I SA/Wa 794/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, asesor WSA Kamil Kowalewski, Protokolant referent Radosław Fijałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2023 r. sprawy ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2020 r. nr KOX/5914/Po/19 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego 1. uchyla zaskarżone orzeczenie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym orzeczeniem z 9 grudnia 2020 r., nr KOX/5914/Po/19, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: "Kolegium") na podstawie art. 78 ust. 2 w związku z art. 73 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 65, dalej: "u.g.n.") oraz art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 2019 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. poz. 270, dalej: "ustawa zmieniająca"), po rozpatrzeniu wniosku małżonków [...] (dalej: "użytkownicy wieczyści") - orzekło o umorzeniu postępowania w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej. Orzeczenie Kolegium zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z 26 listopada 2018 r., nr UD-IV-WNI-D.6843.5214.2019.MBA (doręczonym w dniu 5 grudnia 2018 r.) Zarząd Dzielnicy [...] m. st. Warszawy, działając w imieniu Prezydenta m. st. Warszawy (dalej: "Prezydent", "organ"), reprezentującego Miasto st. Warszawa - na podstawie art. 221 ust. 2 i art. 72 ust. 3 u.g.n. - ustalił od dnia 1 stycznia 2019 r. opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego 0,124003 części nieruchomości gruntowej opisanej w księdze wieczystej nr [...], stanowiącej działkę ew. nr [...] w obrębie [...] o powierzchni 663 m2, położonej w Warszawie przy ul. [...], związanej z własnością lokalu użytkowego. Wysokość opłaty rocznej Prezydent ustalił - od ww. udziału przynależnego użytkownikom wieczystym - w kwocie 1 022,01 zł. Podstawą do ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego była aktualna wycena nieruchomości ustalona na podstawie operatu szacunkowego z dnia 22 października 2018 r., sporządzonego przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego. Prezydent pouczył, że w terminie 30 dni od daty doręczenia niniejszego pisma, użytkownik wieczysty może złożyć do Kolegium wniosek, że opłata i stawka procentowa zostały ustalone w sposób nieuzasadniony albo uzasadniony w innej wysokości. W dniu 4 stycznia 2019 r., [...] wnieśli o uchylenie ustalonej (od 1 stycznia 2029 r.) opłaty rocznej, podnosząc, że jest ona sprzeczna z ustawą z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. poz. 1716). Pismem z 12 listopada 2019 r. Prezydent m. st. Warszawy wniósł o oddalenie wniosku użytkowników wieczystych i ustalenie (od 1 stycznia 2019 r.) opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu na - podstawie pisma z 26 listopada 2018 r. Organ wyjaśnił, że powyższa nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste umową z 4 grudnia 1992 r. (nr Rep. A - [...]) zawartą w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Użytkowanie wieczyste ustanowione zostało na lat 99 oraz ustalona została jednorazowa opłata symboliczna. Dalej organ podniósł, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 października 2013 r., I OSK 1200/13 "czynsz symboliczny nie może być utrzymywany wobec osób, które nie utraciły prawa własności nieruchomości wskutek wejścia w życie dekretu i nabyły prawo użytkowania wieczystego na warunkach rynkowych." Dalej (powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych) organ wskazał, że w przypadku zbycia nieruchomości, uprawnienia osób do nieodpłatnego użytkowania wieczystego gruntu należy traktować podmiotowo, jako odnoszące się wyłącznie do pierwszych właścicieli nieruchomości lub ich spadkobierców, bowiem nie przechodzą one na kolejnych nabywców nieruchomości. W przedmiotowej sprawie, użytkownik wieczysty, na rzecz którego ustanowione zostało prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej przy ul. [...] zbył część przysługującego prawa użytkowania wieczystego. W tej sytuacji (jak wskazał organ) zasadne było ustalenie opłaty z tytułu użytkowania wieczystego dla kolejnego nabywcy i użytkownika wieczystego (czyli Państwa Dudków). Nastąpiło ono w trybie art. 221 u.g.n. Przepis art. 221 ust. 2 u.g.n. umożliwia określenie wysokości stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, jeżeli przy oddaniu nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste stawka ta nie została określona, tak jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie. W tym przypadku stosuje się do ustalenia stawki zwykły tryb przewidziany w przepisach art. 78-81 u.g.n. Stawka procentowa opłaty rocznej w wysokości 3% ustalona została zgodnie z aktualnym sposobem korzystania z nieruchomości z uwzględnieniem aktualnej wartości nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie powołanym na wstępie orzeczeniem z 9 grudnia 2020 r., umorzyło postępowanie w sprawie wskazując, że dotyczy ono aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. Kolegium przywołało art. 77 ust. 1 i 3 u.g.n., zgodnie z którym wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, podlega aktualizacji nie częściej niż raz na 3 lata, jeżeli wartość tej nieruchomości ulegnie zmianie. Zaktualizowaną opłatę roczną ustala się, przy zastosowaniu dotychczasowej stawki procentowej, od wartości nieruchomości określonej na dzień aktualizacji opłaty. Aktualizacji opłaty rocznej dokonuje się z urzędu albo na wniosek użytkownika wieczystego nieruchomości gruntowej, na podstawie wartości nieruchomości gruntowej określonej przez rzeczoznawcę majątkowego. Dalej Kolegium wskazało, że stosownie do art. 78 ust. 1 u.g.n., aktualizacji opłaty rocznej dokonuje właściwy organ, wypowiadając w formie pisemnej wysokość dotychczasowej opłaty w terminie do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego oraz przesyłając równocześnie ofertę przyjęcia nowej wysokości opłaty rocznej. W wypowiedzeniu należy wskazać sposób obliczenia nowej wysokości opłaty rocznej i pouczyć użytkownika wieczystego o sposobie zakwestionowania wypowiedzenia. Z kolei, zgodnie z art. 78 ust. 2 u.g.n., użytkownik wieczysty może - w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia - złożyć do samorządowego kolegium odwoławczego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości, wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. Kolegium uznało, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie ma art. 4 ust. 2 ustawy zmieniającej, który wszedł w życie 13 lutego 2019 r. Stosownie do ust. 1 powołanego przepisu, jeżeli postępowanie w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego zostało wszczęte po dniu 5 października 2018 r., a wypowiedzenia dotychczasowej wysokości tej opłaty nie zostały skutecznie doręczone wszystkim współużytkownikom wieczystym nieruchomości przed dniem 1 stycznia 2019 r., roczna opłata przekształceniowa jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywała przed aktualizacją. Natomiast art. 4 ust. 2 ustawy zmieniającej przewiduje, że postępowania, o których mowa w ust. 1, niezakończone w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy umarza się. Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte po dniu 5 października 2018 r. i nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej i w związku z tym podlega ono umorzeniu. Kolegium pouczyło strony o treści art. 80 ust. 1 i 3 u.g.n., zgodnie z którym od orzeczenia kolegium właściwy organ lub użytkownik wieczysty mogą wnieść sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. W razie wniesienia sprzeciwu w terminie, orzeczenie niniejsze traci moc, nawet gdy sprzeciw odnosi się tylko do części orzeczenia. Sprzeciw od ww. orzeczenia Kolegium z 9 grudnia 2020 r. wniósł Prezydent m. st. Warszawy reprezentujący Miasto st. Warszawa (właściciela nieruchomości gruntowej). Sąd Rejonowy [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2022 r., sygn. akt [...], po rozpoznaniu sprawy z powództwa [...] przeciwko Miastu st. Warszawa o ustalenie opłaty z tytułu użytkowania wieczystego odrzucił sprzeciw. Na skutek zażalenia pozwanego na ww. postanowienie, Sąd Okręgowy w Warszawie [...] Wydział Cywilny Odwoławczy postanowieniem z dnia 24 stycznia 2023 r., sygn. akt [...] oddalił zażalenie Miasta st.Warszawy. Pismem z 14 marca 2023 r. Miasto st. Warszawa wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o przywrócenie terminu do złożenia skargi na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 9 grudnia 2020 r., załączając jednocześnie skargę. W skardze, Miasto st. Warszawa zarzuciło naruszenie: 1) przepisu art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 2019 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego sprawy; 2) przepisu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów przez niezastosowanie do stanu faktycznego sprawy; 3) przepisu art. 221 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez niezastosowanie do stanu faktycznego sprawy; 4) przepisu art. 6, art. 1, art. 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w istotnej dla rozstrzygnięcia kwestii, błędne przyjęcie przedmiotu postępowania, którym było ustalenie od dnia 1 stycznia 2019 roku wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, z właściwą procentową stawką, ww. nieruchomości, a nie jak błędnie przyjęto aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, a w konsekwencji także błędną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Miasto st. Warszawa wniosło o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia Kolegium z 9 grudnia 2020 r. oraz zasądzenie od Kolegium kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Miasto st. Warszawa przedstawiło stanowisko na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd uznał wniesioną skargę za dopuszczalną. Kolegium naruszyło art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a., poprzez wadliwe pouczenie o środku zaskarżenia, tj. sprzeciwie do sądu powszechnego w sytuacji, w której od decyzji (orzeczenia) o umorzeniu postępowania, jako rozstrzygnięcia o charakterze wyłącznie formalnym, nie przysługiwał tego rodzaju środek zaskarżenia, co zostało przesądzone powołanym wyżej rozstrzygnięciem sądu powszechnego. Podkreślić należy, że w sytuacji, gdy w danej sprawie sąd powszechny uznał się za niewłaściwy (jak w niniejszym przypadku), sąd administracyjny nie może odrzucić skargi z powodu braku właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu administracyjnym - t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634). Przede wszystkim jednak błędne pouczenie w orzeczeniu (w decyzji) co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała (art. 112 k.p.a.). Skarżące Miasto zastosowało się do zawartego w zaskarżonym orzeczeniu Kolegium błędnego pouczenia o przysługującym środku zaskarżenia w postaci sprzeciwu do sądu powszechnego. Wobec tego oraz z uwagi na odrzucenie sprzeciwu przez sąd powszechny, Sąd orzekający przyjął do rozpoznania wniesioną skargę uwzględniając - w zakresie terminu do jej wniesienia - że została ona złożona niezwłocznie po doręczeniu skarżącemu postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie. Skarga Miasta st. Warszawy jest zasadna. I tak, podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia Kolegium umarzającego postępowanie stanowi art. 4 ustawy z dnia 31 stycznia 2019 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli postępowanie w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego zostało wszczęte po dniu 5 października 2018 r., a wypowiedzenia dotychczasowej wysokości tej opłaty nie zostały skutecznie doręczone wszystkim współużytkownikom wieczystym nieruchomości przed dniem 1 stycznia 2019 r., roczna opłata przekształceniowa jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywała przed aktualizacją (ust. 1). Postępowania, o których mowa w ust. 1, niezakończone w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy umarza się (ust. 2). Z akt sprawy wynika jednak, że pismem z 26 listopada 2018 r. Prezydent m. st. Warszawy (reprezentujący właściciela nieruchomości) ustalił opłatę z tytułu użytkowania wieczystego na podstawie art. 221 ust. 2 u.g.n. Zgodnie z tym przepisem "Jeżeli przy oddaniu nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste nie została określona wysokość stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, właściwy organ określi wysokość tej stawki (...) stosując tryb postępowania określony w art. 78-81." Wysokość stawki procentowej organ ustalił na podstawie art. 72 ust. 3 u.g.n. Prezydent, ustosunkowując się w piśmie z 12 listopada 2019 r. do wniosku użytkowników wieczystych, że ustalenie opłaty jest nieuzasadnione wyraźnie wskazał, iż stawka opłaty w przedmiotowej sprawie nie została dotychczas określona, a kolejny nabywca użytkowania wieczystego gruntu nie może korzystać z uprawnienia do preferencyjnej odpłatności za użytkowanie wieczyste (czynsz symboliczny), gdyż to uprawnienie dotyczy tylko pierwszych właścicieli i ich spadkobierców (a nie nabywających na rynku wtórnym prawo użytkowania wieczystego ustanowione na gruntach objętych działaniem dekretu z 26 października 1945 r.). W konsekwencji, organ wniósł o oddalenie wniosku [...] i ustalenie od dnia 1 stycznia 2019 r. opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu na podstawie pisma z 26 listopada 2018 r. Pomimo tak ukształtowanego stanu faktycznego, Kolegium nie odniosło się do akt sprawy i zastosowanej przez Prezydenta m. st. Warszawy podstawy prawnej przy ustaleniu opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego (art. 221 ust. 2 u.g.n.), jednocześnie powołując się w orzeczeniu z 9 grudnia 2020 r. na art. 77 u.g.n. dotyczący aktualizacji opłaty. Powyższe oznacza, że Kolegium w ogóle nie rozpoznało sprawy co do istoty. Z tych przyczyn Sąd uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wydało zaskarżone orzeczenie z naruszeniem przepisów wskazanych w skardze, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Uwzględniając ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu niniejszego wyroku Kolegium podejmie stosowne orzeczenie. W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu administracyjnym orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 powołanej ustawy. Na kwotę 680 zł składa się wpis od skargi w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 480 zł należne na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 265).