I SA/Wa 823/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Monika Sawa, sędzia WSA Przemysław Żmich, po rozpoznaniu w dniu 5 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. G., H. G., J. G., G. G., A. G. i M. G. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Starosta Powiatu [...] (Starosta) decyzją z [...] czerwca 2000 r. po rozpatrzeniu wniosku o przyznanie prawa własności czasowej z [...] listopada 1947 r. orzekł w pkt 1 tej decyzji o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] położonej przy Al. [...][...] , ozn. nr hip. [...][...], działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2 na rzecz L. G. W pkt 3 decyzji Starosta ustalił roczny czynsz symboliczny z tytułu ustanowienia użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu w wysokości [...] zł, co odpowiadało 0,3% ceny gruntu. Wojewoda [...] (Wojewoda) decyzją z [...] kwietnia 2002 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty w części dotyczącej ustalenia wysokości czynszu symbolicznego. G. G., H. G. O., J. G., W. G., A. G., M. G. G. (Skarżący) wnioskiem z [...] maja 2009 r. (data wpływu do organu) wystąpili o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody z [...] kwietnia 2002 r. w części utrzymującej w mocy pkt 3 decyzji Starosty z [...] czerwca 2000 r., tj. w zakresie dotyczącym ustalenia wysokości czynszu symbolicznego z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu, oraz decyzji Starosty Powiatu[...] z[...] czerwca 2000 r. w części dotyczącej ustalenia wysokości czynszu symbolicznego z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu przedmiotowej nieruchomości, tj. w zakresie objętym pkt 3 tej decyzji. Uzasadniając wniosek Skarżący wskazali, że zarządzenie Wojewody [...] Nr [...] z dnia[...] stycznia 2000 r. w sprawie wysokości czynszu symbolicznego lub opłaty symbolicznej za użytkowanie wieczyste gruntów przejętych na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279; dalej : "dekret warszawski"), stanowiących własność Skarbu Państwa, stanowiące podstawę prawną ustalenia rocznej wysokości czynszu symbolicznego z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu przedmiotowej nieruchomości było aktem obarczonym szeregiem wad natury formalnej i merytorycznej. Skarżący podnieśli, że zarządzenie to nigdy nie zostało opublikowane w przewidzianej przepisami formie, przez co należy uznać, iż nigdy nie obowiązywało jako akt prawa miejscowego i nie stanowiło źródła prawa powszechnie obowiązującego, a w związku z tym nie mogło stanowić podstawy prawnej decyzji Starosty oraz decyzji Wojewody. Podnieśli również, że zarządzenie Wojewody nr [....] wydane zostało bez jakiejkolwiek podstawy prawnej, gdyż nie ma żadnego przepisu rangi ustawowej, który upoważniałby Wojewodę [...] do samodzielnego określania w drodze zarządzenia wysokości opłaty symbolicznej (czynszu symbolicznego). Tym samym Skarżący uznali, że zarówno decyzja Starosty, jak i decyzja Wojewody w części dotyczącej ustalenia wysokości czynszu symbolicznego z tytułu użytkowania wieczystego gruntu przedmiotowej nieruchomości - jako oparte na zarządzeniu Wojewody nr [...], niebędącym aktem prawa powszechnie obowiązującego oraz wydanym bez delegacji ustawowej - pozbawione są podstawy prawnej. Powodowało to - zdaniem Skarżących - że decyzje te w zakresie, w jakim określają wysokość czynszu symbolicznego, obarczone są wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i wobec tego powinny ulec usunięciu z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie ich częściowej nieważności. Dodatkowo Skarżący podnieśli, że obie zaskarżone decyzje zostały wydane - w części dotyczącej ustalenia wysokości czynszu symbolicznego z tytułu użytkowania wieczystego gruntu przedmiotowej nieruchomości - nie tylko bez podstawy prawnej, ale również z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Skarżących ustalona w kwestionowanych decyzjach wysokość czynszu symbolicznego nie uwzględnia w żadnej mierze elementu symboliczności, a Starosta i Wojewoda przy dokonywaniu wykładni pojęcia symboliczności na użytek swoich decyzji przekroczyli granice przysługującego im w tym zakresie uznania, wskutek czego ustalenie wysokości czynszu symbolicznego z tytułu użytkowania wieczystego gruntu przedmiotowej nieruchomości na poziomie [...] zł nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z[...] maja 2014 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z[...] kwietnia 2002 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty z[...] czerwca 2000 r. w części dotyczącej ustalenia wysokości rocznego czynszu symbolicznego z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości [...]. Po rozpoznaniu wniosku Skarżących o ponowne rozpoznanie sprawy, Minister Rozwoju (Minister) decyzją z[...] lutego 2020 r. utrzymał w mocy decyzję z [..] maja 2014 r. Jako podstawę prawną decyzji z[...] maja 2014 r. wskazano art. art. 157 oraz art. 158 § 1 k.p.a. W decyzji z[...] lutego 2020 r. jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia Minister powołał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji z[...] maja 2014 r. wskazano, że w związku z brakiem ustawowej delegacji do wydawania przez wojewodę zarządzeń mających ustalać wysokość czynszu symbolicznego za użytkowanie wieczyste gruntów przejętych na podstawie dekretu warszawskiego należy uznać, że zarządzenie Wojewody nr [...] z[...] stycznia 2000 r. na którego podstawie ustalono wysokość czynszu symbolicznego nie było aktem prawa miejscowego. Jednakże w opinii Ministra Infrastruktury i Rozwoju zarządzenie to miało charakter wytycznych przy ustalaniu rocznej wysokości czynszu symbolicznego z tytułu ustanowienia użytkowania wieczystego. Jego istotą było określenie zasad i wysokości opłat w celu uniknięcia dowolności przy ich ustalaniu. Organ nadzoru pierwszej instancji wyjaśnił, że ani dekret warszawski, ani inne przepisy nie zawierają legalnej definicji pojęcia czynszu symbolicznego oraz nie wskazują stawek tego czynszu. Tym niemniej uznał, że w świetle obowiązującej ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (zarówno w ówczesnym brzmieniu - tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543, jak brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji nadzorczej- tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) czynsz określony przez Wojewodę [...] w zarządzeniu Nr [...] z dnia [...] stycznia 2000 r. dla poszczególnych kategorii nieruchomości można było określić mianem symbolicznego. Organ nadzoru wyjaśnił, że analiza przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, w szczególności art. 72 określającego wysokość stawek procentowych opłat z tytułu użytkowania wieczystego, jednoznacznie wskazuje, że w stosunku do stawek określonych tą ustawą (stawka procentowa pierwszej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego wynosi od 15% do 25% ceny nieruchomości gruntowej, a wysokość stawek procentowych opłat rocznych od 0,3% do 3% ceny w zależności od określonego w umowie celu, na jaki nieruchomość gruntowa została oddana), stawka określona przez Starostę w kwestionowanej decyzji na poziomie 0,3 % ceny gruntu jest minimalna i należy ją uznać za symboliczną. W konsekwencji organ nadzoru uznał, że czynsz w wysokości 0,3% należy uznać za minimalny co oznacza, że jest to czynsz symboliczny wskazany w dekrecie. W decyzji z [...] lutego 2020 r. Minister podtrzymał w pełni stanowisko wyrażone w decyzji z [...] maja 2014 r. Wyjaśnił dodatkowo, że zarządzenie Wojewody nie było prawidłowo uchwalonym aktem prawa miejscowego jednakże funkcjonowało w obrocie prawnym i to na jego podstawie ustalano wysokość czynszu symbolicznego. W jego ocenie uznać należało, że zarządzenie to miało charakter wytycznych, które nie pozwalały na dowolność orzekania przez organ, co mogłoby sugerować brak obiektywizmu i możliwość preferowania wybranych stron postępowania. Minister wskazał, że czynsz w wysokości [...] zł., co odpowiadało 0,3% ceny gruntu również należało uznać za symboliczny. Dekret nie zawierał bliższych wskazówek dotyczących metody określenia wysokości czynszu, jednakże w ocenie organu nadzoru należało przyjąć, że jest to czynsz niewielki w stosunku do wartości gruntu, a taki właśnie czynsz został w niniejszej sprawie ustalony. Pozytywne rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji uzasadnione jest od wykazania, iż decyzja ta obciążona jest kwalifikowaną wadą rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie prawa należy uznać tylko takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, a takich skutków kwestionowana przez Skarżących decyzja nie wywołała. Skarżący wnieśli skargę na decyzję Ministra zarzucając jej naruszenie przepisów mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, w postaci: 1) art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 6 k.p.a.1 oraz z art. 7 i art. 93 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez: - oczywiście błędnie przyjęcie, że niebędące aktem prawa powszechnie obowiązującego (miejscowego) zarządzenie Wojewody z [...] stycznia 2000 r. mogło - jako akt wewnętrzny - stanowić podstawę prawną ustalenia w decyzji Starosty oraz decyzji Wojewody wysokości rocznego czynszu symbolicznego z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości; - oczywiście błędne uchylenie się przez Ministra od zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w sytuacji wydania decyzji z [...] czerwca 2000 r. oraz decyzji z [...] kwietnia 2002 r., w kwestionowanej przez Skarżących części dotyczącej czynszu symbolicznego, bez podstawy prawnej; 2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., z art. 7 ust. 1 i 3 dekretu warszawskiego oraz z art. 93 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez: - oczywiście błędne przyjęcie, że decyzja z [...] czerwca 2000 r. oraz decyzja z [...] kwietnia 2002 r., w części dotyczącej ustalenia czynszu symbolicznego, nie naruszają rażąco prawa, gdy tymczasem granice uznania administracyjnego - przyznanego organowi orzekającemu przepisem prawa powszechnie obowiązującego - nie mogą być ograniczane w drodze aktów (zarządzeń) wewnętrznych, które nie stanowią podstawy decyzji wobec obywateli; - oczywiście błędne przyjęcie, że zarządzenie Wojewody (jako organu administracji rządowej) mogło, będąc aktem prawa wewnętrznego, kształtować w jakikolwiek sposób orzecznictwo Starosty, który jako organ działający w zdecentralizowanej strukturze samorządu terytorialnego nie podlegał w żaden sposób Wojewodzie; - oczywiście błędne przyjęcie, że ustalona w decyzji z [...] czerwca 2000 r. oraz decyzji z [...] kwietnia 2002 r. wysokość czynszu z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu Nieruchomości ma charakter symboliczny w rozumieniu art. 7 ust. 1 i 3 dekretu warszawskiego, co jest wynikiem błędnej wykładni tych przepisów oraz wadliwego uznania przez Ministra, że nie doszło w tym zakresie do przekroczenia granic uznania administracyjnego przy wydawaniu decyzji z [...] czerwca 2000 r. oraz decyzji z [...] kwietnia 2002 r.; w efekcie, pomimo istnienia ku temu podstawy (w postaci rażącego naruszenia prawa - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), nie nastąpiło stwierdzenie przez Ministra nieważności obu ww. decyzji w kwestionowanej przez Skarżących części; 3) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez: - odmowę stwierdzenia nieważności decyzji z [...] czerwca 2000 r. oraz decyzji z [...] kwietnia 2002 r. w kwestionowanej części, gdy tymczasem w analogicznych sprawach zapadają pozytywne dla stron decyzje stwierdzające częściową nieważność decyzji dekretowych (zwrotowych) wydawanych na podstawie art. 7 dekretu warszawskiego (zob. np. decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]: z [...] grudnia 2013 r., znak:[...] oraz z [...] października 2019 r.. znak: [...] - załącznik nr 8); - rozstrzygnięcie sprawy częściowego stwierdzenia nieważności decyzji z [...] czerwca 2000 r. oraz decyzji z [...] kwietnia 2002 r., w tym dokonanie oceny tych orzeczeń, na korzyść interesu społecznego, który powinien był ustąpić miejsca interesowi indywidualnemu Skarżących, wobec braku przesłanek do realizacji (fiskalnego) interesu Państwa kosztem interesu Skarżących; 4) art. 158 § 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 2, z art. 7 oraz z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez: - brak rozważenia przez Ministra, czy decyzja z [...] czerwca 2000 r. oraz decyzja z[...] kwietnia 2002 r. nie wywołały nieodwracalnych skutków prawnych z uwagi na obrót cywilnoprawny Nieruchomością, jaki miał miejsce już po wydaniu tych decyzji; 5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., poprzez: - wadliwe utrzymanie w mocy zaskarżoną decyzją poprzedzającej ją decyzji z [...] maja 2014 r., przy podzieleniu zarazem błędnego stanowiska zaprezentowanego w tejże decyzji. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności, a ewentualnie uchylenie decyzji Ministra i i poprzedzającej ją z [...] maja 2014 r. - w całości, zobowiązanie Ministra do wydania decyzji stwierdzającej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważność decyzji z[...] czerwca 2000 r. oraz decyzji z [...] kwietnia 2002 r., w części dotyczącej ustalenia wysokości rocznego czynszu symbolicznego z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu Nieruchomości, rozpoznanie niniejszej skargi na rozprawie oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Pismem z[...] lipca 2020 r. Skarżący wystąpili o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Ani organ ani uczestnik w terminie wynikającym z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. nie wyrazili sprzeciwu co do wniosku Skarżących. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest niezasadna, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z [...] maja 2014 r. odpowiadają prawu. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi, czy ustalając czynsz symboliczny za nieruchomość [...]oddaną w użytkowanie wieczyste na podstawie przepisów dekretu warszawskiego organy naruszyły rażąco prawo bądź też działały bez podstawy prawnej. Dekret warszawski przewidywał w art. 7 ust. 1 możliwość przyznania dotychczasowemu właścicielowi nieruchomości [...] prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną. Podstawa prawna do ustalenia czynszu symbolicznego za przyznanie prawa wieczystej dzierżawy (następnie prawa użytkowania wieczystego) istniała zatem i stanowił ją art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego. Okoliczność, że w decyzjach z [...] czerwca 2000 r. oraz z [...] kwietnia 2002 r. powołano się na zarządzenie Wojewody nr [...] nie oznacza zatem, że decyzje te wydane zostały bez podstawy prawnej. Ich podstawą był bowiem art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego. Fakt, że organ powołał się na wadliwy akt w sytuacji, w której w systemie prawnym istniała podstawa do wydania decyzji i określenia praw i obowiązków strony wyłącza możliwość uznania, że decyzja wydana została bez podstawy prawnej. Zatem argumenty Skarżących dotyczące braku podstawy do ustalenia czynszu symbolicznego w zamian za ustanowienie prawa użytkowania wieczystego w trybie dekretu warszawskiego są niezasadne. Podzielić należy zatem stanowisko organów obu instancji zgodnie z którym aczkolwiek zarządzenie Wojewody nr [...] nie mogło być uznane za podstawę prawną dla ustalenia w decyzji z [...] czerwca 2000 r. a następnie w decyzji z [...] kwietnia 2002 r. rocznego czynszu symbolicznego w zamian za ustanowienie w trybie dekretu warszawskiego prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości [...], to jednak podstawa do ustalenia owego czynszu istniała i był nią przepis art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego. W konsekwencji zarzuty objęte punktem 1 skargi uznać należało za niezasadne. Niezasadne są również zarzuty objęte punktem 2 skargi zmierzające do wykazania, że decyzje z [...] czerwca 2000 r. i z [...] kwietnia 2002 r. w części dotyczącej ustalenia wysokości czynszu symbolicznego wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z treścią art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W świetle utrwalonego już orzecznictwa sądowoadministracyjnego o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Innymi słowy cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą. Jednocześnie należy mieć na względzie, że stwierdzenie nieważności decyzji stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. W niniejszej sprawie argumenty Skarżących dotyczące rażącego naruszenia prawa w decyzjach ustanawiających prawo użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] sprowadzają się do kwestionowania ustalonej w nich wysokości opłaty za użytkowanie wieczyste. Skarżący podkreślają, że opłata ta nie ma charakteru symbolicznego. Na stronach 10-13 skargi Skarżący wykazują w jaki sposób powinno być interpretowane i wykładane pojęcie czynszu symbolicznego, odwołując się w tym zakresie do definicji słownikowych oraz orzecznictwa sądów administracyjnych. Podkreślają również, że sam mechanizm ustalania wysokości czynszu symbolicznego jako procentowi wartości gruntu jest nieprawidłowy. Jak już wskazano, naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy jest ono oczywiste. Oznacza to, że sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem a konkretnym przepisem prawa jest wyraźna, rzucająca się w oczy. Rażąco naruszony może być wyłącznie przepis jednoznaczny, niepowodujący wątpliwości interpretacyjnych. Już sama obszerność argumentacji przedstawionej przez Skarżących w celu wykazania w jaki sposób powinno być interpretowane pojęcie czynszu symbolicznego jak również wyjaśnianie przyczyn, dla których w ocenie Skarżących czynsz ten nie może stanowić procentowego ułamka wartości nieruchomości, wyłącza możliwość stwierdzenia nieważności decyzji. Oznacza ona bowiem, że przepis art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego przewidujący ustalenie prawa wieczystej dzierżawy za czynszem symbolicznym wymaga dla prawidłowego zastosowania wykładni w tym odkodowania znaczenia pojęcia określenia "symboliczny". Powstaje bowiem pytanie jak rozumieć pojęcie czynszu symbolicznego. W tym przypadku, organy w decyzjach wydanej w postępowaniu jurysdykcyjnym uznały, że kwota opowiadająca 0,3% wartości nieruchomości ma znaczenie symboliczne, czyli innymi słowy przedstawia niewielką wartość materialną. W ocenie sądu, nawet jeżeli Skarżący uznają, że kwota ta nie ma znaczenia symbolicznego uznać należy, że takie jej określenie mieściło się w granicach wykładni art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego, dokonywanej na początku lat 2000. Sąd zwraca w tym miejscu również uwagę, że przywołane przez Skarżących wyroki sądów zapadły już po wydaniu decyzji w postępowaniu jurysdykcyjnym, Odnosiły się one do uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2003 r. Oznacza to, że przez dłuższy czas funkcjonowała wykładnia, w ramach której określenie wysokości czynszu symbolicznego za grunt [...] w wysokości odpowiadającej ułamkowi wartości nieruchomości uznawana była za prawidłową. Sąd zwraca uwagę w tym miejscu, że adresatka decyzji z [...] czerwca 2000 r. i[...] kwietnia 2002 r. nie skorzystała z możliwości poddania decyzji kontroli sądowoadministracyjnej, co oznacza, że zaakceptowała rozstrzygnięcie zawarte w ostatecznej decyzji Wojewody. Oczywiście, sam fakt niewniesienia skargi do sądu administracyjnego nie sanuje ewentualnej wady rażącego naruszenia prawa. Jednak zaniechanie wniesienia skargi do sądu administracyjnego pozwala przyjąć, że adresatka zaakceptowała wysokość opłaty za użytkowanie wieczyste wynikającą z decyzji Wojewody i uznała, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu. Zarzuty objęte punktem 3 skargi również są niezasadne. Skarżący zarzucają organowi naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. Pierwszy z przywołanych przez Skarżących przepisów statuuje zasadę prawdy obiektywnej; uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Zwrócić jednak należy uwagę, że przedmiotowe postępowanie dotyczyło kontroli w trybie nadzwyczajnym ostatecznej decyzji administracyjnej. Ewentualne naruszenia art. 7 k.p.a. w postępowaniu nadzwyczajnym mogłoby polegać na zaakceptowaniu sytuacji w której doszło do wydania decyzji, której skutki nie dają się pogodzić zasadą demokratycznego państwa prawnego. Skarżący nie wykazują, by decyzja wywołała takie skutki. Jak wynika z uzasadnienia skargi, w ich ocenie czynsz ustalony za użytkowanie wieczyste jest zbyt wysoki. Spór dotyczy więc wyłącznie tego, jak powinno być interpretowane pojęcie symbolicznej wysokości czynszu w tym, czy kwota odpowiadająca 0,3 % wartości gruntu może być uznana za symboliczną. Sąd wskazuje, że organy prawidłowo zwróciły uwagę, że dekret warszawski nie precyzował wysokości czynszu symbolicznego. W obowiązującej obecnie ustawie o gospodarce nieruchomościami wskazano, że wysokość pierwszej opłaty za ustanowienie prawa użytkowania wieczystego wynosi od 15 do 25% ceny gruntu. Opłata taka nie została nałożona na adresatkę decyzji z [...] kwietnia 2002 r. W konsekwencji Zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. jest niezasadny, nie można bowiem uznać, że na skutek wydania decyzji ustalające wysokość czynszu symbolicznego w realiach tej sprawy doszło do sytuacji nie do zaakceptowania z punktu widzenia zasad demokratycznego państwa prawa. Również zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. sąd uznaje za niezasadny. Skarżący powołali się na decyzje wydane przez inny organ i w stosunku do innych podmiotów. Okoliczność, że w sprawach rozstrzyganych przez inne organy wobec innych podmiotów wydane zostały inne rozstrzygnięcia, nie może oznacza, że w tej sprawie Minister naruszył art. 8 k.p.a. Zarzut objęty punktem 4 skargi jest oczywiście bezzasadny. Skoro organ uznał, że nie zachodziły podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji brak było podstaw do rozważania, czy decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne. Rozważania takie są niezbędne dopiero w razie uznania, że decyzja rażąco narusza prawo. Z uwagi na powyższe, uznając zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.