I SA/Wa 804/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zarząd [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie skargi na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a postanawia: 1.odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu Zarządowi [...] z Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] wydanym na podstawie art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu zażalenia M. M. na bezczynność Prezydenta W. w sprawie nie załatwienia podania w formie przewidzianej w k.p.a. w przedmiocie dostarczenia pomieszczenia tymczasowego dla P. K., wobec którego orzeczona została eksmisja z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., zobowiązał Prezydenta W. do załatwienia podania, w terminie do dnia 28 lutego 2010r. zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Uwzględniając zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że analiza akt przedmiotowej sprawy, dotyczącej wniosku M. M., wykazała, że organ I instancji nie rozpoznał do chwili obecnej ww. wniosku zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa - z akt nie wynika, żeby organ I instancji wydał postanowienie w trybie art. 66 § 3 k.p.a. A zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało, że należało zobowiązać Prezydenta W. do załatwienia niniejszego podania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Zarząd [...] wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2010 r. Strona skarżąca zarzuciła wydanemu postanowieniu naruszenie art. 1 i 2 ustawy z dnia 21 listopada 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 122, poz. 593) i art. 37 k.p.a. W skardze podniesiono, że zaskarżone postanowienie zostało wydane poza kognicją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej odrzucenie i wskazało, że Zarząd [...] jako organ jednostki samorządu terytorialnego nie jest legitymowany do jej wniesienia. Gmina, której organ jest zobowiązany do wydania postanowienia administracyjnego nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie organu II instancji w tym przedmiocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie zostało wydane, na podstawie art. 37 k.p.a., w wyniku rozpatrzenia zażalenia M. M. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., jest szczególnym środkiem prawnym. Jego przedmiotem nie jest bowiem wydane w toku postępowania postanowienie organu (art. 141 § 1 k.p.a.), lecz niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. Postanowienie organu administracji wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie kończy postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty. Na postanowienie organu administracji wydane w tym trybie nie służy zażalenie (por. art. 141 § 1 k.p.a.). W wyroku z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV S.A. 572/99, ONSA 2002/3/116, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skoro w kodeksie postępowania administracyjnego brak jest przepisu o dopuszczalności zaskarżenia tego postanowienia, oznacza to, iż stronie nie przysługuje prawo podważania tego stanowiska (postanowienia) w trybie procesowym. Jest to zrozumiałe, jeśli się zważy, że niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść do sądu skargę na bezczynność organu (gdyż spełnia warunek formalny określony w art. 37 § 1 k.p.a.) i w postępowaniu ze skargi na bezczynność organu może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Ponadto zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1970 z późn. zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Należy stwierdzić, że w postępowaniu administracyjnym jednostka samorządu terytorialnego może występować albo w charakterze strony broniąc swojego interesu prawnego w myśl przepisu art. 28 kpa, albo jako organ administracji publicznej, w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 kpa. Wówczas będzie ona reprezentowała interes jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Wyposażenie jednostki samorządu terytorialnego, z mocy ustawy, w kompetencje organu administracji publicznej, powołanego do orzekania w sprawie indywidualnej wyłącza możliwość dochodzenia przez te jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego. W takiej sytuacji Zarząd [...] nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również uprawniony do zaskarżenia postanowienia do sądu administracyjnego. Prezydent Miasta W. nie rozpoznając wniosku o dostarczenie pomieszczenia tymczasowego dla P. K., wobec którego orzeczona została eksmisja z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. nie działa jako podmiot, którego własnego interesu prawnego (uprawnienia lub obowiązki) dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji. Oznacza to, że skarga ta jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 i art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia. O kosztach jak w pkt 2 sentencji na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w/w ustawy.