I SA/Wa 80/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) Sędziowie WSA Jolanta Dargas WSA Bożena Marciniak Protokolant Referent stażysta Anna Kaczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] rozpoznaniu odwołania [...] utrzymał w mocy decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2018 r. nr. [...]. Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. W dniu [...] października 2018 r. wpłynął wniosek [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy o sygn. [...]. Na podstawie przedłożonych dokumentów ustalono, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] nakładającą karę pieniężną na [...] w wysokości [...] za prowadzenie bez wymaganego zezwolenia, placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym lub niepełnosprawnym pod nazwą Dom Opieki [...],[...], w gminie [...]. W dniu [...] września 2016 r. Strona złożyła skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wznowił postępowanie. Kolejnym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej zawiesił postepowanie wznowieniowe na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Po rozpatrzeniu wniosku [...] Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] o zawieszeniu postępowania wznowieniowego. Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 1681/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. podjął zawieszone postępowanie. Po przeprowadzeniu postępowania dotyczącego wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2016 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., odmówił uchylenia ww. decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Dnia [...] stycznia 2018 r. [...] skierował do Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wniosek o ponowne rozpatrzenie wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania z uwagi na pojawienie się dodatkowo w dniu [...] stycznia 2018 r. nowych okoliczności i dowodów. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2018 r. Następnie pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. [...] wystąpił z wnioskiem o uzupełnienie decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r. Postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej odmówił uzupełnienia decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2018 r. utrzymującej w mocy decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2018 r. Dnia [...] maja 2018 r. do Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wpłynął kolejny wniosek [...] z dnia [...] maja 2018 r. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016r. We wniosku tym skarżący wskazał na pojawienie się nowych okoliczności, faktów i dowodów (art. 145 § 1 pkt 1, 2, 3, 5 i 6 kpa, art. 145 § 2 kpa i art. 24 § 3 kpa). W uzasadnieniu wskazano, że Strona wniosła o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 kpa ze względu na to, że w dniu [...] kwietnia 2018 r. otrzymała dokumenty, z których zdaniem Strony wynika, że pracownice Urzędu Wojewódzkiego w [...] przesłuchujące w charakterze świadka [...] dopuściły się fałszu protokołu przesłuchania tej osoby. Ponadto we wniosku z dnia [...] maja 2018 r. jako podstawę wznowienia strona przywołała art. 145 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.a. ze względu na to, że w dniu [...] kwietnia także od [...] otrzymała pismo z dnia [...] lutego 2018 r. pochodzące od Dyrektora DPS [...], z treści którego wynika, że w dniu [...] grudnia 2015 r. była prowadzona kontrola przez U.W. w [...], jednakże brak jest informacji, a zwłaszcza w protokole pokontrolnym, o analizie akt [...]. Zdaniem Strony z powyższej informacji wynika, że przedstawiciele Urzędu Wojewódzkiego w [...] sami utworzyli dokumenty medyczne nr. kart [...] dotyczące [...], a następnie włączyli je do akt postępowania administracyjnego. Ponadto [...] wskazał na podstawę wznowienia wymienioną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, ponieważ w dniu [...] maja 2018 r. wyszły na jaw nowe fakty i okoliczności, które nie były znane osobie wydającej decyzję o ukaraniu Strony. Zdaniem Strony Dyrektor [...] z Urzędu Wojewódzkiego w [...] w czasie wydawania decyzji o ukaraniu nie posiadała wiedzy i dostatecznych informacji, że zaświadczenia lekarskie każdej specjalizacji posiadają ważność jednego miesiąca. W postępowaniu administracyjnym posłużono się zaświadczeniami nieważnymi i przyjęto je za dokumenty: w przypadku [...] sprzed 4 lat, a w przypadku [...] sprzed 2 lat. Podczas gdy zdaniem Strony jednoznacznie wynika z zeznań osoby kompetentnej, Kierownik GOPS, że [...] nie wymagał całodobowej opieki a jedynie pomocy doraźnej. Ponadto Strona we wniosku o wznowienie przywołała jako podstawę art. 24 § 3 w zw. art. 145 § 1 pkt 3 kpa podając, że [...] Dyrektor Wydziału Polityki Społecznej Urzędu Wojewódzkiego w [...] podlegała wyłączeniu. Uzasadniając taką opinię Strona podała, że osoba wydająca decyzję, w jej uzasadnieniu posłużyła się zaświadczeniami lekarskimi sprzed 4 i 2 lat dotyczącymi stanu zdrowia [...], w sytuacji, kiedy takie dokumenty posiadają ważność tylko 30 dni oraz wadliwie przyjęła jako dowód zaświadczenie psychologa z dnia [...] października 2011 r. Ponadto Strona podała we wniosku, ze osoba wydająca decyzję nie uwzględniła dokumentu z dnia [...] grudnia 2015 r. pochodzącego od Dyrektora NZOZ [...]. Strona podała, że z treści tego dokumentu wynika, że trudno jest określić, czy któraś z osób ze względu na stan zdrowia wymagała opieki całodobowej. Ponadto Strona wskazała, że przed wydaniem decyzji Dyrektor [...] została poinformowana przez Stronę o tym, że niektóre przesłuchania świadków oraz notatka urzędowa z dnia [...] listopada 2015 r. zostały sfałszowane co wynikało z załączonej płyty CD; nagranie to odbywało się w ramach monitoringu domowego. Mimo to Dyrektor na podstawie tych sfałszowanych dowodów wydała decyzję o ukaraniu Strony. Strona podniosła, że zachowanie to wyczerpuje znamiona przestępstwa. Wobec powyższego Strona w złożonym wniosku zawarła konkluzję, że Dyrektor [...] nie była w stanie w sposób obiektywny, logiczny i rozumny ocenić pozostałych dowodów w celu wydania obiektywnej decyzji. Ponadto Strona powołała się na podstawę prawną wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 6 kpa wskazując, że decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, a mianowicie bez uzyskania decyzji MOPS lub GOPS stwierdzającej że osoby lub część z tych osób wymagało całodobowej opieki. Zdaniem Strony świadczy to o niedopełnieniu obowiązków służbowych. Strona wskazała, że nie ma żadnych dowodów na to, że [...] wymagał całodobowej opieki. Ponadto Strona przywołując podstawę prawną wznowienia postępowania wymieniona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. podała, że w dniu [...] kwietnia 2018 r. ustaliła nowe fakty, o których organ nie wiedział w dniu wydania decyzji, że [...] nie z powodu słabego stanu zdrowia, a z powodu życia w samotności, z własnej woli trafiła do DPS [...]. W końcowej części wniosku Strona powołując się na treść art. 145 § 1 pkt 5 kpa wskazała, że w dniu [...] kwietnia i [...] maja 2018 r. na jaw wyszły nowe fakty i okoliczności oraz dowody wymienione w punktach 1-6 wniosku nieznane także organowi, który w dniu wydawania decyzji nie miał wiedzy o tych nowych ustaleniach dowodowych. Strona wniosła o uchylenie decyzji oraz zwrócenie [...] wraz z odsetkami jako bezpodstawne i bezprawne ukaranie. Ponadto przywołując art. 7 k.p.a. wniosła o zbadanie wszystkich okoliczności w sposób obiektywny i przez osobę kompetentną oraz zwrócenie akt do ponownego przeprowadzenia postępowania. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wznowił postępowanie. Pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r., doręczonym do Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej dnia [...] sierpnia 2018 r., [...] wniósł: o przesłuchanie w charakterze świadka [...] z MOPS w [...] i Lekarza Rodzinnego [...] z NZOZ [...]; o przesłuchanie w charakterze świadka [...] - pielęgniarki z NZOZ [...]; o przesłuchanie w charakterze świadka [...], brata [...]; o włączenie do akt protokołów z przesłuchania świadka [...] sporządzonych z udziałem [...] w domu Strony i z jej udziałem; o zwrócenie się do Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka w Sejmie III RP z zapytaniem i okazaniem kawałka papieru oznaczonego nr. [...] - czy ten papier może być dowodem w postępowaniu administracyjnym czy też nie, oraz czy kwity medyczne, zaświadczenia wystawiane sprzed 4 i 2 lat tj. 2011 i 2013 r. mogą odnosić się do stanu zdrowia człowieka w sierpniu 2015 r.; o wyjaśnienie dlaczego nie powołano żadnej komisji lekarskiej lub biegłego sądowego w celu przebadania i ustalenia, czy osoby wynajmujące pokoje u Strony wymagały opieki całodobowej czy też nie. Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej odmówił przeprowadzenia dowodów wskazanych w przedmiotowym piśmie. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] września 2018 r., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Dnia [...] października 2018 r. [...] skierował do Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku [...] podniósł, że "popieram wszystkie zarzuty zawarte w moim wniosku z dnia [...] maja 2018 r. o wznowienie postępowania oraz wnioski o przeprowadzenie dowodów". Poza powyższym twierdzeniem we wniosku [...] przedstawił fakty i dowody, które jego zdaniem mają świadczyć, że "zachodzą oczywiste i w pełni udowodnione przesłanki o wyłączenie [...]". Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] po rozpoznaniu odwołania [...] utrzymał w mocy decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2018 r. znak: [...]. Po przeanalizowaniu po raz kolejny wniosku Strony z dnia [...] maja 2018 r., w którym Strona wniosła o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, 2, 3, 5 i 6, art. 145 § 2 i art. 24 § 3 k.p.a., Minister Rodziny Pracy i Polityki Społecznej, odnosząc się do podniesionego przez Stronę zarzutu określonego w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz § 2 k.p.a. dotyczącego sfałszowania przez Organ I instancji protokołu przesłuchania świadka [...] - pielęgniarki środowiskowej przychodni NZOZ [...], Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wskazał, że zarzut ten nie znajduje uzasadnienia. Za powyższym przemawia fakt, że [...] złożyła zeznania przed Urzędem Wojewódzkim, które to zeznania zostały następnie przez ww. podpisane w dniu [...] września 2015 r. Zaznaczono, że ze złożonych przez [...] zeznań wynika, że zawarta w jej treści wypowiedź dotyczyła [...] oraz kilku innych osób przebywających w placówce. Wskazano również, że Stronie zapewniono czynny udział w prowadzonym postępowaniu, tj. Strona została zawiadomiona o terminie i miejscu przesłuchania świadka, a tym samym miała zapewnioną możliwość osobistego uczestnictwa w czynnościach z przesłuchania świadka. Strona nie skorzystała jednak z przysługującego jej prawa, nie stawiła się. Minister odnosząc się do przyczyn wznowienia określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz § 2 k.p.a. w zakresie pisma Dyrektora DPS [...] oraz twierdzenia Strony, że pracownicy Urzędu Wojewódzkiego wytworzyli dokumentację medyczną [...], a następnie włączyli ją do akt postępowania administracyjnego, wskazał, że nie znajduje uzasadnienia dla powyższego twierdzenia. W zgromadzonych w sprawie aktach znajduje się bowiem kopia dokumentacji choroby [...], w tym zalecenia lekarskie, karta informacyjna Szpitalnego Oddziału Ratunkowego, historia choroby, zaświadczenia lekarskie, zaświadczenie psychologa, kopia umowy dotyczącej pobytu pani [...] w Domu Pomocy Społecznej [...] oraz wyjaśnienie sporządzone przez dyrektora Domu Pomocy Społecznej [...][...] dotyczące okresu pobytu [...] w tym Domu. Ponadto wskazano, że powyższe dokumenty zawierają parafę - p.o. Dyrektora Domu Pomocy Społecznej [...] pani [...] oraz widnieje na nich pieczątka za zgodność z oryginałem, a także opatrzone są datą. W związku z powyższym wskazano, że dokumenty te zostały udostępnione Urzędowi Wojewódzkiemu przez Dom Pomocy Społecznej [...], a co za tym idzie nie mogły być wytworzone przez pracowników Urzędu Wojewódzkiego, co stanowi zaprzeczenie twierdzeniu Strony. Wobec tego nie zachodzą przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.a. Odnośnie kolejnej przyczyny wznowienia na którą powołuje się Strona, tj. art. 145 § 1 pkt 5 kpa w zakresie braku wiedzy [...] Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej Urzędu Wojewódzkiego w [...] o terminie ważności zaświadczeń lekarskich oraz niewydania decyzji kierujących [...] do Domu Pomocy Społecznej Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wskazał, że Organ I instancji w treści uzasadnienia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] zawarł, że [...] przebywała w Domu Pomocy Społecznej [...] w okresie od [...] października 2011 r. do [...] sierpnia 2014 r., a zatem zgromadzona w aktach sprawy kserokopia dokumentacji medycznej pani [...], tj. zaświadczenia lekarskie: lekarza rodzinnego, lekarza psychiatry oraz psychologa, stanowiły dowód potwierdzający, że [...], z uwagi na stan zdrowia, wymagała całodobowej opieki, w związku z czym była umieszczona w domu pomocy społecznej. Podkreślono, że Organ I instancji włączył do akt sprawy zaświadczenie lekarskie i zaświadczenie psychologa dotyczące [...] uznając je za dowód w sprawie ale nie traktował tych zaświadczeń jako aktualne. Odnosząc się do podnoszonych przez Stronę kwestii dotyczących [...] wskazano, że w uzasadnieniu decyzji Wojewody [...] zawarto, że kontrolujący na podstawie obserwacji jego zachowania oraz rozmowy powzięli uzasadnione wątpliwości co do jego samodzielności oraz pełnej możliwości rozeznania swojej aktualnej sytuacji życiowej. Ponadto Organ I instancji dokonał ustalenia stanu zdrowia [...] również w oparciu o inne dowody, w tym między innymi o treść umowy zawartej ze Stroną, fakt pobytu w Zakładzie Pielęgnacyjno-Opiekuńczym SPZOZ w [...], informacje podane przez kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...][...] oraz pracownika socjalnego ww. Ośrodka [...]. Na podstawie dowodów z Ośrodka ustalono, że Ośrodek rozważał przyznanie [...] usług opiekuńczych lub ponowne umieszczenie w Zakładzie Pielęgnacyjno-Opiekuńczym SPZOZ w [...]. Podkreślono, że fakt braku wydania decyzji kierującej [...] do domu pomocy społecznej nie świadczy o tym, że nie wymagał on całodobowej opieki, bowiem dowody zgromadzone w aktach sprawy przemawiają za taką potrzebą. Mając na uwadze powyższe wskazane przez Stronę okoliczności dotyczące braku wiedzy [...] Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej Urzędu Wojewódzkiego w [...] o terminie ważności zaświadczeń lekarskich oraz niewydania decyzji kierujących [...] do Domu Pomocy Społecznej, w ocenie Ministra nie mogą być uznane za istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Odnośnie zaś przyczyny wznowienia z art. 145 § 1 pkt 3 w związku z art. 24 § 3 kpa w zakresie wyłączenia [...] Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej Urzędu Wojewódzkiego w [...], Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej nie znalazł uzasadnienia dla powyższego bowiem w toku postępowania przed Organem I instancji Strona nie zgłaszała wniosku o wyłączenie tej osoby z udziału w postępowaniu. Ponadto Strona we wniosku nie zawarła żadnej z okoliczności, która budziłaby wątpliwość co do bezstronności [...]. Strona zawarła zarzut, że [...] nie była w stanie w sposób obiektywny, logiczny i rozumny ocenić dowodów, czego potwierdzeniem zdaniem Strony jest posłużenie się przez Organ I instancji przy wydaniu decyzji: zaświadczeniami lekarskimi dotyczącymi stanu zdrowia [...] i [...] pochodzącymi sprzed 4 i 2 lat, kartą nr [...] (zaświadczenie psychologa dot. stanu zdrowia [...]) stanowiącą jeden z dokumentów przekazanych przez Dom Pomocy Społecznej [...], pismem Dyrektora NZOZ [...] dotyczącym stanu zdrowia mieszkańców placówki, zeznaniami złożonymi przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] (str. 7 protokołu) oraz oparcie decyzji na podstawie sfałszowanych dowodów mimo załączenia przez Stronę do akt sprawy nagrań na płycie CD. Podkreślono, że podnoszone przez Stronę we wniosku twierdzenia nie znajdują uzasadnienia bowiem brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji Organu I instancji do pisma Dyrektora NZOZ [...] oraz do treści zarejestrowanych na płytach CD, nie może świadczyć o istnieniu podstawy do wyłączenia [...] z postępowania. Podkreślono ponadto, że w toku prowadzonego postępowania Organ I instancji zgromadził wystarczającą liczbę dowodów, co przemawia za prowadzeniem postępowania w sposób prawidłowy oraz z zachowaniem zasady prawdy obiektywnej. Odnośnie wskazanej we wniosku przyczyny wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 kpa wskazano, że na gruncie obowiązujących regulacji nie jest możliwym uzależnienie uznania danej placówki za placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym oraz niepełnosprawnym, od uzyskania decyzji MOPS lub GOPS stwierdzającej, że osoby przebywające w tej placówce wymagają całodobowej opieki, ani od uzyskania orzeczenia o niezdolności do pracy czy niepełnosprawności tych osób. Dla ustalenia, że dana placówka prowadzona bez wymaganego zezwolenia zapewnia całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym oraz niepełnosprawnym istotne znaczenie ma zbadanie zakresu usług zapewnianych przez tą placówkę, a nie jedynie fakt posiadania formalnych decyzji ośrodka pomocy społecznej bądź też orzeczeń dotyczących stanu zdrowia osób w niej przebywających. Ponadto umieszczenia w placówce dokonuje się poprzez zawarcie stosownej umowy cywilnoprawnej, a nie na podstawie wydania decyzji administracyjnej lub innego orzeczenia. Dodatkowo wskazano, że o przyjęciach do placówki decyduje podmiot, który ją prowadzi. Tym samym przyjmując do placówki osoby wymagające całodobowej opieki, należy zapewnić tym osobom odpowiednie warunki pobytu i opieki. Ponadto na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie stwierdzono, że Strona świadczyła usługi o charakterze opieki całodobowej osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym oraz niepełnosprawnym. Odnośnie przesłanki do wznowienia postępowania wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. dotyczącej przyczyn pobytu [...] w Domu Pomocy Społecznej [...], stwierdzono, że w oparciu o całość zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, okoliczność złożenia przez [...] oświadczenia, w którym ww. oświadcza, że jego siostra [...] przebywa w DPS [...] nie z powodu złego stanu zdrowia, lecz z powodu samotności, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Podniesiono, że w stanowiącej część akt sprawy umowie dotyczącej umieszczenia [...] w DPS [...] (karta nr [...]), wynika, że nie podpisała ona umowy osobiście, a została tam umieszczona przez brata, co stanowić może o tym, że osoba ta była osobą niesamodzielną, wymagającą opieki. Odnosząc się natomiast do przyczyn wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 pkt 5 kpa w zakresie braku wiedzy Podsekretarza Stanu [...] na temat okresu ważności zaświadczeń lekarskich oraz braku właściwych kwalifikacji zawodowych, a także zawartego przez Stronę, we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy twierdzenia o braku kwalifikacji Podsekretarza Stanu [...], podstaw do jego wyłączenia oraz wskazywanych przez Stronę okoliczności stwierdzono, że nie mogą zostać one uznane jako mające jakiekolwiek znaczenie w przedmiotowej sprawie. Mając powyższe na uwadze Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej ponownie dokonał przeanalizowania zaskarżonej decyzji pod kątem wszystkich przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a. a nie tylko w odniesieniu do przesłanek wznowienia postępowania, które wskazała Strona. Organ po ponownym rozpoznaniu sprawy nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji będącej przedmiotem rozpoznania w postępowaniu wznowieniowym. Skargę na powyższą decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2018 r. złożył [...] wnosząc o jej uchylenie. Przedmiotowej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: 1. art. 77 § 1 i 2 k.p.a., art. 78 § 1 i 2 k.p.a. - polegające na zaniechaniu zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, m.in. poprzez pominięcie i oddalenie wniosków dowodowych strony mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zaniechania rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób obiektywny i racjonalny, usunięto z akt dwa protokoły z przesłuchania świadków tj. [...] — w postępowaniu wznowionym wnioskowałem o załączenie tych dokumentów i poddanie ich ocenie. Minister w decyzji z dnia [...] listopada 2018 r nie odniósł się w ogóle do tych dokumentów oraz co było powodem ich usunięcia. 2. art. 24 § 3 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt. 3 wyłączeniu podlegały [...] Dyrektor Wydziału Polityki Społecznej Urzędu Wojewódzkiego w [...]  osoba wydająca decyzje o ukaraniu skarżącego oraz Podsekretarz Stanu [...] z Ministerstwa Rodziny Pracy i Polityki Społecznej wydająca decyzje prawomocną o ukaraniu mnie [...] za rzekome prowadzenie całodobowej opieki nad osobami w podeszłym wieku i niepełnosprawnymi. Osoby te w czasie wydawania decyzji nie posiadały wiedzy, kompetencji oraz logicznego myślenia i rozumowania podczas czytania i oceny nie skomplikowanych dokumentów, których użyły za dowody obciążające mnie w postępowaniu administracyjnym a mianowicie posłużyły się dokumentami medycznymi o ile można te papiery nazwać dokumentami sprzed 4 i 2 lat dot. stanu zdrowia [...]. 3. Art. 145 par. 1 pkt 6 decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu a mianowicie: organ I instancji prowadząc postępowanie pomimo wszelkich starań nie uzyskał żadnej aktualnej decyzji MOPS-u, czy GOPSU-u stwierdzającej aby chodź jeden lokator mojego domu wymagał całodobowej opieki. Nie powołano także komisji lekarskiej, nie powołano lekarza biegłego sądowego, który jednoznacznie stwierdziłby, czy któraś z osób wynajmująca pokój w moim prywatnym domu mieszkalnym wymagała całodobowej opieki. To też świadczy o braku wiedzy i sposobie logicznego rozumowania. W odpowiedzi na skargę Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.,dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] września 2018 r. są zgodne z prawem. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej w związku z wnioskiem skarżącego wznowił postępowanie w sprawie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] za prowadzenie bez wymaganego zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym oraz niepełnosprawnym pod nazwą Dom Opieki [...]. Zaskarżoną decyzją Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję własną z [...] września 2018 r. odmawiającą uchylenia decyzji tego organu z [...] sierpnia 2016 r., którą to została nałożona ww. kara pieniężna na skarżącego. Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę, podkreśla na wstępie, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją prowadzone było w jednym z nadzwyczajnych trybów, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Instytucja ta ma zaś na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją (postanowieniem), w stosunku do której zaistniała jedna ze wskazanych w art. 145, art. 145a i art. 145b k.p.a. okoliczności będących podstawami wznowienia postępowania. Reguły związane z wszczęciem postępowania wznowieniowego oraz z wydawanymi w jego toku rozstrzygnięciami są szczegółowo uregulowane w kodeksie postępowania administracyjnego. Postępowanie to składa się z kilku etapów. W przypadku zgłoszenia żądania wznowienia postępowania, w pierwszej kolejności organ bada wymogi formalne podania, tj. czy pochodzi ono od strony, czy zostało oparte na jednej z ustawowych przesłanek, czy dotyczy sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną i czy zachowano przewidziany w art. 148 termin do złożenia w tym przedmiocie podania. W sytuacji spełnienia tych warunków, organ wydaje na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego, które z kolei prowadzi do uruchomienie postępowania rozpoznawczego składającego się z dwóch odrębnych faz: co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Działania organu w ramach tych faz wyznacza zaś treść art. 151 k.p.a. Wynika z niego mianowicie, że jeżeli organ stwierdzi w następstwie wznowienia postępowania, że wskazana w żądaniu podstawa wznowienia w rzeczywistości nie zaistniała wydaje decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). Stwierdzając natomiast jej zaistnienie uchyla decyzję dotychczasową i wydaje nową rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). Postanowieniem z [...] grudnia 2016 r. Minister Rodziny , Pracy i Polityki Społecznej wznowił postępowanie w sprawie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] za prowadzenie bez wymaganego zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku , przewlekle chorym lub niepełnosprawnym pod nazwą Dom Opieki [...]. Żądanie wznowienia postępowania dotyczyło sprawy zakończonej ostateczną decyzją Ministra Rodziny , Pracy i Polityki Społecznej z [...] sierpnia 2016 r., która została skontrolowana przez WSA w Warszawie, który wyrokiem z 22 czerwca 2017 r. oddalił skargę [...]. Wyrok jest prawomocny, a skarga kasacyjna od tego wyroku nie wpłynęła. W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób rzetelny i odpowiadający prawu przeprowadziły postępowanie na skutek złożonego przez skarżącego wniosku. Skarżący we wniosku powoływał się na podstawy wznowienia postępowania i tym samym weryfikację ww. decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1,2,3,5 i 6 k.p.a. oraz art.145§ 2 k.p.a. i 24 § 3 k.p.a. Poddając zatem analizie argumenty skargi wskazać należy, że zarzut sfałszowania dowodów wskazanych przez skarżącego nie mógł się ostać wobec faktu, że takie sfałszowanie, z uwagi na ustawowy podział kompetencji organów państwowych musi być stwierdzony prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Nie zaszły przy tym zdaniem Sądu żadne nadzwyczajne okoliczności – przy założeniu, że fałsz dowodu jest oczywisty( czego w niniejszej sprawie słusznie nie stwierdzono), a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego czy też nastąpiło przedawnienie lub inne prawnie określone przyczyny ( art. 145§ 2 i § 3 k.p.a.) Skarżący bezpodstawnie w ocenie Sądu podnosił, że znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja medyczna dotycząca [...] została wytworzona przez Urząd Wojewódzki, a nie udostępniona przez Dom Pomocy Społecznej [...], co wynikało z akt sprawy administracyjnej. Kolejną przesłanką wznowienia postepowania, która wskazana została we wniosku jest wydanie decyzji w wyniku przestępstwa. Sąd podkreśla, że wznowienie postępowania na tej podstawie dopuszczalne jest, jeżeli łącznie zostaną spełnione trzy warunki: 1/ musi mieć fakt popełnienia przestępstwa, 2/ stwierdzony jest on prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu ( dopuszczone są dwa wyjątki, o których mowa w art. 145§ 2 i § 3 k.p.a.), 3/ pomiędzy wydaniem decyzji a popełnieniem przestępstw istnieje związek przyczynowy. Przesłanka ta nie znalazła potwierdzenia w przeprowadzonym przez organy postępowaniu wznowieniowym, w tym w szczególności w odniesieniu do dowodu w postaci zeznań [...], który został przez nią podpisany. Skarżący mimo zawiadomienia o przeprowadzeniu tego dowodu nie stawił się i tym samym nie uczestniczył w jego przeprowadzeniu. Brak zatem podstaw do zakwestionowania w tym zakresie prawidłowości oceny i wniosków organu. Kolejną wskazaną przez skarżącego podstawą wznowienia postępowania było wydanie decyzji przez pracownika, który podlega wyłączeniu stosownie do art.24§3 k.p.a. Z przyjętej konstrukcji art. 145§ 3 k.p.a. wynika, że podstawą wznowienia postępowania jest tylko udział w czynnościach decydujących, tj. w wydaniu decyzji. Z porównania art. 24§1 i 3 k.p.a. wynika, że sankcja wzruszalności decyzji została ograniczona tylko do przypadków wydania decyzji przez pracownika organu administracji publicznej. Udział natomiast wyłączonego pracownika w czynnościach przygotowawczych ulega sanacji, co uzasadnione jest tym, że to w fazie wydania decyzji zostaje przeprowadzone ustalenie stanu faktycznego , przez dokonanie całościowej oceny materiału dowodowego i na tej podstawie zestawienie stanu faktycznego ze stanem hipotetycznym zapisanym w normie prawnej oraz wyprowadzenie konsekwencji prawnej co do treści uprawnienia (obowiązku) strony. Tym niemniej należy podkreślić, że skarżący nie wykazał ziszczenia żadnej z okoliczności wskazanych w art. 24§1 i 3 k.p.a. i tym samym pomimo podpisania decyzji z [...] lutego 2016 r. przez [...] nie ziściła się przesłanka do wznowienia postępowania. Skarżący wskazał jako podstawę wznowienia postępowania również art. 145§1 pkt 5 k.p.a., odnosząc się do braku wiedzy [...] –Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej Urzędu Wojewódzkiego w [...] o terminie ważności zaświadczeń lekarskich. Sąd podziela ocenę organu dotyczącą oceny zaświadczeń lekarskich i psychologicznych, które zostały załączone do materiału dowodowego jako elementy stanu faktycznego, bez odniesienia się do terminów ich ważności, ale jedynie jako dowód na okoliczności w nich stwierdzone. Podobnie rzecz się ma w zakresie przyczyn pobytu [...] w DPS [...], które to okoliczności były przez organ analizowane i oceniane - choć nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie są to zatem nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, które nie były znane organowi, który wydał decyzję. Jednocześnie Sąd podkreśla, że postępowanie wznawia się na tej podstawie wtedy, gdy są spełnione łącznie trzy przesłanki:1/ ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe ( nowo odkryte i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę). Termin – "istotne dla sprawy" – oznacza tyle, że muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające więc w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Kolejna przesłanka to 2/ istnienie nowych okoliczności faktycznych, nowych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej. Innymi słowy jeżeli okoliczności faktyczne powstały po wydaniu ostatecznej decyzji, to dają one podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie, a nie będą podstawą wznowienia postępowania. Trzecią przesłanką 3/ jest to, że nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Przesłanka ta jest związana z przyjętą zasadą swobodnej oceny dowodów. Organ jest bowiem związany dokonaną oceną, a zmiana oceny, o którą w zasadzie wnioskuje skarżący nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania. Odnosząc się do wniosku skarżącego o wznowienie postępowania w aspekcie przesłanki wskazanej w art.145§1 pkt 6 k.p.a. Sąd podkreśla, że ocenę organów obu instancji uznał w tym zakresie za prawidłową, bowiem decyzja kończąca postępowanie, którego wznowienia domaga się skarżący nie wymagała uzyskania stanowiska innego organu. Organy zatem nie naruszyły żadnych norm materialnego prawa administracyjnego, bowiem żadne z nich nie nakładały obowiązku współdziałania w procesie rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Wobec powyższego całkowicie niezrozumiały i pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest zarzut naruszenia art. 145 § 1pkt 1,2,3,5 i 6 k.p.a., art. 145§ 3 i art. 24§3 k.p.a.. Skoro zatem nie została spełniona żadna z przesłanek warunkujących wznowienie postępowania, a dowody wskazywane przez skarżącego nie są tymi, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a okoliczności faktyczne z nich wynikające, nie maja waloru "nowości" - co stwierdzono po przeprowadzaniu postępowania rozpoznawczego w ramach pierwszej jego fazy opisanej w art. 149 § 2 k.p.a. (co do przyczyn) - to organ prowadzący postępowanie zobligowany był do jego zakończenia w sposób determinowany treścią art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. A więc poprzez wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej z tego względu, że przyczyna wznowieniowa w rzeczywistości nie zaistniała. Tak też zachował się w niniejszej sprawie Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. To zaś oznacza, że podjęta przez niego na tej podstawie zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja, odpowiadają prawu. Podnoszony z kolei zarzut naruszenia art. 77 i 78 k.p.a., motywowany brakiem przeprowadzenia przez Ministra dowodu z przesłuchania świadków (w tym wypadku osób podpisanych pod oświadczeniami), jest o tyle chybiony, że przeprowadzenie tego rodzaju czynności dowodowej zastrzeżone jest co do zasady do postępowań administracyjnych prowadzonych w trybie zwykłym. Przeprowadzanie ich we wznowionym postępowaniu mogłoby być ewentualnie rozważane jedynie wówczas, gdyby w ramach tego postępowania organ przeszedł do etapu rozpoznawania i rozstrzygania sprawy co do jej istoty. To zaś mogło nastąpić dopiero po stwierdzeniu, że przyczyna na której oparto żądanie wznowienia postępowania w rzeczywistości zaistniała. Taka zaś sytuacja – jak już podniesiono - w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku