I SA/Wa 783/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie NSA Ewa Dzbeńska (spr.) WSA Gabriela Nowak Protokolant Anna Milicka - Stojek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2006 r. sprawy ze skargi S. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...] w przedmiocie opinii dotyczącej podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2003 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz S. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. I SA/Wa 783/05 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2005r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2003r. opiniujące pozytywnie projekt podziału nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] oznaczonej jako działka ew. [...] z obrębu [...] stanowiącej własność S. W. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano tak jak w postanowieniu organu pierwszej instancji, że planowany podział nieruchomości jest zgodny z zapisem Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego osiedla P. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] maja 1999r. opublikowanej w Dz. Urz. Woj. [...] Nr.62 poz. 2107. Według ustaleń tego planu przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...] tj teren zabudowy mieszkaniowo – usługowej. Zachodnio – południowa część nieruchomości stanowiącej własność S. W. przewidziana jest w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego osiedla P. pod poszerzenie ulicy oznaczonej symbolem [...]. Opiniowany podział nieruchomości przeznaczony jest pod realizację celu publicznego. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego wniósł S. W. domagając się jego uchylenia a także uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji. W skardze podniesiono, że postanowienie narusza gwarantowane Konstytucją RP prawo własności. Ponadto wskazano, że projektowany ciąg pieszo jezdny nie służy realizacji celu publicznego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wiosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty podane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga jest uzasadniona. Zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji zapadły z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego (art. 7 i 77 § 1 K.p.a.), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji wydawanych w sprawach dotyczących podziału nieruchomości. Zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi. Przez zgodność z ustaleniami planu ustawodawca rozumie zarówno zgodność dotyczącą przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (art. 93 ust. 2 ustawy). Oznacza to, że dopuszczalny jest tylko taki podział nieruchomości, który gwarantuje, że działki gruntu powstałe w jego wyniku będą mogły być zagospodarowane zgodnie z celem przewidzianym dla tych gruntów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 97ust.3 pkt.1 powołanej wyżej ustawy podziału nieruchomości można dokonać z urzędu. Jednak tylko wtedy, gdy jest on niezbędny do realizacji celów publicznych. Celem publicznym jest między innymi wydzielanie gruntów pod drogi publiczne. Pojęcie drogi publicznej należy rozumieć według przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.). Drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, publicznych. (drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe, drogi gminne). Podział ten przejmuje ustawa o gospodarce nieruchomościami, na co jednoznacznie wskazuje brzmienie jej art. 98 ust. 1 ustawy. Zatem do oceny zgodności z prawem, proponowanego z urzędu podziału nieruchomości stanowiącej własność osoby prywatnej, niezbędne jest także określenie prawnego statusu drogi przewidzianej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dzielnicy [...] W. Zgodnie z art. 133 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 02 Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd orzeka na podstawie akt sprawy. W materiale aktowym, brak jest aktualnego na dzień wydania postanowienia przez orzekające organy, wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla P. Brak ten dotyczy zarówno formy graficznej jak i opisowej planu, choć na ten właśnie akt prawa miejscowego powołują się organy obu instancji. Nie dołączenie do akt, podstawowego dla tej sprawy aktu prawnego, jakim jest wspomniany plan, nie pozwala Sądowi dokonać oceny zgodności zaskarżonego postanowienia z przepisami prawa. Brak jest także materiałów na podstawie których, można by ocenić czy planowany z urzędu podział nieruchomości prywatnej, prowadzi do realizacji celu publicznego. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony z naruszeniem zasad wynikających z treści art. 7 i 77 kpa, a zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji analiza tego materiału narusza zasadę jego swobodnej oceny wyrażoną w art. 80 kpa. Wskazane uchybienia prowadzą do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 §1 pkt. 1 lit. a, c i art. 152 i art.200 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi