I SA/Wa 772/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 7 lipca 2023 r. nr DO-II.7610.176.2022.KC w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 2 marca 2024 r. A. F. (dalej jako: "skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z 7 lipca 2023 r. nr DO-II.7610.176.2022.KC utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody Małopolskiego z 12 sierpnia 2022 r. nr WS-V.752.3.1.2022.EZ odmawiające wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody Małopolskiego z 24 stycznia 2002 r. nr GG.VI.TT.7720/42/01/02 stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 25 maja 1992 r. przez [...] w [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu, położonego w [...] przy ul. [...], powiat [...], oznaczonego jako działka nr [...] o pow. 0,0601 ha, obręb [...], objętego księgą wieczystą nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w [...], wraz z prawem własności budynku [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie jej oddalenie. Jednocześnie wskazał, że pismem z 24 lipca 2023 r. skarżący wniósł skargę na postanowienie z 7 lipca 2023 r., a postępowanie w tej sprawie prowadzone jest pod sygn. akt I SA/Wa 1698/23. Zatem pismem z 2 marca 2024 r. skarżący ponownie wniósł skargę na ww. postanowienie, a zarzuty w niej zawarte, po raz kolejny są nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634) dalej jako: "P.p.s.a.", sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Powyższy przepis jako podstawę odrzucenia skargi wskazuje, m.in. stan powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Określenie to zdefiniować należy jako moc prawną prawomocnego orzeczenia co do istoty sprawy, wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, wykluczającą ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy (por. B. Dauter [w:] "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz". Warszawa 2013). Z treści art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. wynika ponadto, że powaga rzeczy osądzonej zachodzi wówczas, gdy wystąpi tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotowa (tożsamość stron). Konsekwencją faktu, że prawomocny wyrok korzysta z powagi rzeczy osądzonej jest natomiast to, że nie można skutecznie wszcząć postępowania w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami. W takiej sytuacji zachodzi bowiem podstawa do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej (art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że bezspornym jest, iż sprawa niniejsza zainicjowana została skargą na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z 7 lipca 2023 r. nr DO-II.7610.176.2022.KC. Stwierdzić należy, że wyrokiem z 9 lutego 2024 r. sygn. akt I SA/Wa 1698/23 Sąd oddalił skargę A. F. na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z 7 lipca 2023 r. nr DO-II.7610.176.2022.KC. Wyrok ten stał się prawomocny od dnia 12 marca 2024 r. W związku z powyższym w niniejszej sprawie wystąpiła tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotowa (tożsamość stron). Obie skargi dotyczą postanowienia Ministra z 7 lipca 2023 r. nr DO-II.7610.176.2022.KC (tożsamość przedmiotowa). Skargę w postępowaniu zakończonym wyrokiem z 9 lutego 2024 r. wniósł A. F., a zatem ta sama osoba, która wniosła skargę w niniejszej sprawie (tożsamość podmiotowa). Powyższe, w ocenie Sądu przemawia za uznaniem, że z uwagi na prawomocny wyrok z 9 lutego 2024 r. korzystający z powagi rzeczy osądzonej, kolejna skarga wniesiona na ww. postanowienie Ministra w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu. Prawnie niemożliwym jest bowiem ponowne wydanie w tej sytuacji przez Sąd orzeczenia pomiędzy tymi samymi stronami i w tej samej przedmiotowo sprawie. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.