ma przymiotu strony w tym postępowaniu, z uwagi na brak interesu prawnego. Stroną przedmiotowego postępowania była tylko J. N., która złożyła wniosek i której dotyczy wydane postanowienie z 7 marca 2025 r. Zatem skarga A. J. została oddalona. Przede wszystkim zaś Sąd wziął pod uwagę fakt, że postępowania z wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności zarządzenia z 4 grudnia 1957 r. i orzeczenia z 12 listopada 1970 r. nie mogą być wszczęte z tej przyczyny - że już zostały wszczęte. Minister Rozwoju i Technologii decyzją z 5 stycznia 2024 r. stwierdził, że postępowanie z wniosku A. J. o stwierdzenie nieważności zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 4 grudnia 1957 r. nr 220 zmieniającego jednostkę organizacyjną sprawującą przymusowy zarząd państwowy nad przedsiębiorstwem [...], pow. radomski, uległo umorzeniu z mocy prawa z dniem 16 września 2021 r. Zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 października 2024 r. sygn. akt I SA/Wa 741/24 oddalił skargę A. J. Ponadto decyzją z 3 stycznia 2025 r. Minister Rozwoju i Technologii umorzył w całości postępowanie z wniosku A. J. działającej w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik innych skarżących o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 12 listopada 1970 r. nr /OR3-0075-Ki-50/ stwierdzającego przejście na własność Skarbu Państwa przedsiębiorstwa [...] -powołując się na fakt, iż w aktualnym stanie prawnym niedopuszczalne jest wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli wniosek o stwierdzenie nieważności został złożony po upływie 30 lat od dnia doręczenia (ogłoszenia) kwestionowanej decyzji. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 grudnia 2025 r. sygn. akt I SA/Wa 511/25 uchylił powyższą decyzję - uznając, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało już wszczęte, wobec czego obecnie organ nie może już umorzyć tego postępowania - powołując się na aktualne brzmienia art. 158 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 powołanej ustawy, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.