I SA/Wa 770/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędzia WSA Monika Sawa Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) lutego 2021 r., nr (...) w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu opieki społecznej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy (...) z dnia (...) maja 2020 r., nr (...). Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania G. P., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w sprawie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu odpłatności za pobyt M. W. w domu pomocy społecznej. Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] orzeczono o skierowaniu M. W. do domu pomocy społecznej. Decyzją organu z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] została ustalona odpłatność M. W. za pobyt w domu pomocy społecznej w kwocie [...]zł. Umową z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] G. P. zobowiązała się do dobrowolnego pokrywania częściowego kosztu pobytu ojca w Domu Pomocy Społecznej wpłacając na poczet tej opłaty kwotę [...] zł miesięcznie. Decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] organ I instancji ustalił dla G. P. wysokość odpłatności za pobyt ojca M. W. domu pomocy społecznej w kwocie [...] zł miesięcznie począwszy od dnia [...] maja 2020 r. "do chwili pobytu ojca w domu pomocy społecznej". W uzasadnieniu organ stwierdził, że w związku z przebywaniem M. W. w domu pomocy społecznej zachodzi konieczność ustalenia odpłatności. Organ ustalił, że G. P. jest córką M. W. i posiada dwoje rodzeństwa. Z wywiadu alimentacyjnego wynika, że dochody G. P. przekraczają 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, o którym mowa "w art. 61 ust. 2 pkt lit ustawy" z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. z 2020 r. Dz. U. poz. 1876). Z tego względu organ, przywołując art. 61 ust. 2e powołanej ustawy, orzekł o ustaleniu odpłatności za pobyt ojca w domu pomocy społecznej w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatą wnoszoną przez mieszkańca domu i inne osoby zobowiązane w kwocie [...]zł. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, G. P. wniosła odwołanie. W uzasadnieniu wskazała na swój zły stan zdrowia wynikający z bardzo poważnych chorób przewlekłych oraz naruszenie art. 61 ust. 1 i 61 ust. 2 lit. f. ustawy o pomocy społecznej poprzez obciążenie tą opłatą wyłącznie jej z pominięciem pozostałej dwójki rodzeństwa. Wyjaśniła, że jej bracia osiągają dochody przekraczające 300% kryterium dochodowego, a zatem powinni oni wraz z nią ponosić koszty pobytu ojca w domu pomocy społecznej. Ponadto wskazała, iż jeden z braci dostał od ojca nieruchomość umo-wą darowizny, dlatego ze względów współżycia społecznego, to on powinien ponosić koszty utrzymania ojca w domu pomocy społecznej. Skarżąca wskazała przy tym, że nie stać jej na ponoszenie odpłatności w wysokości ustalonej w decyzji ze względu na wysokie koszty jej koniecznego utrzymania, w tym wydatki na regularnie przyjmowane leki w związku z szeregiem jej chorób przewlekłych. Z tego względu w ocenie skarżącej zaskarżona decyzja została wydana bez wszechstronnego rozpatrzenia sprawy z naruszeniem art. 7 i 77 kpa. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania organ II instancji stwierdził, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy przywołał art. 61 ustawy o pomocy społecznej i wyjaśnił, że po analizie akt sprawy uznał ustalenia organu I instancji za właściwe i przyjął je jako własne. Ustalenie wysokości dochodu skarżącej przesadza o zasadności ustalenia dla odwołującej się wysokości odpłatności za pobyt ojca w domu pomocy społecznej w kwocie [...] zł miesięcznie począwszy od dnia [...] maja 2020 r. "do chwili pobytu ojca w domu pomocy społecznej". Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, organ II instancji wskazał, że wysokość ponoszonych przez osobę zobowiązaną do pokrywania części odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej wydatków nie jest w świetle ustawy o pomocy społecznej okolicznością mogącą powodować uchylenie obowiązku ponoszenia tej płatności lub zmniejszenia jej wysokości. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie jest zasadny zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 61 ust. 2f ustawy o pomocy społecznej poprzez zobowiązanie do poniesienia odpłatności za pobyt ojca w domu pomocy społecznej jedynie G. P. z pominięciem pozostałych jego zstępnych. Skład orzekający posiada bowiem wiedzę urzędową z racji rozpoznawania odwołań od decyzji wydanych w postępowaniach administracyjnych dotyczących innych zstępnych ojca odwołującej się, że w postępowaniach tych zostały wydane decyzje orzekające w kwestii ponoszenia przez nich odpłatności za pobyt ojca w domu pomocy społecznej. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła G. P.. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów: I - postępowania, mogących mieć wpływ na wynik sprawy, czyli: - art. 15 kpa poprzez niezbadanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze sprawy od strony merytorycznej i wydanie decyzji jedynie na podstawie decyzji organu niższego stopnia, gdyż decyzja ograniczyła się jedynie do polemiki z zarzutami skarżącej, - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zbadania całości materiału dowodowego, brak zebrania całego materiału dowodowego, jak również błędną interpretację zebranego materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak zbadania, czy wysokość nałożonej na skarżącą odpłatności za pobyt jej ojca w domu pomocy społecznej została ustalona prawidłowo, co skutkowało obciążeniem skarżącej wymiarem odpłatności w wysokości [...] zł miesięcznie, - art. 77 § 4 kpa poprzez powołanie się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w swojej decyzji na fakty znane mu urzędowo, tj. fakt, że dwaj bracia skarżącej również zostali obciążeni odpłatnością za pobyt ojca skarżącej w domu pomocy społecznej, pomimo że na żadnym etapie postępowania organ nie zakomunikował tych faktów skarżącej. Skarżąca nie zna treści decyzji w zakresie odpłatności w stosunku do jej braci, tym samym nie wie, w jakim wymiarze jej bracia są zobowiązani do odpłatności za pobyt jej ojca w domu pomocy społecznej i dlaczego nałożono na nią obowiązek opłaty w wysokości aż [...]zł miesięcznie, a co za tym idzie skarżąca została pozbawiona uprawnienia do wypowiedzenia się o zebranych dowodach oraz ustosunkowania się do faktów znanych organowi z urzędu. Wysokość opłaty nałożonej na skarżącą nie jest wysokością ustaloną proporcjonalnie do liczby osób obowiązanych do jej wnoszenia, a zatem jest wysokością sprzeczną z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej; - art. 10 § 1 oraz art. 81 kpa poprzez brak umożliwienia skarżącej wypowiedzenia się w toku postępowania co do zgłoszonych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze dowodów znanych organowi z urzędu. Istnienie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów znanych organowi z urzędu powinno znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy, czego organ zaniechał, a co za tym idzie, fakty znane Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu z urzędu nie są znane skarżącej, - art. 8 kpa poprzez naruszenie przez organ wymogu prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywatela do organów państwa, - art. 107 § 3 kpa poprzez brak odpowiedniego uzasadnienia prawnego i faktycznego, II – prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, czyli art. 61 ust. 2f ustawy o pomocy społecznej poprzez jego niezastosowanie i obciążenie kosztami pobytu ojca skarżącej w domu pomocy społecznej kwotą [...] zł miesięcznie, a zatem wyższą niż wynikałaby z proporcjonalnego ustalenia co do liczby osób obowiązanych do jej wnoszenia, podczas gdy zobowiązanymi do wnoszenia tej opłaty zobowiązani powinni być, oprócz skarżącej, także dwaj jej bracia, co skutkować powinno proporcjonalnym pomniejszeniem ww. kwoty w stosunku do skarżącej, skoro odpłatność za pobyt ojca skarżącej w domu pomocy społecznej ustalono na łączną kwotę w wysokości [...]zł miesięcznie. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje, że skarga jest zasadna. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. z 2020 r. Dz. U. poz. 1876 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 tej ustawy obowiązani do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej co do zasady są w kolejności: mieszkaniec domu, a następnie małżonek, zstępni przed wstępnymi, gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej. Natomiast zgodnie z treścią art. 61 ust. 2 pkt 1 i 2 zd. 1 i ust. 2d opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszą: mieszkaniec domu, nie więcej jednak niż 70% swojego dochodu oraz małżonek, zstępni przed wstępnymi - zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2 omawianej ustawy. W przypadku odmowy zawarcia umowy, o której mowa w art. 103 ust. 2, przez osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 2, wysokość ich opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej ustala w drodze decyzji organ gminy właściwej zgodnie z art. 59 ust. 1, z uwzględnieniem ograniczeń, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i art. 103 ust. 2. Zgodnie zaś z treścią art. 61 ust. 2f i ust. 3 wysokość opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej, o której mowa w ust. 2e, ustala się proporcjonalnie do liczby osób obowiązanych do jej wnoszenia. W przypadku niewywiązywania się osób, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2 oraz ust. 2a, z obowiązku opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej, ustalonego w decyzji lub umowie, o której mowa w art. 103 ust. 2, opłaty te zastępczo wnosi gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej. Wydatki gminy podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis art. 104 ust. 3-8 stosuje się odpowiednio. W aktach rozpatrywanej sprawie znajduje się potwierdzona za zgodność kopia umowy zawartej pomiędzy skarżącą a Gminnym Ośrodkiem Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...]. Z treści tej umowy wynika, że dotyczy ona zobowiązań wynikających w szczególności z art. 61 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. W umowie skarżąca zobowiązała się "do dobrowolnego pokrywania częściowego kosztu pobytu ojca /.../ w domu pomocy społecznej...". W § 2 pkt 3 i 4 tej umowy wskazany został obowiązujący strony tryb aktualizacji wysokości ponoszonej przez skarżącą opłaty. W § 3, 4 i 7 wskazano przepisy Kodeksu Cywilnego i właściwość sądów powszechnych do rozstrzygania ewentualnych sporów wynikłych na tle zawartej umowy. Z wydanych decyzji nie wynika w żaden sposób, aby organy orzekające odniosły się do faktu zawarcia takiej umowy oraz wynikających z niej konsekwencji prawnych. W szczególności ani w uzasadnieniach wydanych decyzji, ani w aktach sprawy nie ma informacji o wypowiedzeniu, rozwiązaniu lub wygaśnięciu tej umowy. Nie ma także żadnej informacji o proponowanych skarżącej zmianach w wysokości ustalonej w umowie opłaty, ani informacji o niewywiązywaniu się przez skarżącą z przyjętych na siebie w drodze umowy zobowiązań finansowych. W tej sytuacji Sąd, orzekając na podstawie akt sprawy, nie ma innej możliwości, jak uznać, że w chwili wydania kwestionowanych decyzji umowa ta obowiązywała. Oznacza to, w świetle art. 61 ust. 2d omawianej ustawy, że brak było podstaw prawnych do wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie nałożenia na skarżącą w drodze decyzji administracyjnej obowiązku ponoszenia opłaty za pobyt ojca w domu pomocy społecznej. Oznacza to, że kwestionowane decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, czyli art. 61 ust. 2d ustawy o pomocy społecznej, jako że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki do ustalenia wysokości obciążającej skarżącej opłaty decyzją administracyjną. Dodatkowo zwrócić należy uwagę, że w aktach sprawy znajduje się kserokopia decyzji z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] skierowanej do ojca skarżącej, zmieniającej wysokość wnoszonej przez niego opłaty. W komparycji tej decyzji organ I instancji zawarł następujące rozstrzygnięcie "pozostałą część kosztów w kwocie [...] zł ponosi Gmina [...]". W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek informacji, które pozwoliłyby uznać, że decyzja ta nie obowiązywała w dniu wydania zaskarżonych decyzji. Ponieważ w treści decyzji z dnia [...] maja 2020 r. nie wskazano, że gmina ponosi opłaty "zastępczo", a w podstawie prawnej tej decyzji nie został przywołany art. 61 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, Sąd orzekający na podstawie akt sprawy może jedynie przypuszczać, że decyzja ta rozstrzygała w sposób wiążący o sposobie ponoszenia całości kosztów pobytu w domu pomocy społecznej ojca skarżącej. Jeśli ta decyzja pozostawała nadal w obiegu prawnym na dzień wydania zaskarżonych decyzji, to brak byłoby możliwości ponownego orzeczenia o obowiązku ponoszenia tych samych opłat przez inne podmioty. Nadto w ocenie Sądu za zasadne uznać należy zarzuty dotyczące naruszenia przez organy orzekające wskazanych w złożonej skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 10 § 1 kpa, art. 77 § 4 zd. 2 oraz art. 81 kpa organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie. Przy tym okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 kpa (który nie ma zastosowania w sprawie). Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany zapewnić stronie możność wypowiedzenia się co do wszelkich "przeprowadzonych dowodów". Obowiązek ten odnosi się także do faktów znanych organowi z urzędu, które zgodnie z art. 77 § 4 kpa należy zakomunikować stronie. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 maja 1993 r. sygn. akt V SA 2360/92 (publ. ONSA 1994/2, poz. 82) dopuszczalne jest uznanie faktów wynikających z dokumentacji organu za znane temu organowi z urzędu (art. 77 § 4 kpa). Wykonanie przez organ obowiązku, o którym mowa w art. 77 § 4 in fine kpa, powinno nastąpić w takim terminie, aby strona przed wydaniem decyzji przez organ mogła w ramach przysługującego jej uprawnienia do wypowiedzenia się o zebranych dowodach i materiałach oraz zgłoszonych żądaniach (art. 10 § 1 kpa), ustosunkować się także do faktów znanych organowi z urzędu. Oznacza to, że okoliczności faktyczne ustalone w postępowaniu, w którym strona nie miała możliwości wzięcia udziału i wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów przed wydaniem decyzji, nie mogą być uznane za udowodnione. Naruszenie tego obowiązku przez organ stanowi naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, mającym istotny wpływ na wynik sprawy (identyczne stanowisko przedstawiono w wyroku z dnia 4 listopada 1998 r. sygn. akt III SA 1035/97, LEX nr 36901 oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 1986 r. sygn. akt II SA 2015/85, ONSA 1986, nr 1, poz. 13). Wyjaśnić przy tym należy, że w postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie. Art. 77 § 1 kpa stanowi, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowolne należy więc traktować ustalenia faktyczne mogące znaleźć wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. W rozpatrywanej sprawie z analizy akt sprawy wynika, że ani organ I, ani II instancji nie wezwał skarżącej do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz nie umożliwił jej wypowiedzenia się w rozpatrywanej sprawie w trybie art. 10 § 1 kpa przed wydaniem decyzji. Naruszanie to uznać należy za tym bardziej istotne w sytuacji, w której przy orzekaniu organy brały pod uwagę fakty znane im z urzędu, które nie zostały stronie zakomunikowane, co uniemożliwiło skarżącej zapoznanie się z nimi i ustosunkowanie się do tych faktów. Należy podkreślić, że w aktach sprawy nie ma dokumentu, który wyjaśniałby, w jaki sposób organ dokonał wyliczenia wysokości nałożonego na skarżącą obowiązku. Nie wyjaśnia tego także lakoniczne uzasadnienie decyzji organu I instancji oraz uzasadnienie decyzji organu II instancji. Ze-stawienie kwot z decyzji, którą otrzymał ojciec skarżącej oraz niekwestionowana okoliczność, że skarżąca ma dwóch braci, pozwala Sądowi, po uwzględnieniu treści art. 61 ust. 2f, na odtworzenie hipotecznego sposobu rozumowania organów w tej kwestii. Nie zmienia to jednak faktu, że kwestie te powinny być stronie zakomunikowane i wyjaśnione przed wydaniem decyzji, a najpóźniej w uzasadnieniu wydanych decyzji (art. 107 § 3 kpa). Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie organy obu instancji nie sprostały zatem omówionym obowiązkom. Oznacza to, że zapadłe decyzje wydane zostały również z naruszeniem przepisów postępowania, czyli art. 7, art. 10, art. 77 § 1 i 4, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę, organ prawidłowo ustali stan faktyczny i prawny rozpatrywanej sprawy, mając na uwadze przedstawione wyżej stanowisko Sądu. W szczególności organ ustali i odpowiedni udokumentuje, czy w obiegu prawnym pozostają umowa z dnia [...] grudnia 2018 r. i decyzja z dnia [...] maja 2020 r. Organ przeanalizuje i wyjaśni wpływ ewentualnego obowiązywania wskazanych powyżej umowy i decyzji na możliwość orzekania w formie decyzji administracyjnej o obowiązku skarżącej ponoszenia kosztów pobytu ojca w domu pomocy społecznej. Jeśli w ocenie organu spełnione zostały ustawowe przesłanki do orzekania w tym przedmiocie w trybie administracyjnym, organ przeprowadzi ponowne postępowanie z zachowaniem zasad i reguł obowiązujących na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności organ zadba o umożliwienie skarżącej czynnego udziału na każdym etapie postępowania administracyjnego. Uzasadnienie ewentualnej ponownej decyzji, w zgodzie z treścią art. 107 § 3 kpa, winno zawierać pełne uzasadnienie faktyczne, a w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z uzasadnienia ewentualnej decyzji w sposób jednoznaczny powinno wynikać, na podstawie jakich przesłanek faktycznych i prawnych organ ustalił konkretną wysokość obciążającej skarżącą opłaty za pobyt jej ojca w domu pomocy społecznej. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 powołanej ustawy.