I SA/Wa 78/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Sędziowie WSA Iwona Kosińska WSA Przemysław Żmich Protokolant referent stażysta Martyna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2017 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z [...] czerwca 2016 r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozpoznaniu odwołania Skarbu Państwa – Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych Nadleśnictwa [...] od decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2014 r. nr [...], uchylił tę decyzję (pkt 1) oraz uchylił w całości ostateczną decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2012 r. nr [...] (pkt 2). Ponadto: stwierdził nieważność orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z [...] września 1954 r. nr [...] – w części w jakiej dotyczy nieruchomości stanowiących własność P. K., wchodzących w skład działek nr nr [...],[...],[...],[...],[...] i [...], objętych aktem nadania ziemi Naczelnika Gminy w [...] z [...] grudnia 1975 r. (pkt 3) oraz odmówił stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia w pozostałym zakresie (pkt 4). Decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi podjęta został przy następujących ustaleniach stanu faktycznego: W następstwie rozpoznania wniosku L. K. (jednego z następców prawnych P.K.), Wojewoda [...] ostateczną decyzją z [...] lipca 2012 r stwierdził nieważność orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z [...] września 1954 r. w części dotyczącej przejęcia w trybie przepisów dekretu z dnia 27 lipca 1949 r. – o przejęciu na własność Państwa nie pozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich, położonych w niektórych powiatach województwa białostockiego, lubelskiego, rzeszowskiego i krakowskiego (Dz.U. Nr 46, poz. 339) nieruchomości położonych w gromadzie W., stanowiących własność P. K. Podstawę stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia stanowiło niedookreślenie w orzeczeniu przedmiotu rozstrzygnięcia, tj. przejmowanych nieruchomości, a wskazanie jedynie ogólnej powierzchni gruntów w przedmiotowej gromadzie i wymienieniu ich właścicieli, co stanowiło, zdaniem Wojewody, rażące naruszenie art. 75 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnem (Dz.U. Nr 36, poz. 341) i sprawiało, że orzeczenie to poza wadą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., obarczone było od dania wydania także wadą trwałej niewykonalności (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.). Ponadto, w ocenie Wojewody, wydane ono zostało z rażącym naruszeniem art. 1 ust. 1 dekretu z 27 lipca 1949 r., gdyż właściciel nieruchomości, jako zamieszkujący w dacie podejmowania orzeczenie w gromadzie [...], sprawował na nich władztwo. Tymczasem ww. przepis dopuszczał przejmowanie nieruchomości ziemskich na rzecz Państwa, jeżeli nie pozostawały w faktycznym władaniu ich właściciela. W dniu [...] października 2013 r., powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., Skarb Państwa reprezentowany przez Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] (dalej: "Skarb Państwa-Nadleśnictwo [...]") wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Wojewody [...]. Interes prawny legitymujący do udziału w sprawie Skarb Państwa – Nadleśnictwo [...] wywodził ze sprawowanego przez Nadleśnictwo zarządu na stanowiącej własność Skarbu Państwa nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], w skład której weszły m.in. dawne parcele gruntowe objęte wykazem hipotecznym [...], będące własnością P. K. W tym stanie rzeczy Wojewoda [...] postanowieniem z [...] stycznia 2014 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ww. własną decyzją z [...] lipca 2012 r., a następnie decyzją z [...] kwietnia 2014 r., działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia tej decyzji podnosząc, że Skarb Państwa – Nadleśnictwo [...] nie ma przymiotu strony w postępowaniu nadzorczym zakończonym ww. decyzją. Skoro bowiem kontrolowane w tym postępowaniu orzeczenie z 1954 r. nie wskazywało w sposób precyzyjny nacjonalizowanych nieruchomości, to ich ustalania, a w dalszej kolejności także ustalania ich stanu prawnego nie dokonywał także organ wojewódzki, gdyż wykraczałoby to poza granice postępowania nieważnościowego. W związku z tym przynależne Skarbowi Państwa do konkretnej nieruchomości prawo własności i sprawowany na niej przez Nadleśnictwo [...] zarząd, nie przesądza o istnieniu po jego stronie interesu prawnego w sprawie o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia. Od decyzji tej Skarb Państwa - Nadleśnictwo [...] wniósł odwołanie, w następstwie rozpoznania którego Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, art. 156 § 1 pkt 2 i art. 158 § 1 k.p.a., w punkcie 1 uchylił decyzję Wojewody [...] z [...]kwietnia 2014 . W punkcie 2 uchylił w całości ostateczną decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2012 r. W punkcie 3 stwierdził zaś nieważność orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z [...] września 1954 – w części w jakiej dotyczy nieruchomości stanowiących własność P. K., wchodzących w skład działek nr [...],[...],[...],[...],[...] i [...], objętych aktem nadania ziemi Naczelnika Gminy w [...] z [...] grudnia 1975 r. W punkcie 4 natomiast odmówił stwierdzenia nieważności tego orzeczenia w pozostałym zakresie. Uwzględniając zarzuty odwołania, Minister uznał, że Skarb Państwa reprezentowany przez Nadleśnictwo [...] ma interes prawny w sprawie o stwierdzenie nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego z 1954 r. jako aktualny właściciel nieruchomości stanowiących dawną własność P. K. Wynik postępowania nieważnościowego może mieć bowiem wpływ na zakres jego praw i obowiązków. Z tego względu uchylił decyzją Wojewody [...] z [...] kwietnia 2014 r. jak też nadzorczą decyzję owego organu z [...] lipca 2012 r i rozpoznał co do istoty sprawę w zakresie objętym wznowionym postępowaniem. W efekcie czego doszedł do przekonania, iż w części dotyczącej niektórych wymienionych nieruchomości stanowiących dawną własność P. K. orzeczenie z 1954 r. wydane zostało z rażącym naruszeniem art. 1 ust. 1 dekretu, w pozostałej zaś części nie jest obarczone wadą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ani wadą z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Minister odmiennie niż Wojewoda ocenił, iż sam fakt opisania w orzeczeniu w sposób ogólny przejmowanych od P. K. nieruchomości, nie naruszył w sposób rażący art. 75 ust. 1 rozporządzenia o postepowaniu administracyjnem. W szczególności nie można jego zdaniem w tym wypadku mówić w ogóle o braku osnowy tego orzeczenia (co mogłoby uzasadniać twierdzenie o rażącym naruszeniu prawa). Zauważał mianowicie, iż w dacie wydawania orzeczenia nie istniał w polskim porządku prawnym przepis, który wymagałby od organu orzekającego w trybie dekretu z 1949 r. szczegółowego opisu nacjonalizowanych nieruchomości. Nie zgodził się także z wyrażoną przez Wojewodę oceną, że kontrolowane orzeczenie (z uwagi na ogólnikowość sformułowanej w nim osnowy) jest trwale niewykonalne i nie mogłoby stanowić w myśl art. 4 ust. 1 przywołanego dekretu podstawy ujawnienia Skarbu Państwa w księdze wieczystej. Dostrzegał wprawdzie możliwość zaistnienia trudności w dokonaniu tego wpisu, jednakże w jego ocenie byłyby to trudność natury technicznej i intelektualnej, co nie może być utożsamiane z niewykonalnością orzeczenia, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Uznał natomiast, że z uwagi na udokumentowanie zachowania w dacie wydawania orzeczenia faktycznego władania przez właściciela częścią nieruchomości (o pow. [...] ha) - która w późniejszym czasie została nada jednemu z jego następców (J. K.) aktem własności ziemi z [...] grudnia 1975 r. - orzeczenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z 1954 r. wydane zostało w odniesieniu do tej nieruchomości z rażącym naruszeniem art. 1 ust. 1 dekretu. Co do pozostałych części nieruchomości należących do P. K., a niestanowiących lasów, które przejęte zostały odrębną decyzją, brak zdaniem Ministra dowodów na sprawowanie przez właściciela nad nimi władania, co oznacza, że nie można przypisać orzeczeniu ww. kwalifikowanej wady prawnej. Na powyższą decyzję L. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej rażące naruszenie prawa, a w szczególności art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 75 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej o postępowaniu administracyjnem; art. 1, art. 2, art. 3 i art. 7 dekretu dnia 27 lipca 1949 r. oraz § 1 rozporządzenia Ministra i Reform Rolnych z dnia 16 września 1950 r. w sprawie sposobu określania przejmowanych na własność Państwa nieruchomości ziemskich w razie, gdy ich granice zostały zatarte, oraz trybu postępowania w przypadku, gdy właściciel nieruchomości jest nieznany (Dz.U. Nr 45, poz. 416), poprzez błędne uznanie, że orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] września 1954 r. w części dotyczącej przejęcia przez Skarb Państwa nieruchomości położonych w gromadzie [...], stanowiących własność P. K., nie zostało wydana z rażącym naruszeniem prawa. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, rozwinięte w motywach skargi, wniósł on o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi i utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2012 r. W odpowiedzi na skarge organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych względów niż w niej podniesione. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] czerwca 2016 r. prowadzone było w jednym z nadzwyczajnych trybów, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Godzi się więc przypomnieć, że instytucja ta ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją (postanowieniem), w stosunku do której zaistniała jedna ze wskazanych w art. 145, art. 145a i art. 145b k.p.a. okoliczności będących podstawami wznowienia postępowania. Reguły zaś związane z wszczęciem postępowania wznowieniowego oraz z wydawanymi w jego toku rozstrzygnięciami są szczegółowo uregulowane w kodeksie postępowania administracyjnego. Postępowanie to może być więc wszczęte z urzędu lub na wniosek strony, przy czym z przyczyn opisanych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - a na tę przesłankę powoływało się Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasów Państwowych Nadleśnictwo [...] –działając jako statio fisci Skarbu Państwa, żądając wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z [...] lipca 2012 r. – może to nastąpić wyłącznie na wniosek strony (art. 147 k.p.a.). W sytuacji powołania się przez określony podmiot na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (brak udziału strony w postępowaniu bez jej winy) - poza sytuacjami, gdy w sposób oczywisty już z treści wniosku wynika brak interesu prawnego tego podmiotu w sprawie - weryfikacja statusu podmiotu żądającego wznowienia postępowania jak też kwestii zaistnienie samej przesłanki odbywa się po wydaniu na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. postanowienia o wznowieniu postępowania. Wydanie powyższego postanowienia prowadzi z kolei do uruchomienie postępowania rozpoznawczego składającego się z dwóch odrębnych faz: co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Przy czym stwierdzenie w pierwszej z nich, że przyczyna stanowiąca podstawę wznowienia postępowania, w rzeczywistości nie zaistniała, kończy to postępowania w sposób determinowany dyspozycją normy prawnej z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. decyzją o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Jest to więc swego rodzaju rozstrzygnięcie o charakterze formalnym, a więc nie odnoszące się do istoty sprawy zakończonej ostateczną decyzją. Tak też postąpił Wojewoda [...] w niniejszej sprawie. Po wznowieniu postępowania ustalił mianowicie, że Skarb Państwa – reprezentowany przez Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasów Państwowych Nadleśnictwo [...], jako właściciel położonej w miejscowości [...] działki nr [...], nie ma interesu prawnego w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją Wojewody [...] z [...]lipca 2012 r. stwierdzającą nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z [...] września 1954 r. w części dotyczącej przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonych w gromadzie [...] stanowiących własność P. K. Konkluzje te wynikały natomiast z faktu, że kontrolowane w postępowaniu nieważnościowym orzeczenie nie zawierało precyzyjnego oznaczenia przejętych nieruchomości, a tym samym nie można stwierdzić by na jego podstawie przejęto także pozostającą w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Nadleśnictwa [...] nieruchomość, do której tytuł prawnorzeczowy przynależy aktualnie Skarbowi Państwa. W konsekwencji zaś tych ustaleń podjął na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w dniu [...] kwietnia 2014 r. decyzję o odmowie uchylenia własnej decyzji z [...] lipca 2012 r. Nie podzielając tej oceny Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił wydaną w pierwszej instancji decyzje Wojewody i na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił także ostateczną decyzję owego organu z [...] lipca 2012 r. oraz orzekł co do istoty sprawy, tj. stwierdził w części nieważność orzeczenia z [...] września 1954 r., a w części odmówił stwierdzenia jego nieważności. Abstrahując w tym miejscu od kwestii poprawności ustaleń Ministra co do istnienia przy inicjatorze postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z 2012 r. przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.pa. (o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia), stwierdzić należy, że tego rodzaju rozstrzygnięcie już tylko z punktu widzenia przepisów procedury administracyjnej jest prawnie wadliwe, co musi skutkować jego uchyleniem. Uszło bowiem uwadze Ministra, iż w postępowaniu odwoławczym nie jest możliwe orzekanie w zakresie innym niż uczynił to wcześniej organ pierwszoinstancyjny. Może więc być w nim rozpoznana i rozstrzygnięta wyłącznie sprawa tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym ze sprawą rozstrzygniętą przez organ pierwszej instancji. Zmiana zaś podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej prowadzi do zmiany przedmiotowej tożsamości sprawy, a to oznacza naruszenie ustanowionej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2006 r., I OSK 451/06, Lex nr 290649. W sytuacji zatem gdy rozpoznając we wznowionym postępowaniu sprawę organ pierwszej instancji wydał - jak miało to miejsce w niniejszej sprawie - decyzję, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. (rozstrzygającą jedynie o przymiocie strony, która to postępowanie zainicjowała), organ odwoławczy - uznając ustalenia poczynione przez ów organ za wadliwe – mógł jedynie zastosować art. 138 § 2 k.p.a., a więc uchylić tę decyzję i przekazać organowi pierwszej instancji sprawę do merytorycznego rozpatrzenia. Nie był natomiast uprawniony do uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a i rozpoznania oraz rozstrzygania meriti sprawy zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z [...] lipca 2012 r., poprzez wydanie decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Wydając zatem tej treści rozstrzygnięcie Minister naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania, co powoduje, że podjęta przezeń decyzja nie może się ostać. . Niezależnie od powyższego, Sąd nie podziela oceny Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, iż w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją Wojewody Małopolskiego Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasów Państwowych Nadleśnictwo [...] – jako statio fisci Skarbu Państwa (stosownie do art. 32 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach -Dz. U. z 2015 r. poz. 2100 ze zm.), ma interes prawny legitymujący je do udziału w postępowaniu w charakterze strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a. Istoty interesu prawnego należy wszak upatrywać w jego związku z konkretną normą prawa materialnego, na podstawie której w postępowaniu administracyjnym określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków, bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu w celu ochrony jego sfery praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem. W konsekwencji stwierdzenie interesu prawnego w sprawie wymaga ustalenia istnienia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Jako że przedmiotem postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nadzorczą Wojewody [...] było orzeczenie administracyjne z [...] września 1954 r., a dokładniej rzecz ujmując jego cześć rozstrzygająca o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości należących do P. K., stronami tego postępowania byli jego spadkobiercy i Skarb Państwa reprezentowany, zgodnie z ogólną regułą wyrażoną w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r., poz. 2147), przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej. Ich praw bowiem i obowiązków bezpośrednio dotyczyły skutki tej decyzji.) Inny podmiot, aby mógł uczestniczyć w tym postępowaniu (mieć w nim przymiot strony), a więc również mógł skutecznie żądać weryfikacji tej decyzji w trybie wznowienia postępowania, musiałby wykazać, że to jemu przysługiwał w dacie jej podejmowania tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości, pochodzącej z dawnej nieruchomości P. K. objętej orzeczeniem wywłaszczeniowym z 1954 r. Tylko bowiem takiego podmiotu mogły dotyczyć skutki prawne rozstrzygnięcia eliminującego ze skutkiem ex tunc w ww. zakresie owo orzeczenie, a źródłem ich interesu prawnego byłyby w tym wypadku przepisy regulujące treść i wykonywanie prawa własności (art. 140 i n. k.c.) Wnioskując o wznowienie postępowania Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasów Państwowych Nadleśnictwo [...] powoływało się na przynależny Skarbowi Państwa tytuł prawnorzeczowy do położonej w miejscowości [...] działki nr [...], powstałej m.in. z parcel nr [...] i [...] wchodzących w skład dawnej realności objętej [...], a pozostającej w jej zarządzie. Powyższe jednak dla oceny statusu tego podmiotu jako strony postępowania w niniejszej sprawienie nie ma żadnego znaczenia prawnego. Wymienione parcele wprawdzie stanowiły w przeszłości własność P. K.(co potwierdza archiwalne zaświadczenia Sądu Rejonowego w [...]– k. 35 akt administracyjnych w t. ozn. nr [...]), jednakże żaden z dowodów zgromadzonych w aktach nie uprawnia do wnioskowania by Skarb Państwa stał się jej właścicielem w następstwie orzeczenia wywłaszczeniowego z [...] września 1954 r. Przeciwnie, jak wynika z odpisu z prowadzonej dla działki nr [...] księgi wieczystej nr [...] (k. 61 ww. akt administracyjnych), prawo własności Skarbu Państwa do ww. nieruchomości ujawnione zostało w oparciu o decyzję Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z [...] listopada 1972 r. nr [...] o wymiany gruntów wsi [...], wydanej w oparciu o przepisy ustawy z dnia [...] stycznia 1968 r. o scaleniu i wymianie gruntów (Dz.U. Nr 3, poz. 13). W konsekwencji zatem eliminacja z obrotu prawnego orzeczenia administracyjnego z 1954 r.– o czym ostatecznie orzekł Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2012 r. - nie mogła i nie ingerowała w prawa rzeczowe przynależne obecnie Skarbowi Państwa do ww. działki, nabyte na podstawie decyzji wydanej 18 lat później. Taki z kolei stan faktyczny i prawny sprawy uzasadnia ocenę, że Nadleśnictwo [...] nie miało opartego na normach prawa materialnego interesu prawnego w kwestionowaniu w imieniu Skarbu Państwa ww. decyzji nadzorczej Wojewody, a przez to także nie mogło skutecznie domagać się jej eliminacji w trybie wznowienia postępowania administracyjnego z przyczyn opisanych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Formułując w tym względzie odmienną ocenę, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, naruszył zatem w sposób mający wpływ na wynik sprawy art. 28 k.p.a. Uchylenie z ww. przyczyn zaskarżonej decyzji czyni bezprzedmiotowym odnoszenie się do meritum decyzji Ministra i sformułowanych w tym kontekście zarzutów skargi dotyczących naruszenia przezeń przepisów prawa materialnego. Te bowiem mogłyby być rozważane przez Sąd, gdyby przyczyna wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z 2012 r. podawana przez Skarb Państwa – Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasów Państwowych Nadleśnictwo [...] w rzeczywistości zaistniała, a samo rozstrzygnięcie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie zostało wydane z istotnym naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji. Wskazania co do dalszego postepowania wynikają wprost z oceny prawnej sformułowanej w niniejszym wyroku i sprowadzają się do ponownego rozpoznania odwołania Skarbu Państwa – Państwowego Gospodarstwo Leśnego Lasów Państwowych Nadleśnictwa [...] i podjęcia w sprawie decyzji uwzględniającej tę ocenę.