I SA/Wa 768/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki postanawia cofnąć P. M. prawo pomocy przyznane postanowieniem referendarza sądowego z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 768/09 w zakresie ustanowienia radcy prawnego. P O S T A N O W I E N I E Dnia 27 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki postanawia: przywrócić P. M. termin do wniesienia skargi. P O S T A N O W I E N I E Dnia 27 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki postanawia: przywrócić P. M. termin do wniesienia skargi. UZASADNIENIE P. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lutego 2009 r., nr [...], którą organ utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] o zawieszeniu pomocy na kontynuowanie nauki. Postanowieniem z 12 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 768/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. M. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została doręczona zarówno pełnomocnikowi jak i stronie. Dlatego też trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego rozpoczął swój bieg od dnia doręczenia decyzji pełnomocnikowi. Z uwagi na to, że skarżący wniósł skargę do Sądu po upływie ustawowego terminu należało skargę odrzucić. W dniu 18 sierpnia 2009 r. skarżący nadesłał do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając wniosek P. M. wyjaśnił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. udzielając mu pouczenia o sposobie zaskarżenia decyzji z [...] lutego 2009 r., nr [...] nie poinformowało go, że termin do wniesienia skargi upływa od doręczenia decyzji nie jemu, ale H. K. jego pełnomocnikowi. Wnioskodawca powołał się przy tym na treść art. 112 kpa, który stanowi, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. W związku z powyższym skarżący wyjaśnił, iż wprost zastosował się do tego pouczenia i był przy tym przekonany, że dochowuje terminu na wniesienie skargi. P. M. zaznaczył również, że nie można mu zarzucić zawinienia w niedochowaniu terminu, gdyż dołożył wszelkich starań by dowiedzieć się o sposobie obliczenia terminu według obowiązujących przepisów prawa. Podkreślił, że żaden przepis prawa nie wskazuje, że termin na wniesienie skargi do WSA jest liczony od dnia doręczenia decyzji pełnomocnikowi nie zaś samej stronie. Ponadto podkreślił, że zasada ta nie wynika wprost z obowiązujących przepisów, ale z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, a znajomości linii orzeczniczej można wymagać jedynie od profesjonalnych pełnomocników. Świadczy o tym fakt, że sam organ administracji nie zakwestionował dochowania przez niego terminu, co oznacza, że sam nie wiedział o wspomnianej linii orzeczniczej. Reasumując P. M. oświadczył, że dochował wszelkich starań, żeby zapoznać się z obowiązującymi przepisami prawa, po lekturze k.p.a. i p.p.s.a. odnośnie zachowania terminu wniósł zgodnie z pouczeniem organu administracji skargę w terminie wskazanym. Nie może zatem ponosić negatywnych konsekwencji takich jak odrzucenie skargi z powodu niewłaściwego pouczenia go oraz z powodu nieznajomości orzecznictwa o którym – jako podmiot nieprofesjonalny – nie mógł wiedzieć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchybiony termin (w tym również do wniesienia skargi) należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny jego uchybienia, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin (w tym wypadku wniesie skargę), we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Dla oceny zasadności złożonego wniosku istotne znaczenie ma więc ustalenie czy w stosunku do P. M. można mówić o uprawdopodobnieniu okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Oceniając całokształt okoliczności w sprawie uznać należało, że skarżący uprawdopodobnił przesłanki wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi do sądu. Jak wskazano już wcześniej w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją P. M. był reprezentowany przez pełnomocnika. Mimo tego, decyzję z dnia [...] lutego 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. doręczyło zarówno jemu jak i jego pełnomocnikowi, czym naruszyło zasadę wyrażoną w art. 40 § 2 k.p.a. Zaznaczyć również należy, że organ drugiej instancji w pouczeniu o sposobie zaskarżenia decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. nie poinformował strony, że przy doręczeniu rozstrzygnięcia zarówno stronie jak i jej pełnomocnikowi termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego biegnie od daty doręczenia decyzji pełnomocnikowi. Zgodzić się jednak należy z wnioskodawcą, że nie można go obarczać skutkami błędnego pouczenia o sposobie zaskarżenia decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. i skutkami błędnego jej doręczenia przez Kolegium. Tym bardziej, że P. M. zastosował się do tego pouczenia i po doręczeniu mu decyzji w terminie o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł skargę do Sądu. Reasumując, powołane przez P. M. argumenty dają podstawy do uznania, że uprawdopodobnił on okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, a ponadto wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi strona wniosła w terminie. W świetle powyższego stwierdzić należy, że skarżący wykazał zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co uzasadniało przywrócenie terminu do wniesienia skargi. P O S T A N O W I E N I E Dnia 27 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki postanawia cofnąć P. M. prawo pomocy przyznane postanowieniem referendarza sądowego z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 768/09 w zakresie ustanowienia radcy prawnego. U Z A S A D N I E N I E P. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lutego 2009 r., nr [...], którą organ utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] o zawieszeniu pomocy na kontynuowanie nauki. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 768/09 przyznał P. M. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. M. na decyzje Kolegium z dnia [...] lutego 2009 r. W dniu 12 listopada 2009 r. w Biurze Podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. M. reprezentowany przez radcę prawnego A. M. złożył do Sądu skargę kasacyjną od postanowienia o odrzuceniu skargi. Z treści skargi kasacyjnej i załączonego do niej pełnomocnictwa (k-71) wynika, że radca prawny A. M. powołana została do wniesienia w imieniu skarżącego skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie z dnia 12 sierpnia 2009 r., jak i do zastępowania go przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w ww. sprawie. Powstała więc sytuacja, w której P. M. mając przyznane przez Sąd prawo pomocy w zakresie ustanowienia z urzędu radcy prawnego, udzielił pełnomocnictwa do występowania w swoim imieniu innemu profesjonalnemu pełnomocnikowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zauważyć należy, że stosownie do treści art. 249 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano nie istniały lub przestały istnieć. W sprawie istotne jest to, że składając do Sądu wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych oraz przyznanie radcy prawnego strona powołała się na swoją trudną sytuację majątkową – bardzo niskie dochody. Ustanowienie w tej sytuacji radcy prawnego z wyboru przeczy wcześniejszym twierdzeniom skarżącego zawartym we wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak również poddaje w wątpliwość opisaną we wniosku sytuację majątkową strony. W świetle powyższych okoliczności, uznać należało, że zaistniały podstawy do cofnięcia przyznanego P. M. prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego i na podstawie art. 249 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.