I SA/Wa 823/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie Sędzia WSA Monika Sawa (spr.) Asesor WSA Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta [...] z [...] listopada 2019 r. nr [...] 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej M. S. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "Kolegium") postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] (dalej jako "Prezydent") z [...] listopada 2019 r. nr [...] odmawiające M.S. (dalej jako "skarżąca") wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie z dniem 1 stycznia 2019 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...] przy ul. [...] oznaczonej jako dz. nr [...] i nr [...] w obrębie [...], uregulowanego w księdze wieczystej nr [...], w prawo własności. Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: Skarżąca wnioskiem z [...] lutego 2019 r. wystąpiła o wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie z dniem 1 stycznia 2019 r. prawa użytkowania wieczystego przedmiotowych działek w prawo własności. Prezydent postanowieniem z [...] listopada 2019 r., działając na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (wówczas Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowych działek. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że po zbadaniu sytuacji prawnej i sposobu zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości ustalono, że mimo pierwotnego mieszkaniowego charakteru zabudowy, nieruchomość w całości lub w części jest wykorzystywana na cele niemieszkalne. W związku z tym, zdaniem Prezydenta, nie doszło do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wskazała, że budynek posadowiony na przedmiotowej nieruchomości miał i ma charakter mieszkalny. Na trzech kondygnacjach znajduje się obecnie (po przebudowie zakończonej w 2018 r.) [...] lokali mieszkalnych, każdy wyposażony w łazienkę i kuchnię. Nigdy nie została zmieniona jego funkcja. Skarżąca wyjaśniła, że fakt, iż w danym lokalu został zarejestrowany podmiot prowadzący działalność gospodarczą, nie jest równoznaczne z tym, że w lokalu tym działalność taka rzeczywiście jest prowadzona. Kolegium postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. utrzymało w mocy postanowienie z [...] listopada 2019 r. (błędnie wskazane jako postanowienie z [...] listopada 2019 r.). Na wstępie organ przywołał treść art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz.U. z 2020 r. poz. 139 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa". Dalej zauważył, że zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), powoływanej dalej jako "Pr.b.", przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć "budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Natomiast art. 71 ust. 2 Pr.b. nakłada na właściciela budynku obowiązek zgłoszenia organowi administracji architektonicznobudowlanej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 Pr.b. "przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń". W toku poczynionych ustaleń Prezydent stwierdził, że według danych ewidencji gruntów i budynków przedmiotowa nieruchomość jest zabudowana budynkiem mieszkalnym, w którym nie ma samodzielnych lokali. Jednocześnie z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej prowadzonej przez Ministerstwo Przedsiębiorczości i Technologii wynika, że w dniu [...] stycznia 2019 r. nieruchomość stanowiła miejsce wykonywania działalności gospodarczej pod nazwą [...] (od 2015 r.). Oprócz tej działalności, zarejestrowane są również: [...] oraz [...]. Ponadto, według Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonego przez Ministerstwo Sprawiedliwości, od początku roku nieruchomość została wskazana jako siedziba następujących osób prawnych: [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o. oraz [...] Sp. z o.o. Tymczasem w posiadaniu organu nie ma dokumentacji świadczącej o tym, aby osoba dysponująca tytułem do nieruchomości dopełniła formalności związanych ze zmianą sposobu użytkowania budynku (lub jego części) z funkcji mieszkalnej na niemieszkalną. Zdaniem Kolegium, trafnie zauważył Prezydent, że logika i doświadczenie życiowe wykluczają sytuację, aby osoby prawne działające w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki akcyjnej lub oddziału zagranicznego przedsiębiorcy prowadziły działalność w budynku, w którym równolegle w tym samym czasie mieszkaliby właściciele nieruchomości lub inne osoby fizyczne. Zaniechanie natomiast obowiązku wystąpienia przez właściciela budynku o wyrażenie zgody na zmianę sposobu użytkowania, w myśl przepisów ustawy – Prawo budowlane, nie może przesądzać o tym, że grunt jest zabudowany na cele mieszkaniowe. Co prawda ustawodawca dopuścił możliwość częściowego wykorzystywania nieruchomości na cele inne niż mieszkalne, zastrzegł w uzasadnieniu ustawy o przekształceniu, aby zachowana była podstawowa funkcja, jaką jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych. Prowadzenie "własnej firmy", a nie, jak na gruncie niniejszej sprawy, udostępnienie nieruchomości spółkom prawa handlowego, nie może niweczyć funkcji mieszkalnej budynku. Kolegium zwróciło również uwagę, że w przypadku częściowego wykorzystania budynku mieszkalnego jednorodzinnego decydujące znaczenie ma powierzchnia wykorzystywana na cele inne niż mieszkalne - zgodnie z przytoczoną wyżej definicją przepisów ustawy – Prawo budowlane - może ona wynosić maksymalnie 30% całkowitej powierzchni budynku mieszkalnego. Z kolei jak wynika ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów pomieszczenia przedmiotowego budynku są udostępniane różnym podmiotom, które prowadzą działalność gospodarczą. W związku z tym brak jest przesłanek do wydania zaświadczenia. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższe postanowienie, skarżąca wniosła o uchylenie postanowień obu instancji, zarzucając organom naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 1 ust. 1 i ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy w zw. z art. 3 pkt 2a Pr.b. poprzez ich błędną wykładnię, bowiem przedmiotowa nieruchomość jest nieruchomością mieszkalną wykorzystywaną na cele mieszkalne, a zatem jest objęta zakresem zastosowania ustawy, 2. art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 Pr.b. poprzez błędną interpretację tego przepisu i uznanie, że skarżąca powinna wystąpić o zmianę sposobu użytkowania budynku, podczas gdy budynek znajdujący się na nieruchomości wykorzystywany jest na cele mieszkaniowe, 3. art. 75 ust. 1 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie tego przepisu i nieuwzględnienie, że odmowa wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności dla przedmiotowej nieruchomości prowadzi do działań naruszających zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych skarżącej, II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 7 w zw. z 77 § 1 i § 2 w zw. z 107 § 3 K.p.a. poprzez podjęcie ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w koniecznym zakresie oraz nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, czego skutkiem było ich naruszenie polegające na niepełnym i niewystarczającym ustaleniu stanu faktycznego poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że: a) przedmiotowa nieruchomość nie była wykorzystywana na cele mieszkaniowe, podczas gdy na nieruchomości tej znajduje się budynek mieszkalny, w którym co najmniej połowa liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, b) wiążącym dla oceny, czy ww. nieruchomość jest przeznaczona na cele mieszkaniowe są dane zawarte w rejestrach, nie zaś faktyczny sposób jej wykorzystania, tj. na cele mieszkaniowe, c) nastąpiła samowolna zmiana sposobu użytkowania budynku znajdującego się na nieruchomości z funkcji mieszkalnej na niemieszkalną, podczas gdy budynek znajdujący się na tej nieruchomości wykorzystywany jest na cele mieszkaniowe, d) w budynku tym nie ma samodzielnych lokali, podczas gdy skarżąca wynajmuje lokatorom [...] lokali mieszkalnych stanowiących samodzielne lokale mieszkaniowe, e) zasadne jest utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia Prezydenta, tj. odmowa wydania zaświadczenia o żądanej treści, 2. art. 10 K.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu polegającego na nieuwzględnieniu prawa skarżącej do wypowiedzenia się odnośnie do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem zaskarżonego postanowienia przez Kolegium, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, 3. art. 6 w zw. z art. 7 oraz w zw. z art. 8 K.p.a., poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia z rażącym naruszeniem zasady praworządności, zasady słusznego interesu strony oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji, 4. art. 144 w zw. z art. 138 § 1 K.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie, a w konsekwencji utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia, podczas gdy Prezydent dopuścił się naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, a wady te miały istotny wpływ na wynik sprawy, 5. art. 217 § 1 i § 2 K.p.a. poprzez bezpodstawną odmowę wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności dla skarżącej, podczas gdy brak było podstaw do odmowy wydania tego zaświadczenia. W obszernym uzasadnieniu skargi przywołano argumentację na poparcie powyższych zarzutów. Skarżąca wniosła ponadto o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi, tj.: 1. decyzji Zarządu Dzielnicy [...] o warunkach zabudowy i szczegółowych zasadach zagospodarowania terenu z [...] kwietnia 2012 r. nr [...], 2. decyzji Prezydenta z [...] czerwca 2013 r. nr [...], 3. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2018 r. nr [...], 4. aktu notarialnego z [...] października 2010 r. rep. [...] nr [...], 5. aktu notarialnego z [...] września 2012 r. rep. [...] nr [...], 6. umowy najmu lokalu nr [...] z [...] lipca 2019 r., 7. umowy najmu lokalu nr [...] z [...] listopada 2019 r., 8. umowy najmu lokalu nr [...] z [...] czerwca 2019 r., 9. umowy najmu lokalu nr [...] z [...] sierpnia 2018 r., 10. umowy najmu lokalu nr [...] z [...] stycznia 2020 r., 11. umowy najmu lokalu nr [...] z [...] sierpnia 2019 r., 12. audytu remontowego budynku przy [...], 13. operatu szacunkowego nr [...] opracowanego przez mgr J.S.. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z [...] czerwca 2021 r. dopuścił dowód z dokumentów załączonych do skargi z [...] lutego 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Kolegium z [...] stycznia 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości w prawo własności. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Pojęcie gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe zostało z kolei zdefiniowane w art. 1 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami: 1) mieszkalnymi jednorodzinnymi lub 2) mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub 3) o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. Przepisy ustawy stosuje się również, jeżeli na gruncie zabudowanym budynkami, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy, położone są także inne budynki, obiekty budowlane lub urządzenia budowlane, o ile łączna powierzchnia użytkowa budynków innych niż określone w art. 1 ust. 2 nie przekracza 30% powierzchni użytkowej wszystkich budynków położonych na tym gruncie (art. 1a ustawy). Przekształcenie potwierdza się następnie w zaświadczeniu wydawanym przez organ administracji publicznej, które stanowi podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 1 ustawy). Wydanie zaświadczenia następuje z urzędu lub na wniosek, co z kolei wynika z art. 4 ust. 2 ustawy. Zaświadczenie jest natomiast czynnością materialnotechniczną organu polegającą na urzędowym potwierdzeniu w formie pisemnej obiektywnie istniejącego stanu rzeczy, dotyczącego faktów lub prawa. Jest ono przy tym przejawem wiedzy, a nie woli organu administracji publicznej, dokonywanym, w myśl art. 218 § 1 K.p.a., w oparciu o posiadane rejestry i ewidencje bądź inne dane znajdujące się w jego posiadaniu. Zakres postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia, jest w konsekwencji takiej konstrukcji ograniczony do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w ww. zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia. Nie jest więc dopuszczalne dokonywanie w tym trybie ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających wprost z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W szczególności zaś nie jest możliwe wydanie zaświadczenia, jeśli problematyka, której żądanie strony dotyczy, jest sporna. Na taki sporny stan faktyczny mający się wyłaniać z dokumentów zgromadzonych w sprawie powoływały się organy, odmawiając wydania zaświadczenia. W ocenie organów orzekających w niniejszej sprawie, istnieją wątpliwości co do funkcji budynku posadowionego na przedmiotowym gruncie, realizowanej na dzień [...] stycznia 2019 r., a tym samym brak jest możliwości uznania nieruchomości za zabudowaną na cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy. Jak bowiem ustalono w toku postępowania, choć nieruchomość zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, to nie pełni on funkcji mieszkalnej lecz biurową, co znajduje potwierdzenie w zapisach z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej prowadzonej przez Ministerstwo Przedsiębiorczości i Technologii, z której wynika, że w dniu [...] stycznia 2019 r. nieruchomość stanowiła miejsce wykonywania działalności gospodarczej pod nazwą [...] (od 2015 r.). Oprócz tej działalności, zarejestrowane są również: [...] oraz [...]. Ponadto, według Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonego przez Ministerstwo Sprawiedliwości, od początku roku nieruchomość została wskazana jako siedziba następujących osób prawnych: [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o. oraz [...] Sp. z o.o. W ocenie organów, skoro nastąpiła zmiana funkcji budynku z mieszkalnej na biurową, należało odmówić wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie. Zdaniem Sądu, stanowisko prezentowane przez organy oparte jest na błędnej interpretacji art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy, polegającej na uznaniu, że "zabudowanymi na cele mieszkaniowe" w rozumieniu tego przepisu są wyłącznie te grunty, na których posadowione są budynki kwalifikowane na dzień [...] stycznia 2019 r. jako budynki mieszkalne (jednorodzinne lub wielorodzinne z odpowiednią liczba lokali mieszkalnych) i w ten sposób faktycznie wówczas wykorzystywane. Tymczasem z ujętej w art. 1 ust. 2 ustawy definicji gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe wynika wyłącznie, że istotny jest rodzaj wzniesionego na gruncie budynku (jego prawna kwalifikacja), a nie sposób jego faktycznego wykorzystywania. Przepis ten nie wyklucza zresztą objęcia przepisami ustawy gruntów zabudowanych budynkami o charakterze mieszanym, mieszkaniowo-usługowym, o ile jego powierzchnia usługowa nie przekracza powierzchni mieszkalnej. Jak wskazuje się w piśmiennictwie okoliczność, że w lokalu mieszkalnym (w budynku wielorodzinnym) zarejestrowana jest działalność gospodarcza, bądź kilka takich działalności, czy też, że jest on wskazany jako siedziba spółki prawa handlowego - nie niweczy automatycznie jego podstawowej funkcji mieszkalnej, a tym samym grunty zabudowane takimi budynkami wpisują się w cel ustawy polegający na wspieraniu zaspokajania potrzeb mieszkaniowych obywateli (zob. Ł. Sanakiewicz, Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów. Komentarz, Wolters Kluwer 2019 r.). Odnosząc się natomiast do przywoływanego przez organ art. 3 pkt 2a Pr.b., wskazać należy, że powyższy pogląd jest zdaniem Sądu aktualny także w przypadku budynków jednorodzinnych, których prawną definicję zawiera ww. art. 3 pkt 2a Pr.b., uznając za nie budynki wolno stojące albo budynki w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiące konstrukcyjnie samodzielną całość, w których dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Organem kompetentnym do określenia kategorii budynków jest natomiast organ administracji budowlanej, który w przedmiocie funkcji budynku wypowiada się w drodze decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Względnie w drodze decyzji o wyrażeniu zgody na zmianę jego sposobu użytkowania. To on zatem, a nie organ właściwy w przedmiocie wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy, tworzy stan prawny określający kategorię budynku, co w dalszej kolejności znajduje odzwierciedlenie w prowadzonej przez starostę ewidencji gruntów i budynków oraz w księdze wieczystej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że skoro w księdze wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości wskazane zostało, że jest to nieruchomość przeznaczona na cele mieszkaniowe, zabudowana budynkiem mieszkalnym, to brak jest podstaw by w postępowaniu o wydanie zaświadczenia, taki charakter zabudowy kwestionować. Do skargi załączono ponadto: decyzję z [...] kwietnia 2012 r. o warunkach zabudowy, którą ustalono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego o jedną kondygnację z poddaszem użytkowym lub poddaszem zawierającym antresolę, z możliwością zmiany sposobu użytkowania części piwnicy na funkcję garażową, budowie garażu podziemnego wraz z wjazdem oraz infrastrukturą techniczną na przedmiotowej nieruchomości; decyzję z [...] stycznia 2013 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę "dla inwestycji polegającej na wykonaniu robót budowlanych związanych z nadbudową budynku mieszkalnego wielorodzinnego o jedną kondygnację z poddaszem użytkowym oraz zmianę sposobu użytkowania fragmentu piwnicy na garaż" na terenie ww. działek; decyzję z [...] kwietnia 2018 r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie nadbudowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego o jedną kondygnację z poddaszem użytkowym. Do skargi załączono również [...] umów najmu lokali mieszkalnych (lokali nr [...], [...], [...], [...], [...], [...]), w których wskazano, że "wynajmujący oświadcza, że wynajmuje a najemca oświadcza, że bierze w najem przedmiot najmu opisany w § 1 pkt 2 niniejszej umowy, do wykorzystania wyłącznie na cele mieszkaniowe, bez prawa podnajmu". Mając powyższe na uwadze, nie sposób z samego faktu wskazania budynku jako miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wyprowadzić konkluzji, że zabudowany nim grunt nie podlega działaniu ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, względnie istnieją w tym przedmiocie istotne wątpliwości, których wyjaśnienie w postępowaniu o wydanie zaświadczenie jest niedopuszczalne. Formułując zatem tego rodzaju wnioski, zarówno Kolegium, jaki i Prezydent dokonały błędnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w aktach, w efekcie czego stan faktyczny sprawy organy ustaliły w sposób wadliwy, co wykluczało możliwość podjęcia zgodnego z prawem rozstrzygnięcia w przedmiocie zaświadczenia. W konsekwencji zgodzić się należy z zarzutami skargi, że zaskarżone postanowienie, a także poprzedzające je postanowienie Prezydenta, wydane zostało z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. To z kolei doprowadziło do naruszenia art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy oraz art. 218 § 1 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i niewydanie żądanego zaświadczenia, choć w świetle danych dostępnych organowi brak było podstaw do kwestionowania spełnienia przez przedmiotową nieruchomość pozytywnych przesłanek przekształcenia, a z akt nie wynika by w stosunku do niej zachodziły okoliczności opisane w art. 3, wyłączające ją spod działania ustawy. To zaś prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta. Rozpoznając ponownie sprawę organy uwzględnią ocenę prawną przedstawioną w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.). Na powyższe koszty składają się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie [...] zł oraz wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości [...] zł. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ww. ustawy, które to przepisy pozwalają na rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.