I SA/Wa 789/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.), sędzia WSA Bożena Marciniak, asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska, Protokolant starszy referent Anna Kaczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2024 r. sprawy ze skargi B. L. i A. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 lutego 2024 r. nr DNI.gn.625.108.2023 w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę. I SA/Wa 789/24 UZASADNIENIE Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia 16 lutego 2024 r. nr DNI.gn.625.108.2023, po rozpatrzeniu odwołań B. L. i A. S., od decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 10 lipca 2023 r. nr WS- 111.7515.2.159.2019.AM – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Wnioskami z dnia 13 grudnia 2019 r. B. L., A. S. i J. P., wystąpili do Wojewody Małopolskiego o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia 19 maja 1959r. nr L:RL.U-Vg/108/59, przejmującego na własność Skarbu Państwa grunty położone we wsi [...], pozostałe po osobach przesiedlonych do ZSRR, niebędące się w faktycznym władaniu właścicieli przesiedlonych na Ziemie Zachodnie oraz niewiadomych z miejsca pobytu, w części dotyczącej przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości objętych lwh [...], [...], [...] i [...]. Organ wskazał, że orzeczenie to zawiera dwie podstawy przejęcia nieruchomości, tj. dekret z dnia 5 września 1947 r. o przejęciu na rzecz Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do Z.S.R.R. (Dz. U. Nr 59, poz. 318), zmieniony dekretem z dnia 28 września 1949 r. (Dz. U. Nr 53. poz. 404), oraz dekret z dnia 27 lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa nie pozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich położonych w niektórych powiatach województwa białostockiego, lubelskiego, rzeszowskiego i krakowskiego (Dz. U. Nr 46, poz. 339). Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 10 lipca 2023 r. stwierdził, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności części orzeczenia PPRN w [...] z dnia 19 maja 1959 r. zostało umorzone z mocy prawa, z dniem 16 września 2021 r. Odwołania od decyzji Wojewody Małopolskiego wniosły B. L. i A. S. Podniosły, że Wojewoda nie był uprawniony do wydania decyzji w przedmiocie umorzenia, z mocy prawa, toczącego się postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia z 19 maja 1959 r. w trakcie jego merytorycznego rozpoznawania, gdyż art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. jest niezgodny z art. 2 i art. 77 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP. Odwołujące się dodały, że ustawa z 11 sierpnia 2021 r. budzi wątpliwości co do prawidłowości jej uchwalenia i zgodności z prawem. Wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi po rozpatrzeniu odwołań B. L. i A. S., decyzją z dnia 16 lutego 2024 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego. Organ odwoławczy na wstępie podniósł , że z dniem 16 września 2021 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 1491). W myśl z art. 2 ust. 2 tej ustawy postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa. Organ zwrócił uwagę, że postępowanie wszczęte na wniosek skarżących należy do kategorii spraw, do których odnosi się ustawa z dnia 11 sierpnia 2021 r. Z orzeczenia PPRN w [...] z dnia 19 maja 1959 r. wynika, że przysługiwało od niego odwołanie do Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] za pośrednictwem Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] w ciągu 14 dni licząc od dnia ostatniego po ogłoszeniu. Z dokumentacji nadesłanej przez Wójta Gminy [...] wynika, że kwestionowane orzeczenie PPRN w [...] z dnia 19 maja 1959 r. wpłynęło do Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w [...] w dniu 2 czerwca 1959 r. i było wywieszone na tablicy ogłoszeń Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w [...] w dniach 2 czerwca - 30 czerwca 1959r. Z tego wynika, że orzeczenie zostało doręczone z ostatnim dniem podania go do publicznej wiadomości, a więc z dniem 30 czerwca 1959 r. Zdaniem organu odwoławczego twierdzenie skarżących, że przedmiotowe orzeczenie powinno być ogłoszone w Dzienniku Urzędowym Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...], jest nieuprawnione, gdyż w kwestionowanym orzeczeniu wskazano, że będzie ono doręczone poprzez ogłoszenie. Materiał dowodowy bezspornie wskazuje, że ogłoszenie to miało miejsce. Kwestionowane orzeczenie z 19 maja 1959 r. zostało zatem doręczone z ostatnim dniem podania go do publicznej wiadomości, tj. z dniem 30 czerwca 1959 r. Oznacza to, że niezasadny jest zarzut skarżących niewyjaśnienia przez organ kwestii ogłoszenia kwestionowanego orzeczenia wobec nieustalenia daty jego ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Organ zwrócił uwagę, że pomimo szeroko zakrojonych poszukiwań niezachowania, nie został odnaleziony dowód ogłoszenia kwestionowanego orzeczenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym, jednakże całokształt zebranej w sprawie dokumentacji w dostateczny sposób potwierdza fakt ogłoszenia (doręczenia) tego orzeczenia. Organ odwoławczy podkreślił, że ustalając datę wszczęcia postępowania, należy mieć na uwadze art. 61 § 3 kpa, zgodnie z którym datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności części orzeczenia PPRN w [...] z dnia 19 maja 1959 r. wpłynął do Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w dniu 31 grudnia 2019 r. ( prezentata wpływu na wniosku) i ten dzień należy uznać za dzień wszczęcia postępowania. Organ wywiódł, że orzeczenie PPRN w [...] z dnia 19 maja 1959 r. weszło do obrotu prawnego z dniem 30 czerwca 1959 r. tj. z ostatnim dniem podania go do publicznej wiadomości, poprzez wywieszone na tablicy ogłoszeń Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w [...], zaś wnioski z dnia 13 grudnia 2019 r. o stwierdzenie nieważności części tego orzeczenia nie doprowadziły do zakończenia postępowania przed dniem 16 września 2021 r., co oznacza, że ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. Z tego powodu postępowanie administracyjne z dniem 16 września 2021 r. podlega umorzeniu z mocy prawa. Oznacza to brak możliwości załatwienia sprawy poprzez wydanie merytorycznej decyzji. Z brzmienia art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. wynika, że umorzeniu podlega postępowanie "w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji", które nie zostało zakończone "ostateczną decyzją" (a więc całe postępowanie przed organami obu instancji). Tym samym bezprzedmiotowe jest zarówno postępowanie pierwszej instancji, jak i postępowanie odwoławcze. Odnosząc się do zarzutu, że Wojewoda nie był uprawniony do wydania decyzji w przedmiocie umorzenia z mocy prawa postępowania zainicjowanego wnioskiem z 13 grudnia 2019 r. Minister podkreślił, że z art. 7 Konstytucji wynika, iż organy działają na podstawie i w granicach prawa. Kwestionowany przez skarżące art. 2 ust. 2 ustawy z 11 kwietnia 2021 r. jest przepisem prawa obowiązującym, więc zarówno Wojewoda, jak i Minister mają obowiązek uwzględnić go przy wydawaniu decyzji. Natomiast odnosząc się do zarzutu, że przepisy ustawy z 11 sierpnia 2021 r. nie są zgodne z Konstytucją Minister wyjaśnił, że organy administracji nie są uprawnione do rozstrzygania o zgodności przepisów z Konstytucją. Skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 stycznia 2022 r. złożyły B. L. i A. S. Zaskarżonej decyzji zarzuciły naruszenie przepisów prawa, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.: 1. art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 2 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji, poprzez umorzenie z mocy prawa postępowania administracyjnego dotyczącego wniosku skarżących w trakcie jego merytorycznego rozpoznawania, na skutek zastosowania art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r., która to norma nie powinna znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż w stanie faktycznym i prawnym sprawy jest ona oczywiście sprzeczna z art. 2 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji, bowiem narusza zasadę zaufania obywateli do państwa i stanowionego prawa, a także pozbawia obywateli wynagrodzenia za szkody wyrządzone przez niezgodne z prawem działanie władzy publicznej i zamyka obywatelom dochodzenie przed sądem powszechnym wynagrodzenia za szkodę w postaci pozbawienia własności mienia na skutek niezgodnego z prawem działania organów władzy publicznej, 2. art. 7, 77 i 80 kpa, poprzez błędne ustalenie, że od daty doręczenia orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z 19 maja 1959 r. upłynęło już ponad 30 lat i w związku z tym postępowanie ulega umorzeniu z mocy prawa, w sytuacji gdy organy administracji nie ustaliły daty doręczenia tego orzeczenia poprzednikom prawnych skarżących, co było wymagane na podstawie art. 80 ust. 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym lub też poprzez ogłoszenie tego orzeczenia w Dzienniku Urzędowym Prezydium Wojewódzkiego Rady Narodowej w [...], który to sposób ogłoszenia dla tego orzeczenia (w przypadku gdy właściciel nieruchomości był nieznany) był przewidziany w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa Reform Rolnych z 16 września 1950 r. w sprawie sposobu określania przejmowanych na własność Państwa nieruchomości ziemskich w razie, gdy ich granice zostały zatarte oraz trybu postępowania w przypadku, gdy właściciel nieruchomości jest nieznany i w związku z tym nie można domniemywać daty doręczenia, w tym zakładać takiego czy też innego działania ówczesnych organów administracji państwowej. Skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Ministra nie narusza obowiązującego prawa. Zdaniem Sądu stanowisko organu jest prawidłowe. Przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy nie można pominąć wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. P 46/13, w którym zostało stwierdzone, że art. 156 § 2 Kpa w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że niedookreślony charakter przesłanki rażącego naruszenia prawa powoduje - zdaniem Trybunału - iż z czasem wzrasta ryzyko prawne, polegające na możliwości wykształcenia się odmiennej linii orzeczniczej zarówno w stosunku do norm materialnych jak i procesowych, które legły u podstaw wydanej decyzji, jak i samej przesłanki rażącego naruszenia prawa. Zwrócono też uwagę, że działanie organów państwa na podstawie prawa, będące przejawem zasady praworządności, nie oznacza bezwzględnego obowiązku eliminowania z obrotu wadliwych decyzji, na podstawie których strona nabyła prawo (...), po upływie znacznego czasu od wydania tego aktu administracyjnego. Jedynie (pkt 8.4) w szczególnych okolicznościach, gdy przemawia za tym inna zasada konstytucyjna, jest dopuszczalne odstąpienie od zasady bezpieczeństwa prawnego (...). Należą tu sytuacje nadzwyczaj wyjątkowe, gdy ze względów obiektywnych zachodzi potrzeba dania pierwszeństwa określonej wartości chronionej bądź znajdującej (...) oparcie w przepisach Konstytucji. Przytaczając dotychczasowe swe orzecznictwo Trybunał podkreślił, że owe ograniczenia czasowe są konieczne z uwagi na wartość, którą jest stabilność stosunków prawnych, służąca porządkowi publicznemu, oraz ze względu na rosnące z czasem trudności dowodowe w prowadzeniu ewentualnego nadzwyczajnego postępowania weryfikacyjnego, a także ze względu na ochronę praw nabytych przez osoby trzecie. Trybunał wyraził też pogląd, że trwałość decyzji organów władzy nie może być pozorna. Ostatecznie Trybunał pozostawił ustawodawcy do rozstrzygnięcia czy właściwe byłoby zastosowanie dziesięcioletniego terminu prekluzyjnego z art. 156 § 2 Kpa, czy też innego terminu. W celu dostosowania systemu prawa do powyższego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., ustawodawca zdecydował się dokonać zmian w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zmianę brzmienia art. 156 § 2 Kpa (zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy zmieniającej) oraz dodanie § 3 w art. 158 Kpa (dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej). W obecnym stanie prawnym, obowiązującym od dnia 16 września 2021 r. (dzień wejścia w życie ustawy zmieniającej), nie stwierdza się już zatem nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne (art. 156 § 2 Kpa), jak też nie wszczyna się postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, o której mowa w art. 156 § 2, upłynęło trzydzieści lat (art. 158 § 3 Kpa). Z brzmienia przepisów przejściowych uregulowanych w art. 2 ustawy zmieniającej wynika z kolei, że do postępowań administracyjnych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą (ust. 1). Natomiast postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa (ust. 2). Kwestię wejścia do obrotu prawnego wydanego na podstawie dekretu z dnia 5 września 1947 r. oraz dekretu z dnia 27 lipca 1949 r. orzeczenia Prezydium z 19 maja 1959 r. regulował § 4 rozporządzenia Ministrów Skarbu oraz Rolnictwa i Reform Rolnych wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej z dnia 15 lipca 1948 r. w sprawie trybu orzekania o przejęciu na własność Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do Z.S.R.R., zgodnie z którym władza, która wydała orzeczenie o przejściu mienia na własność Państwa, ogłasza je w wojewódzkim dzienniku urzędowym oraz wywiesza równocześnie w swoim lokalu urzędowym i w lokalu zarządu gminy, w której mienie jest położone. Natomiast za datę doręczenia orzeczenia uważa się dzień trzydziesty, następujący po dniu wydania wojewódzkiego dziennika urzędowego, w którym nastąpiło ogłoszenie orzeczenia (§ 5 rozporządzenia). W rozpoznawanej sprawie nie został odnaleziony dowód ogłoszenia kwestionowanego orzeczenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym, jednakże całokształt zebranej w sprawie dokumentacji w dostateczny sposób potwierdza fakt ogłoszenia (doręczenia) tego orzeczenia. Nie ulega wątpliwości, że , kwestionowane orzeczenie PPRN w [...] z dnia 19 maja 1959 r. wpłynęło do Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w [...] w dniu 2 czerwca 1959 r. i było wywieszone na tablicy ogłoszeń Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w [...] w dniach 2 czerwca - 30 czerwca 1959r. Oznacza to, że orzeczenie weszło do obrotu prawnego z ostatnim dniem podania go do publicznej wiadomości, a więc z dniem 30 czerwca 1959 r. Wejście decyzji do obrotu prawnego związane jest z dokonaniem czynności doręczenia polegającej na uzewnętrznieniu woli organu. Wola ta została uzewnętrzniona poprzez wywieszenie decyzji na tablicy ogłoszeń Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej w [...]. Natomiast z powodu braku obiektywnych możliwości uzupełnienia dokumentów archiwalnych – na skutek nieodnalezienia innych akt sprawy – Wojewoda rozstrzygający niniejszą sprawę nie był w stanie poczynić dodatkowych ustaleń w tym zakresie, ponad to co zostało w sprawie wykonane. Sąd stwierdza zatem, że organ prawidłowo ocenił, że w sprawie istnieje podstawa do umorzenia postępowania nadzorczego dotyczącego kontrolowanego orzeczenia z 19 maja 1959 r. z uwagi na brzmienie art. 2 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej. Zważyć bowiem należy, że z chwilą wejścia w życie powołanej ustawy (16 września 2021 r.), organy administracji utraciły możliwość stwierdzenia nieważności decyzji, od wydania lub ogłoszenia której upłynęło dziesięć lat (art. 156 § 2 Kpa). Jeżeli zaś od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, o której mowa w art. 156 § 2, upłynęło trzydzieści lat, nie wszczyna się w ogóle postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (art. 158 § 3 Kpa). Tym samym organ nie był uprawniony do zbadania czy kontrolowana decyzja w trybie nadzorczym zawierała kwalifikowane wady prawne. Ustalenia organu, co do zaistnienia wskazanych ww. przepisie okoliczności faktycznych, tj. wszczęcia postępowania nadzorczego mającego za przedmiot orzeczenie Prezydium po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia tej decyzji, Sąd podziela i przyjmuje jako własne. Idąc za organem uznać należy, że orzeczenie zostało ogłoszone 30 czerwca 1959 r. Przedmiotowe postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium zostało zainicjowane wnioskiem m.in. skarżących z 13 grudnia 2019 r. Zgodnie z art. 61 § 3 Kpa datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej – ww. wniosek wpłynął do organu 31 grudnia 2019 r. (prezentata Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w [...]). Ustawa zmieniająca przewiduje, że stosuje się ją bezpośrednio do postępowań administracyjnych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, zatem skoro wszczęcie postępowania nastąpiło po upływie 30 lat od doręczenia kwestionowanej decyzji, to organ prawidłowo orzekł w zaskarżonej decyzji o umorzeniu z mocy prawa. Powyższy pogląd organu Sąd w pełni podziela. Z powyższych względów Sąd uznał, że podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 2 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej są niezasadne. Sąd nie stwierdził ponadto, aby w rozpatrywanej sprawie miało miejsce istotne naruszenie art. 7 czy też art. 77 § 1 Kpa, to jest takie, które miałoby wpływ na odmienny wynik sprawy. Ocena niniejszej sprawy, była swobodna, a nie dowolna, i nie doszło w tym przypadku do naruszenia także przepisu art. 80 Kpa. Należy też podkreślić, że "słusznego interesu strony" nie można utożsamiać z rozstrzygnięciem zgodnym z oczekiwaniami osoby zainteresowanej. Rozstrzygnięcie musi być dokonywane na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, co w realiach niniejszej sprawy miało miejsce. W odniesieniu do wywodzonej w skardze sprzeczności art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej z Konstytucją RP, Sąd podkreśla, że przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisła, na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich, sprawa o sygn. K 2/22 o stwierdzenie, że art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej, w zakresie w jakim uniemożliwia stwierdzenie wydania decyzji administracyjnej z naruszeniem prawa, jest niezgodny z art. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2, a także z art. 64 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu powyższego wniosku wskazano, że zastrzeżenia budzi przyjęte w zaskarżonym przepisie rozwiązanie intertemporalne, które nakazuje umorzenie niektórych postępowań pozostających w toku. W sytuacji zatem, gdy Trybunał Konstytucyjny uzna, że regulacja zawarta w art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej jest niezgodna ze wskazanymi wzorcami konstytucyjnymi, to wówczas strona będzie uprawniona do wystąpienia o wznowienie postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.