I SA/Wa 744/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie WSA Monika Nowicka (spr.) Asesor WSA Marta Laskowska Protokolant Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2006 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego o stwierdzenie, że nieruchomość drogowa stała się własnością jednostki samorządu terytorialnego. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...] ; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. I SA/Wa 744/05 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. stwierdzającą, że z dniem l stycznia 1999r. nieruchomość gruntowa, położona w obrębie [...], stanowiąca - wg danych z rejestru ewidencji gruntów - działki: nr [...] o powierzchni [...] ha, nr [...] o powierzchni [...] ha, nr [...] o powierzchni [...] ha, nr [...] o powierzchni [...] ha, nr [...] o powierzchni [...] ha i nr [...] o powierzchni [...] ha, zajęta pod drogę publiczną - drogę gminną, stała się z mocy prawa własnością Gminy K. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Minister Infrastruktury stwierdził, że Wojewoda [...] - działając na podstawie art. 73 ustawy z dnia13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, póz. 872 z późn. zm.) - decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] stwierdził, że z dniem l stycznia 1999r. opisana na wstępie nieruchomość stała się z mocy prawa własnością Gminy K. Pismem z dnia [...] lipca 2004 r. W. S. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania w w/w sprawie w stosunku do działki nr [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił uwzględnienia powyższego wniosku. Rozpatrując sprawę, na skutek wniesienia przez wnioskodawcę odwołania, Minister Infrastruktury podniósł, iż - zgodnie z przepisem art. 147 kpa - wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Stosownie, zaś do art. 28 kpa stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W ocenie organu odwoławczego z akt sprawy wynikało, że W. S. nie posiada tytułu prawnego do przedmiotowej działki, a więc nie miał interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 kpa. Działka ta bowiem, oznaczona nr [...], powstała - jak wynikało to z pisma Starosty Powiatowego w S. z dnia [...] sierpnia 2004 r. - z dawnej działki nr [...] nie - jak podawał odwołujący się - z działki nr [...], której jest współwłaścicielem. Jak ustalono działka nr [...] liczy [...] ha i jest tożsamą z dawną działką nr [...] o powierzchni [...] ha, ujętą w akcie własności ziemi z dnia [...] sierpnia 1973r. Nr [...] . Stwierdzono przy tym, iż ewentualne korzystanie z działki nr [...] nie oznaczało, że wnioskodawca uzyskał jakiekolwiek prawa rzeczowe do spornej części działki. Powyższa decyzja stała się z kolei przedmiotem skargi W. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji twierdząc, że działka o numerze [...] – wbrew ustaleniom organów – została utworzona z jego działki noszącej numer [...] zatem posiada on interes prawny do występowania z wnioskiem o wznowienie postępowania komunalizacyjnego, zaś działka o numerze [...] położona była w całkiem innym miejscu a zatem nie mogło nastąpić wydzielenie z niej działki o numerze [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę – pod względem zgodności z prawem – zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Kontrola Sądu sprowadza się przy tym do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, że miało miejsce tego rodzaju naruszenie prawa, skutkowało to uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Przedmiotowym wnioskiem skarżący domagał się wznowienia postępowania administracyjnego przeprowadzonego w oparciu o przepis art. 73 ust. 1 cytowanej ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Ponieważ przepis ten wprowadzał regulację, że nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem, oznacza to, że w powyższym postępowaniu winien brać udział, mając w tym oczywisty interes prawny, dotychczasowy właściciel nieruchomości drogowej. Jak wynika z uzasadnienia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. stwierdzającej nabycie na własność przez Gminę K. m. in. działki o numerze [...] , stan prawny tej działki nie był uregulowany. Obecnie, na skutek wniosku W. S. o wszczęcie postępowania wznowieniowego, organy ustaliły, że w/w działka stanowiła poprzednio część dawnej działki nr [...] przy czym podstawą tego stanowiska było pismo Kierownika Wydziału Geodezji, Katastru i Nieruchomości Starostwa Powiatowego w S. z dnia [...] sierpnia 2004 r. Zostało zaś ono sformułowane w oparciu o treść załączonych doń dokumentów tj. wyrysów spornego terenu z 1932 r. i aktualnego, obecnego wypis z ewidencji gruntu dotyczącego działek nr [...] i [...] oraz kopię decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] stycznia 1998 r. nr [...] dotyczącą zmian w operacie ewidencji gruntów. W związku z powyższym stwierdzić w tym miejscu należy, że – w ocenie Sądu – powyższe stanowisko organów nie zostało właściwie uzasadnione. W szczególności na żadnej z w/w map ( jak zresztą i pozostałych map znajdujących się w aktach sprawy ) nie została w ogóle oznaczona działka o numerze [...]. Sąd domyślał się jedynie, że stanowiła ona albo część ( albo całość ) wąskiego, krętego pasa gruntu oznaczonego na niektórych mapach kolorem zielonym. Na żadnej z map nie wskazano także dawnej działki o numerze [...]. Z kserokopii dokumentu zaś zatytułowanego "Rozliczenie dróg" wynikało, że w skład w/w działki nr [...] wchodziły też i inne działki o numerach: [...] , [...],[...],[...] ( zresztą też nie oznaczone ). Nasuwa to wniosek, że jeśli istotnie pogląd organów wyrażony w zaskarżonych decyzjach był prawidłowy, to działka nr [...] winna obejmować grunty graniczące z nieruchomością wnioskodawcy. Z załączonych planów to jednak nie wynika. Droga oznaczona kolorem zielonym przebiega natomiast na mapach znajdujących się w aktach poprzez działkę nr [...]. Ponieważ zaś sam fakt, że działka wnioskodawcy o nr [...], której jest on właścicielem a nie jak przyjął to Minister " współwłaścicielem" , poprzednio była oznaczona nr [...], nie wyklucza samo przez się, że z działki tej mógł zostać wydzielony kawałek drogi oznaczony aktualnie nr [...], twierdzenie, że sporny grunt pochodził ze wspomnianej działki nr [...] musi być w tych okolicznościach poparte rzetelnym i dokładnym postępowaniem dowodowym. Także treść wspomnianej decyzji dotyczącej zmian w ewidencji gruntów oprócz faktu, że wymienia m. in. działkę nr [...] jako część drogi powszechnego korzystania, nie przesądza o niczyim tytule prawnym do niej. Niezależnie od powyższego, Sąd z urzędu również zauważył, że w przedmiotowym postępowaniu brała udział matka wnioskodawcy K. S., którą pierwotnie uznano za świadka i w tym charakterze przesłuchano (nie powiadomiono zresztą przy tym wnioskodawcy o terminie, w którym dowód ten zostanie przeprowadzony), następnie potraktowano w/w jako pełnomocnika W. S., ale brak jest w aktach stosownego pełnomocnictwa, ostatecznie zaś K. S. uznano za stronę postępowania doręczając jej obie decyzje administracyjne, w sytuacji, gdy – co wynika z aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 1992 r. Rep. [...] – jedynym właścicielem działki o numerze [...] był i jest W. S. Zatem K. S. nie posiada żadnych praw do tego gruntu. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ właściwie określi krąg osób, które winny w niej uczestniczyć na prawach strony oraz przeprowadzi wnikliwe i rzetelne postępowanie dowodowe w tym w szczególności dołączy odpisy z ksiąg wieczystych dotyczące spornego gruntu a na wyrysach ewidencyjnych oznaczy dokładnie i czytelnie oprócz działki nr [...] przede wszystkim dawną działkę [...] i następnie działki o nr: [...],[...],[...],[...],[...] i [...]. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd – z mocy przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.