I SA/Wa 764/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Marta Kołtun-Kulik Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi J.S. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie zawiadomienia o powinności wniesienia odrębnego podania p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę, 2. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata D.B., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. Postanowieniem z [...] grudnia 2010 r., nr [...] Wojewoda [...] przekazał, według właściwości, Staroście B. wniosek J.S. o zwrot nieruchomości położonej w T. Na w/w postanowienie Wojewody [....] z [...] grudnia 2010 r. J.S. złożył zażalenie, w którym podniósł dodatkowo kwestie mienia pozostawionego na [...]. W związku z powyższym Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z [...] lutego 2011 r., nr [...], na podstawie art. 66 § 1 i 2 (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia) zawiadomił wnoszącego zażalenie, że jego podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy oraz poinformował, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uczyni przedmiotem rozpoznania jedynie zażalenie na postanowienie z [...] grudnia 2010 r., zaś w kwestii rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP organem I instancji właściwym w sprawie jest wojewoda, natomiast organem wyższego stopnia – Minister Skarbu Państwa. Skargę na postanowienie Ministra z [...] lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie zawiadomienia o powinności wniesienia odrębnego podania złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J.S., wnosząc o zwrot nieruchomości położonej w T. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sądy administracyjne rozpoznają skargi na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie – art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Sąd, do którego wpływa skarga, w pierwszej kolejności bada kwestie jej dopuszczalności. Jednym z warunków jest wyczerpanie, zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie zaś do brzmienia art. 52 § 2-4 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Z zestawienia powyższych przepisów wynika więc, że dokonywana przez Sąd kontrola działalności administracji publicznej rozpoczyna się dopiero w momencie, kiedy strona wyczerpie możliwość podważenia rozstrzygnięć organów administracji przy pomocy środków zaskarżenia przewidzianych w toku procedowania przed tymi organami, a więc kiedy w sprawie wypowiedziały się organy obu instancji. Wskutek tego sąd administracyjny może ocenić całość ich postępowania. Ograniczenie zakresu kontroli Sądu wyłącznie do działalności organu pierwszej instancji oznaczałoby, że Sąd nie tyle "dokonuje kontroli działalności administracji publicznej", ile wkracza w tok postępowania organów administracji, zastępując niejako w kompetencjach organ administracji II instancji. W przedmiotowej sprawie J.S. wniósł skargę na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, wydane na podstawie przepisów art. 66 § 1 i 2 Kpa (w brzmieniu z daty zaskarżonego rozstrzygnięcia). Zgodnie z art. 66 § 1 Kpa, w brzmieniu obowiązującym do 10 kwietnia 2011 r., jeżeli podanie dotyczyło kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, czynił przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości. Równocześnie zawiadamiał wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu, i informował go o treści § 2. Zawiadomienie następowało w drodze postanowienia, na które służyło zażalenie. Wskazać należy, że w niniejszej sprawie trybu ponownego rozpoznania sprawy nie zastosowano wobec pouczenia skarżącego, że wydane postanowienie może być zaskarżone do sądu administracyjnego. W tych okolicznościach, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarga do sądu jest niedopuszczalna. W sprawie nie doszło do wyczerpania środków zaskarżenia przewidzianych przepisami prawa, warunkujących kontrolę sądowoadministracyjną aktu administracyjnego. Mając na uwadze powyższą argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.