I SA/Wa 788/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska asesor WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi D. L. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania D. L. prowadzącej gospodarczą pod nazwą Centrum Sportu i Rekreacji "[...]." przy ul. [...] w K., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] września 2004 r. nr [...] dotyczącej unieruchomienia basenu kąpielowego w Centrum Sportu i Rekreacji "[...]." w K. Z poczynionych przez organ ustaleń wynika, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K., decyzją z dnia [...] września 2004 r., wydaną na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. z 1998 r. Dz. U. Nr 90, poz. 575, ze zm.) nakazał unieruchomić basen kąpielowy w Centrum Sportu i Rekreacji "[...]" przy ul. [...] w K. - do czasu zapewnienia właściwej jakości wody, nie stwarzającej zagrożenia dla osób korzystających. Przyczyną tego nakazu był fakt, że w wyniku wykonanych w ramach nadzoru sanitarnego badań pobranej w dniu 30 sierpnia 2004 r. próby wody z niecki basenu stwierdzono, że jakość badanej wody nie odpowiada wymaganiom sanitarnym pod względem bakteriologicznym z uwagi na obecność gronkowców koagulazododatnich (chorobotwórczych). Obecność tych bakterii stanowi natomiast bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia osób korzystających z kąpieli w basenie w związku z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach (Dz. U. Nr 126, poz. 1384, ze zm.) i stanowi uzasadnienie do jego unieruchomienia. Dnia 20 września 2004 r. D. L. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] września 2004 r. Po rozpatrzeniu tego wniosku, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Dnia 13 grudnia 2004 r. D.L. złożyła odwołanie do Głównego Inspektora Sanitarnego. Po jego rozpatrzeniu organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] listopada 2004 r. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że stosownie do przepisu art. 1 pkt 5 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Inspekcja jest powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami higieny wypoczynku i rekreacji, w celu zapobiegania powstawaniu chorób, w tym chorób zakaźnych. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach (Dz. U. Nr 126, poz. 1384) użytkownik nieruchomości winien utrzymać obiekt w stanie sanitarnym nie naruszającym wymagań higienicznych i zdrowotnych, w tym w szczególności nie stwarzającym zagrożenia przeniesienia chorób zakaźnych. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego sposobu pobierania próbek wody organ uznał, że butelki szklane zastosowane do badań bakteriologicznych były sterylne i oznakowane datą sterylizacji, w czasie transportu nie ma możliwości ich zanieczyszczenia, a sposób pobrania próbki był zgodny z procedurą przyjętą w danej stacji sanitarno – epidemiologicznej Równocześnie, wobec przedstawionych w odwołaniu zarzutów dotyczących zastosowania wykładni prawnej odnoszących się do kontroli jakości wody, organ II instancji stanął na stanowisku, że przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 72, poz. 747, ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie wymagań dotyczących jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz. U. Nr 203, poz. 1718) nie mają w powyższym przypadku zastosowania, gdyż dotyczą one jakości wody na potrzeby spożycia przez ludzi, a nie określają jakości wody w niecce basenowej. Oba akty prawne przez "wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi" rozumieją wprawdzie m.in. wodę przeznaczoną na użytek basenów kąpielowych i pływalni, ale chodzi tu o wodę pochodzącą z sieci wodociągowej i służącą do napełniania basenów, a nie wypełniającą nieckę basenową. Jakość wody w samej niecce basenowej nie jest regulowana żadnymi szczególnymi przepisami. W tej sytuacji zdaniem organu II instancji, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. słusznie oparł się przy wydawaniu kwestionowanej decyzji na ustawie o chorobach zakaźnych i zakażeniach. Główny Inspektor Sanitarny zwrócił jednak uwagę, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. powinien był w swojej decyzji wskazać konkretne przepisy ustawy (w szczególności art. 13 ust. 1 i art. 25 ust. 2), a nie odwoływać się do niej ogólnie, jednakże nie stanowi to, zdaniem organu nadzoru, rażącego naruszenia prawa, co byłoby podstawą stwierdzenia nieważności tej decyzji. Dodatkowo, Główny Inspektor Sanitarny zauważył, że strona wykonała już kwestionowaną decyzję, wobec czego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K., decyzją z [...] września 2004 r. znak: [...] wyraził zgodę na korzystanie z basenu w Centrum Sportu i Rekreacji "[...]". Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła D. L. W jej uzasadnieniu skarżąca zarzuciła, zaskarżonej decyzji, że została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na treść decyzji. Skarżąca wyjaśniła, że wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. zarzucając wydanej decyzji brak podstawy prawnej do jej wydania, rażące naruszenie prawa materialnego, a także rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego uzasadniając każdy z zarzutów. Jej zdaniem do wydania decyzji administracyjnej w indywidualnej sprawie niezbędne jest ustalenie, że strona naruszyła konkretną normę prawną, do której przestrzegania jest zobowiązana na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. wydając decyzję o z dnia [...] września 2004 r. o zamknięciu basenu w oparciu o dokonaną laboratoryjne badanie próbki wody takiej naruszonej przez stronę normy nie wskazał. Również w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w obu instancjach nie została wskazana taka konkretna norma. Zdaniem skarżącej wynik wykonanego badania laboratoryjnego wody został poddany interpretacji organu sanitarnego bez wskazania należnego wzorca pozwalającego przyjąć, że woda spełnia lub nie spełnia mikrobiologiczne wymogi sanitarne. Główny Inspektor Sanitarny w uzasadnieniu decyzji przyznał, że jakość wody w samej niecce basenowej nie jest uregulowana żadnymi szczególnymi przepisami. W tej sytuacji brak było, zdaniem skarżącej, podstaw prawnej do uznania, że woda w basenie nie spełniała wymogów sanitarnych, a dokonane w tym zakresie przez organ ustalenia cechuje dowolne uznanie. Zdaniem skarżącej w rozpatrywanej mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (dz. U. Nr 72, poz. 747 z późn. zm. ) i wydanego do niej rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie wymagań dotyczących jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. Nr 203, poz. 1718). Ponadto skarżąca uważa, że przeprowadzone badanie laboratoryjne wody z dnia 30 sierpnia 2004 r. zostało dokonane w oparciu o "Warunki bakteriologiczne jakim powinna odpowiadać woda do picia" stanowiące załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia dnia 4 września 2000 r. w sprawie warunków, jakim powinna odpowiadać woda do picia i na potrzeby gospodarcze, wody w kąpieliskach, oraz zasad sprawowania kontroli jakości wody przez organy Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 82, poz. 937), które zostało wcześniej uchylone § 11 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie wymagań dotyczących jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, a w aktualnym stanie prawnym gronkowców koagulazododatnich nie oznacza się lecz podaje się tylko ogólną liczbę bakterii. W tym zakresie zaś normy jakości były w rozpatrywanej sprawie zachowane. W konkluzji skarżąca stwierdziła, że wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są nieprzekonujące, sprawa nie została należycie i do końca zbadana zaś organ II instancji oparł się na błędnej i nieuzasadnionej żadnymi przesłankami wykładni przepisów prawa. W tej sytuacji skarżąc wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Podkreślić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. dnia [...] września 2004 r. wydał decyzję w przedmiocie unieruchomienia basenu kąpielowego w Centrum Sportu i Rekreacji "[...]" w K., prowadzonego w ramach działalności gospodarczej przez D. L. Dnia 20 września 2004 r. do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącej zatytułowane "Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] września 2004 r.". Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., po rozpatrzeniu tego wniosku, w dniu [...] listopada 2004 r., wydał decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., a następnie Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. utrzymało w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zarówno decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] września 2004 r. jak i decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. skierowane zostały do Centrum Sportu i Rekreacji "[...]". Natomiast z akt sprawy wynika, że skarżąca D. L. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Centrum Sportu i Rekreacji "[...]" wpisaną do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta K. pod nr ew. [...]. W tej sytuacji jest to działalność osoby fizycznej i stroną postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie jest D.L. Oznacza to, że w rozpatrywanym postępowaniu powinny mieć zastosowanie przepisy dotyczące doręczeń zawarte w art. 39-44 Kodeksu postępowania administracyjnego, w brzmieniu z dnia wydawania tych decyzji. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, przy tej formie prowadzenia działalności gospodarczej, nie mają zastosowania przepisy z art. 45 kpa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi z dnia 5 czerwca 1997 r., sygn. akt I SA/Łd, niepubl., wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdański z dnia 17 listopada 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 1114/97, niepubl.). Problematykę doręczeń regulują przepisy rozdziału 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Do dnia wejścia w życie nowelizacji Kodeksu wynikającej z przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. Nr 64, poz. 565), to jest do dnia 21 listopada 2005 r., w Kodeksie nie było przepisów regulujących możliwość doręczanie decyzji administracyjnych telefaksem. Decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie unieruchomienia basenu kąpielowego w Centrum Sportu i Rekreacji "[...]" w K. została tego samego dnia przesłana faksem do Centrum Sportu i Rekreacji "[...]", co wynika z treści znajdującej się w aktach korespondencji. Znajdujący się w aktach sprawy wydruk z urządzenia telefaksowego raportu z dnia 6 września 2004 r. nie dotyczy jednak przesłania decyzji z dnia [...] września 2004 r. Ponieważ doręczenie decyzji administracyjnej stronie postępowania, wywołuje określone skutki prawne, czynność ta musi być dokonana w sposób prawem wymagany. Stosownie do art. 39 kpa organ administracji doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. W obowiązującym w dniu wydawania decyzji stanie prawnym brak było przepisu szczególnego uprawniającego organ administracyjny do zawiadamiania stron o decyzji za pośrednictwem faksu ze skutkiem doręczenia. Przesłanie w dniu 3 września 2004 r. decyzji faksem nie może więc być uznane za prawidłowe doręczenie decyzji. W aktach sprawy znajduje się jednak zwrotne potwierdzenie odbioru przedmiotowej decyzji z dnia [...] września 2004 r. wysłanej pocztą na adres Centrum Sportu i Rekreacji "[...]" w K., podpisane w dniu 8 września 2004 r. przez M.S. Skoro pismo zostało doręczone w dniu 8 września 2004 r., decyzja mogła stać się ostateczna w przypadku bezskutecznego upływu ustawowego czternastodniowego terminu do złożenia odwołania, czyli dnia 22 września 2004 r. Pełnomocnik skarżącej pismem z dnia 17 września 2004 r., które zgodnie z prezentatą urzędu wpłynęło w dniu 20 września 2004 r., złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] września 2004 r. Pismo to wpłynęło przed upływem czternastodniowego terminu do złożenia odwołania, czyli w czasie, kiedy decyzja nie była jeszcze ostateczna. Zgodnie z treścią art. 156 kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności może dotyczyć decyzji nieostatecznej. W orzecznictwie NSA ukształtowało się stanowisko, zgodnie z którym w przypadku, gdy zostało wniesione odwołanie, w trakcie postępowania odwoławczego organ odwoławczy nie może orzekać na podstawie art. 156 kpa z uwagi na inny zakres i charakter jego działania, jako organu odwoławczego oraz jako organu nadzoru. Nie ma natomiast przeszkód do stwierdzenia nieważności decyzji nieostatecznej na wniosek złożony przez stronę przed upływem terminu do wniesienia odwołania, byleby był to wniosek wyraźnie wskazujący na dokonanie przez stronę wyboru trybu nadzwyczajnego postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 stycznia 1992 r., sygn. akt III SA 946/91, publ. PS z 1993 r. nr 7-8, s. 98). W takiej sytuacji stronie przysługuje prawo wyboru środka kontroli prawidłowości decyzji (B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego -komentarz", Wydawnictwo C.H. Back, wydanie 7, Warszawa 2005, str. 715 i 717 ust.4). Biorąc pod uwagę treść żądania zawartego w piśmie z dnia 17 września 2004 r. i przywołaną podstawę prawną Sąd uznał, że strona dokonała wyboru spośród dwóch przysługujących jej środków zaskarżenia decyzji i zgodnie z wolą strony organy prawidłowo rozpatrywały sprawę w trybie art. 156 kpa. Wprawdzie treść części zarzutów podniesionych w tym wniosku może wzbudzić wątpliwości czy intencją skarżącej nie było jednak złożenie odwołania, jednak fakt, że strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego) nie dawał podstaw do kwestionowania wyraźnie określonych żądań strony. W tej sytuacji wyjaśnić należy, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest formą nadzoru mającą na celu weryfikację orzeczeń administracyjnych. Tak więc postępowanie o stwierdzenie nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym wszczynanym na wniosek strony lub z urzędu i służy wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych najcięższymi wadami wymienionymi w art.156 §1 kpa. Oznacza to, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej organ nie jest zobowiązany do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej kwestionowaną decyzją. Kasacyjny charakter decyzji stwierdzającej nieważność innej decyzji administracyjnej powoduje ten skutek, że decyzja, której nieważność stwierdzono, przestaje istnieć w obrocie prawnym ze skutkiem wstecznym - ex tunc. Z treści skargi wynika, że podstawowym zarzutem skarżącej dotyczącym decyzji z dnia [...] września 2004 r., który ma skutkować jej nieważnością, jest brak podstawy prawnej do jej wydania. Zdaniem skarżącej w przedstawionej sprawie organy powinny orzekać na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 72, poz. 747, ze zm.), która w art. 2 pkt 18 (w brzmieniu z dnia wydania zaskarżonej decyzji), przyjmowała że woda przeznaczona do spożycia przez ludzi, to woda przeznaczona do picia, gotowania, przygotowywania pożywienia lub do innych celów w gospodarstwach domowych oraz każda woda używana do produkcji żywności, środków farmaceutycznych i kosmetycznych, a także na potrzeby basenów kąpielowych i pływalni. Skarżąca nie widzi podstaw do wydania decyzji na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach (Dz. U. Nr 126, poz. 1384, ze zm.). Dlatego też, jej zdaniem, w przedstawionej sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie wymagań dotyczących jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz. U. Nr 203, poz.1718), który w §2 ust. 2 stwierdza, że wymagania mikrobiologiczne, jakim powinna odpowiadać woda, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. W załączniku tym nie ma wymagań dotyczących oznaczania w badanej wodzie ilości gronkowców koagulazododatnich, z czego skarżąca wywodzi wniosek o braku podstawy prawnej do wydania decyzji w związku z wykryciem gronkowca w pobranej z basenu wodzie. Zarzut skarżącej, że kwestionowana decyzja wydana została bez podstawy prawnej, a co za tym idzie spełnione zostały przesłanki z art. 156 §1 pkt 2 kpa, nie jest zasadny. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 ust. 1 pkt 5 oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. z 1998 r. Dz. U. Nr 90, poz. 575, ze zm.), w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych, zapobiegania powstawaniu chorób, w tym chorób zakaźnych i zawodowych Państwowa Inspekcja Sanitarna jest powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami higieny wypoczynku i rekreacji ludzi. Do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie bieżącego nadzoru sanitarnego należy kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, w szczególności dotyczących higieny środowiska, a zwłaszcza wody do spożycia, czystości powietrza atmosferycznego, gleby, wód i innych elementów środowiska w zakresie ustalonym w odrębnych przepisach. W razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Jeżeli natomiast naruszenie wymagań o których mowa, spowodowało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi (jak to mało miejsce w rozpatrywanej sprawie), inspektor sanitarny nakazuje unieruchomienie zakładu pracy lub jego części (stanowiska pracy, maszyny lub innego urządzenia), zamknięcie obiektu użyteczności publicznej, wyłączenie z eksploatacji środka transportu, wycofanie z obrotu środka spożywczego, przedmiotu użytku, materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, kosmetyku lub innego wyrobu mogącego mieć wpływ na zdrowie ludzi albo podjęcie lub zaprzestanie innych działań; decyzje w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu (art. 27 ust. 1 i 2 tej ustawy). Art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach (Dz.U.01.126.1384, ze zm.) nakłada na użytkowników nieruchomości obowiązek utrzymywania ich w stanie sanitarnym nienaruszającym wymagań higienicznych i zdrowotnych, w tym w szczególności niestwarzającym zagrożenia przeniesienia chorób zakaźnych i zakażeń. W celu zapobieżenia szerzeniu się choroby zakaźnej powiatowy inspektor sanitarny, ma prawo w drodze decyzji administracyjnej m.in. nakazać przeprowadzenie niezbędnych zabiegów z zakresu dezynfekcji, dezynsekcji i deratyzacji bądź wprowadzić czasowy zakaz wstępu do pomieszczeń skażonych (art. 25 ust. 2 powołanej ustawy). Przepisy te stanowią podstawę prawną do podjęcia przez właściwego Inspektora Sanitarnego działań zmierzających do usunięcia stwierdzonego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi. Powołując się, w decyzji z dnia [...] września 2004 r. na art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach organ wskazał więc właściwą podstawę prawną uzasadniającą podjęte rozstrzygnięcie. Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Sanitarnego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. powinien był w swej decyzji wskazać konkretne przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach (art. 13 ust. 1 i art. 25 ust. 2) nie ograniczając się jedynie do wskazania tego aktu prawnego. Jednakże uchybienie to nie stanowi rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 §1 pkt 2 kpa i nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Zgodnie bowiem z powszechnie przyjętym orzecznictwem nie każde naruszenie prawa przez organ można utożsamiać z rażącym naruszeniem prawa. Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności. Chodzi więc o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności. Taka sytuacja nie zaistniała w przedstawionej sprawie. Dodatkowo zwrócić należy uwagę, że nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, iż jakość wody w basenie należałoby oceniać na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 19 listopada 2002 r. w sprawie wymagań dotyczących jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. Nr 203, poz.1718), to brak w załączniku nr 1 zawierającym wymagania mikrobiologiczne, jakim powinna odpowiadać woda przeznaczona do spożycia przez ludzi, wymagań dotyczących bakterii gronkowców nie oznacza, że Inspektor Sanitarny nie ma uprawnień do przeprowadzenia takich badań. Zgodnie bowiem z §5 ust. 1 tego rozporządzenia państwowy powiatowy inspektor sanitarny może rozszerzyć zakres badań określony w załącznikach nr 1 i 2 do rozporządzenia w zależności od występujących zanieczyszczeń w środowisku i sytuacji epidemicznej. W sprawie zarzutów skarżącej dotyczących prawidłowości procedury poboru próbki wody z basenu wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej warunki i tryb pobierania próbek do badań określają Polskie Normy, a w przypadku braku Polskiej Normy warunki te i tryb określa, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw zdrowia, uwzględniając w szczególności sposób pobierania i przechowywania próbek. W akt sprawy znajduje się "Protokół z pobrania wody z basenu" z dnia 30 sierpnia 2004 r. Na protokole w miejscu podpisu osoby obecnej przy pobraniu widnieje pieczątka Centrum Sportu i Rekreacji "[...]" D L. wraz z nieczytelnym podpisem, które świadczą o tym, że w czasie pobierania próbki obecny był pracownik Centrum. W protokole nie ma wzmianki o zgłoszeniu przez tę osobę jakichkolwiek zastrzeżeń. Biorąc pod uwagę wyjaśnienia udzielone w tej materii przez organy nadzoru, Sąd stanął na stanowisku, że kwestie dotyczące ewentualnych uchybień w procedurze pobierania próbki wody z basenu powinny być podnoszone w postępowaniu odwoławczym a nie nadzorczym. Nie sposób bowiem przyjąć by tego typu zarzuty mogły być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wydanej w celu ochrony życia lub zdrowia ludzi, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Z wyżej wyjaśnionych względów Sąd uznał że ani zaskarżona decyzja ani utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.