I SA/Wa 749/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogdan Wolski po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: odrzucić skargę. E. S. wystąpiła do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką sprawowaną nad babcią – A. I. Organ pierwszej instancji, prowadząc postępowanie w tym przedmiocie, uznał za stronę postępowania jedynie wnioskodawczynię E. S. i tylko jej doręczył odpis decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...]. A. I. wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. umorzyło postępowanie odwoławcze, doręczając jej odpis jedynie wnoszącej odwołanie A. I. E. S. pismem z dnia 21 marca 2011 r. r. wniosła skargę na powyższą decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze w sprawie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad babcią A. I. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.) – na podstawie której rozpoznawany był wniosek E. S. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego – nie określa w sposób wyraźny kręgu podmiotów będących stronami postępowania w sprawie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Wobec tego ustalenie stron postępowania następuje na podstawie kryteriów określonych w art. 28 kpa, w świetle którego stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tj. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Zatem mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie przepisu prawa materialnego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tj. sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie zainteresowany sposobem rozstrzygnięcia danej sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracyjny. W świetle powyższego organ odwoławczy nie uznał E. S. za stronę postępowania odwoławczego zainicjowanego odwołaniem A. I. i w związku z tym decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze nie została jej doręczona. Zatem stwierdzić należy, że E. S. nie była stroną postępowania odwoławczego, wobec tego skarga wniesiona została przez podmiot nie mający przymiotu strony i nie posiadający legitymacji do jej wniesienia, co czyni skargę niedopuszczalną i obliguje Sąd do jej odrzucenia. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.