I SA/Wa 803/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech Sędziowie WSA Emilia Lewandowska (spr.) WSA Jerzy Siegień Protokolant Monika Chorzewska - Korczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2006 r. sprawy ze skargi J. J. i W. J. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie zajęcia nieruchomości pod drogę krajową oddala skargę. Minister Infrastruktury, decyzją z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2004 r., nr [...] orzekającą o udzieleniu Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na niezwłoczne zajęcie, w celu przebudowy drogi krajowej nr [...] na odcinku przejścia przez miasto [...], nieruchomości położonej w [...]. przy ul. [...], stanowiącej działkę nr [...] o pow. [...] ha, której właścicielami są J. i W. małż. J. Organ odwoławczy, powołując się na treść art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych ustalił, że postępowanie wywłaszczeniowe dotyczące przedmiotowej nieruchomości wszczęte na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nie zostało dotychczas zakończone decyzją ostateczną, co oznacza, że spełniona została pierwsza z przesłanek warunkujących możliwość wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w trybie art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. W piśmie z dnia [...] lutego 2005 r. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w W. wskazała, iż nieruchomość została przeznaczona na realizację celu publicznego, jakim jest przebudowa drogi krajowej nr [...] na odcinku przejścia przez [...]., a zadanie to planowane jest do realizacji w 2006 r. w ramach programu [...], tj. dostosowanie do standardów europejskich. Inwestycja ta znajduje się w ciągu komunikacyjnym o znaczeniu [...]. Z uwagi na to, iż droga krajowa nr [...] obciążona jest znacznie ruchem, opóźnienie rozpoczęcia prac drogowych pogarsza sytuację komunikacyjną na tym odcinku, zaś realizowanie inwestycji przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa i płynności ruchu, a zatem ma duże znaczenie dla społeczności lokalnej. Biorąc zatem pod uwagę wskazane argumenty wnioskodawcy organ odwoławczy uznał decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2004 r. za zasadną. W skardze na decyzję Ministra Infrastruktury J. J. i W. J. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że działania organu naruszają w sposób rażący procedurę administracyjną, gdyż decyzja organu pierwszej instancji została nienależycie uzasadniona, a dodatkowe uzasadnienie wniosku, sporządzone po zakończeniu postępowania przed organem pierwszej instancji, nie może być podstawą dla uzasadnienia wydanej już decyzji tego organu. Stronom nie zostało doręczone zawiadomienie o wszczęciu postępowania w celu wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. W piśmie z dnia [...] października 2006 r., którym uzupełniono skargę skarżący zgłaszają zastrzeżenia co do prawidłowości decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarzucili skarżący również to, że procedura określona w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r. nakłada obowiązek uzyskania przez wnioskodawcę decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi zaś w sprawie brak jest takiej decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Przepis art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) przewiduje, że po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego wojewoda na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad udziela w uzasadnionych przypadkach, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przeznaczonych na przebudowę drogi krajowej. Decyzji tej nadaje rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli jest to niezbędne do wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z brzmienia cytowanego przepisu wprost wynika, że wykazanie istnienia wymienionych w nim przesłanek obliguje organ do wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oraz do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Świadczy to także o intencji ustawodawcy, która nie może pozostać bez wpływu na interpretację przepisów omawianej ustawy, której celem jest doprowadzenie do szybkiej rozbudowy i modernizacji dróg w kraju. W rozpoznawanej sprawie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zwrócił się do Wojewody [...] z wnioskiem z dnia [...] lipca 2003 r. o wszczęcie, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., postępowania wywłaszczeniowego w stosunku do przedmiotowej nieruchomości. Natomiast wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2004 r. zwrócił się o zezwolenie na niezwłoczne zajęcie tej nieruchomości i nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Potrzebę zastosowania rozwiązania przewidzianego w art. 17 ust. 1 i 2 wnioskodawca szczegółowo uzasadnił w piśmie z dnia [...] lutego 2005 r. powołując się na to, że przebudowa drogi krajowej nr [...] na odcinku przejścia przez [...]. została zaplanowana do realizacji w 2006 r. w ramach programu [...], tj. dostosowanie do standardów europejskich. Inwestycja ta znajduje się w ciągu komunikacyjnym o znaczeniu [...]. Z uwagi na to, że droga krajowa nr [...] obciążona jest znacznie ruchem, opóźnienie rozpoczęcia prac drogowych pogarsza sytuację komunikacyjną na tym odcinku, zaś realizowanie inwestycji przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa i płynności ruchu, a więc ma duże znaczenie dla społeczności lokalnej. W oparciu o powyższą argumentację organ odwoławczy dokonał oceny przesłanek ustawowych uzasadniających zastosowanie przez organ pierwszej instancji przepisu art. 17 ust. 1 i 2 powołanej ustawy. Ocena ta, zdaniem Sądu, nie budzi zastrzeżeń. Jak wynika z akt sprawy postępowanie w sprawie wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości zostało wszczęte, a zawiadomienie o wszczęciu tego postępowania z dnia [...] października 2004 r. zostało doręczone stronom. W zakresie pozostałych przesłanek określonych w art. 17 ust. 1 i 2 ustawy organ także dokonał prawidłowej oceny. W świetle powołanego pisma Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2005 r. nie budzi zastrzeżeń przyjęcie przez organ, iż w sprawie zachodzi "uzasadniony przypadek" w rozumieniu art. 17 ust. 1, i że przyjęta przez organ ocena w tym zakresie nie była dowolna. Fakt, że szczegółowe wyjaśnienie przez wnioskodawcę zasadności żądania wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości i nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nastąpiło w toku postępowania odwoławczego nie narusza w żaden sposób przepisów procedury administracyjnej, a wręcz jest z nią zgodne. Organ odwoławczy bowiem obowiązany jest w toku postępowania odwoławczego do rozpoznania sprawy niejako na nowo i nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji. W tym celu może przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, co wynika wprost z art. 136 kpa. Nie ma w aktach sprawy zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, co może wskazywać na to, że takie zawiadomienie przez organ nie zostało wydane. Jednakże to uchybienie procesowe nie ma wpływu na treść zaskarżonej decyzji. Nietrafny jest zarzut skarżących, że w sprawie nie została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji, co w ich ocenie, stanowi naruszenie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., które nakładają obowiązek uzyskania takiej decyzji przez wnioskodawcę. Zgodnie z treścią art. 41 ust. 3 tej ustawy decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydane do dnia wejścia w życie ustawy, a dotyczące dróg objętych tą decyzją, pozostają w mocy do dnia 31 grudnia 2007 r. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Jest bowiem bezsporne, że pozostaje w obrocie prawnym decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2002 r., nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wnioskodawca nie był więc zobowiązany do uzyskania decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji, gdyż przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. uzyskał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W rozpoznawanej sprawie Sąd bada zgodność zaskarżonej decyzji z przepisem art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. Natomiast nie są przedmiotem tego postępowania inne decyzje związane z procesem realizacji inwestycji jakim jest przebudowa drogi krajowej nr [...], gdyż te decyzje są autonomiczne i podlegają kontroli co do zgodności z przepisami prawa w postępowaniach przewidzianych dla każdej z tych decyzji. Dlatego też zarzuty skarżących, co do zgodności z prawem powoływanej decyzji nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i postępowania poprzedzającego wydanie tej decyzji, pozostają poza oceną Sądu w niniejszym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.