I SA/Wa 824/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2010 r. sprawy ze skargi H. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego H. G. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania H. G. od decyzji Prezydenta m. W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] orzekającej o ustaleniu opłaty adiacenckiej w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...], [...] i [...] z obrębu [...] o łącznej powierzchni [...] m2 wywołanej zatwierdzeniem projektu podziału nieruchomości ostateczną decyzją Prezydenta m. W. z dnia [...].07.2007 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Prezydent m. W. zatwierdził decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] projekt podziału nieruchomości położonej w W. w dzielnicy B. przy ul. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] na sześć nowych działek, w tym trzy przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową (dz. nr [...] o pow. [...] m2, dz. nr [...] o pow. [...] m2, dz. Nr [...] o pow. [...] m2 ) oraz trzy przeznaczone pod poszerzenie ulicy [...] (dz. nr [...] o pow. [...] m2, dz. nr [...] o pow. [...] m2, dz. nr [...] o pow. [...] m2). Następnie Prezydent m. W. decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] ustalił opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości, wywołanego zatwierdzeniem projektu jej podziału, zobowiązując do uiszczenia tej opłaty H. G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania H. G. z dnia [...] lutego 2010 r., decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. utrzymało w całości w mocy decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] stycznia 2010 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że organ pierwszej instancji dokonał podziału przedmiotowej nieruchomości na wniosek właściciela, a podział spowodował wzrost jej wartości, co bezspornie potwierdza operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego R. T. Z treści tego dokumentu wynika, że wartość przedmiotowej nieruchomości przed podziałem na dzień 10.07.2007 r. wynosiła [...] zł, a po podziale na dzień 26.07.2007 r. [...] zł. Zdaniem organu operat szacunkowy został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i jego treść nie budzi wątpliwości. natomiast procentowa stawka wzrostu wartości nieruchomości została ustalona w wysokości 50 % zgodnie z uchwałą Rady Gminy W. z dnia [...].03.2000 r. nr [...]. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 98 a ust. 1 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami, z którego ( w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji I instancji), wynika, iż wysokość stawki procentowej opłaty nie może być większa niż 30% różnicy wartości nieruchomości. Natomiast dokładną stawkę procentową służącą naliczeniu opłaty adiacenckiej określa uchwała Rady Gminy W. z dnia [...].03.2000 r., a uchwała ta określa wysokość tej opłaty jako 50 % różnicy wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału. Taką też stawkę słusznie zdaniem organu odwoławczego przyjął Prezydent m. W., przy obliczaniu opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości położonej przy ulicy [...] w W. SKO przyznało rację H. G., że uchwała ta przestała obowiązywać w 2007 r., jednak zdaniem organu w czasie dokonywania podziału nieruchomości jeszcze obowiązywała, a zgodnie z brzmieniem art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna., natomiast decyzja Prezydenta m. W. z dnia [...].01.2010 r. została wydana z zachowaniem trzyletniego okresu określonego w art. 98a ust. 1 powyższej ustawy. Na decyzję SKO w W. z dnia [...].02.2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. złożył H. G. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości z powodu rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), poprzez wydanie jej bez właściwej podstawy prawnej. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...].03.2000 r. z treści której wynika, że Prezydent m. W. jest uprawniony do ustalenia opłaty adiacenckiej w wysokości 50% wzrostu jej wartości . W dacie wejścia w życie powyższej uchwały art.98 ust. 4 – ustawy o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603) dopuszczał 50% stawkę opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego jej podziałem na wniosek właściciela. Jednak wyrokiem z 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt SK 19/06) Trybunał Konstytucyjny uznał ten przepis za niekonstytucyjny, a ustawodawca zmienił jego treść nowelizacją z dnia 22 października 2007 r. (Dz. U. Nr 173 poz. 1218) dopuszczając – jako maksymalną – 30%-ową stawkę opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego jej podziałem na wniosek właściciela. Tym samym – zdaniem skarżącego wspomniana wyżej Uchwała Rady Gminy W., jako akt prawa miejscowego niższy rangą od znowelizowanych przepisów Ustawy o gospodarce nieruchomościami, w tym zakresie, przestała być obowiązującą, a więc nie powinna być – w obowiązującym obecnie stanie prawnym – podstawą do wydawania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Zdaniem skarżącego, nie ma obecnie przepisu prawa lokalnego, który umocowywałby Prezydenta m. W. do wydawania decyzji ustalających wysokość opłat adiacenckich z tytułu wzrostu wartości nieruchomości wywołanego podziałem na wniosek właściciela na terenie Dzielnicy B. w W., w tym w szczególności w przedmiotowej sprawie. Zdaniem skarżącego akt wykonawczy traci moc poprzez uchylenie lub zmianę treści przepisu upoważniającego, na podstawie którego został wydany, dlatego właściwy organ stanowiący powinien podjąć nową uchwałę dotyczącą wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej. Dlatego zdaniem skarżącego uzasadniony jest pogląd, że kwestionowana decyzja została wydana bez podstawy prawnej, a zatem spełniona jest przesłanka do stwierdzenia jej nieważności lub uchylenia w całości. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "ppsa", potwierdza, iż w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta m. W. z dnia [...].01.2010 r. Ocena legalności decyzji, a wcześniej sposobu rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu administracyjnym, uzależniona była przede wszystkim od przyjęcia stanowiska co do możliwości wydania decyzji na podstawie uchwały obowiązującej w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna w sytuacji, gdy w tej uchwale przewidziano stawkę procentową w wysokości 50%. Zajmując stanowisko w tej kwestii należy przypomnieć, iż ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 141, poz. 1492), dalej: "ustawa z dnia 28 listopada 2003 r.", dokonano między innymi zmiany art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), dalej: "ustawa". W następstwie przeprowadzonej nowelizacji art. 98 ustawy otrzymał nowe brzmienie, gdyż pominięto ust. 4 tego artykułu. Dodano także art. 98 a, w którego ust. 1 przewidziano, analogicznie jak w art. 98 ust. 4, stawkę procentową opłaty adiacenckiej w wysokości nie większej niż 50% różnicy wartości nieruchomości. Oznacza to, iż dotychczasowa regulacja zawarta w art. 98 ust. 4 ustawy została – w zakresie dotyczącym wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej – przeniesiona do art. 98 a ust. 1. Następna zmiana ustawy została dokonana ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 173 poz. 1218), dalej: "ustawa z dnia 24 sierpnia 2007 r." W ustawie tej dodano art. 98a ust. 1a. Przepis ten stanowi: Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w ust. 1. Do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne. Natomiast w art. 98a ust. 1 ustawy zmieniono wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej, przyjmując, iż nie może ona przekraczać 30% różnicy wartości nieruchomości. Ustawa z dnia 24 sierpnia 2007 r. weszła w życie w dniu 22 października 2007 r. Ponadto należy odnotować, iż Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 2 kwietnia 2007 r. (SK 19/06) orzekł między innymi, iż art. 98 ust. 4 w związku z art. 145 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 lutego 2000 r. do dnia 21 września 2004 r. jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 84 Konstytucji przez to, że narusza zasadę ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wydało decyzję w dniu [...] lutego 2010 r. ustalając, iż decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna w dniu [...].07.2007 r. a wobec tego konieczne było wydanie decyzji na podstawie uchwały Rady Gminy W. z dnia [...] marca 2000 r. nr [...], w której przewidziano stawkę procentową opłaty adiacenckiej w wysokości 50%. Uwzględniając powyższe, Sąd w pierwszej kolejności stwierdza, iż z art. 98a ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami w sposób jednoznaczny wynika, iż ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli zostanie spełniony warunek obowiązywania w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, uchwały rady gminy, o której mowa w ust. 1 tego artykułu. W przepisie tym ustalono, że wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w wysokości nie większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości. Zatem aktualne brzmienie art. 98a ust. 1 i art. 98a ust. 1a ustawy uzasadnia przyjęcie stanowiska, iż możliwość wydania decyzji w przedmiocie opłaty adiacenckiej uzależniona jest od spełnienia warunku obowiązywania w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna, uchwały wymienionej w art. 98a ust. 1 ustawy – uchwały przewidującej stawkę procentowej opłaty adiacenckiej w wysokości nie większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości. Oznacza to, iż po wejściu w życie ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r., w której dokonano zmiany maksymalnej wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej, a więc od dnia 22 października 2007 r. nie jest dopuszczalne wydanie decyzji na podstawie uchwały określającej stawkę przekraczającą 30%. Uchwała taka nie spełniałaby bowiem warunków wynikających z art. 98a ust. 1a zd. pierwsze w zw. z art. 98a ust. 1 ustawy. Potwierdzenie zasadności tego stanowiska wynika zarówno z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. (druk sejmowy nr 1421), jak również z braku odpowiednich przepisów przejściowych, z których ewentualnie mogłaby wynikać konieczność dalszego stosowania przepisów dotychczasowych, a więc także uchwał przekraczających aktualną stawkę. W wymienionym uzasadnieniu projektu ustawy podkreślono, iż zmiana ustawy miała w szczególności na celu "(...) wprowadzenie zmian odnośnie do wymierzania opłat adiacenckich z tytułu podziału nieruchomości(...)", a w związku z tym zmieniono wysokość maksymalnej stawki i przyjęto, aby "(...) opłata z tego tytułu wynosiła maksymalnie 30% różnicy wartości nieruchomości po podziale oraz przed podziałem (...)". Decyzja wydana na podstawie art. 98a ust. 1 ustawy ma charakter decyzji konstytutywnej, gdyż ustawa przewiduje jedynie ogólne warunki decyzji, a organ nie ma obowiązku wydania tego aktu. Ponadto ustalenie wysokości należnego świadczenia, następuje dopiero w ramach postępowania administracyjnego na podstawie okoliczności stwierdzonych w tym postępowaniu. Także ta okoliczność uzasadnia, przy braku jakiejkolwiek regulacji z zakresu prawa międzyczasowego, uwzględnienie aktualnego stanu prawnego (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 r., I OPS 1/06, ONSAiWSA 2006/3/71). Obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości uwzględnienia przy ustaleniu opłaty adiacenckiej stawki przekraczającej 30%. Podsumowując Sąd podkreśla, iż od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r., tj. od dnia 22 października 2007 r., ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy przewidująca stawkę procentową w wysokości nie wyższej niż 30%. Dodać jednak należy, iż uchwała Rady Gminy W. z dnia [...].03.2000 r. nie mogłaby stanowić podstawy wydania decyzji w przedmiocie opłaty adiacenckiej, także wówczas, gdyby określono w niej stawkę procentową w wysokości nie przekraczającej aktualnego kryterium ustawowego. Uchwała ta utraciła bowiem moc obowiązującą w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. O ile bowiem, z uwagi na identyczność regulacji co do wysokości maksymalnej stawki procentowej opłaty adiacenckiej, można byłoby ewentualnie przyjąć, iż uchwały wydane na podstawie art. 98 ust.4 ustawy zachowały moc obowiązującą także po wejściu w życie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. pomimo nie zrealizowania przez ustawodawcę dyspozycji § 30 ust. 2 pkt 5 w zw. z § 33 ust. 1 i § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908), dalej: "Zasady techniki prawodawczej", to prezentowanie tego stanowiska nie byłoby uzasadnione po kolejnej zmianie ustawy. Jest to konsekwencją § 33 ust. 3 Zasad techniki prawodawczej, w którym ograniczono możliwość zastosowania rozwiązania określonego w § 33 ust. 1 tylko do ustawy uchylającej albo ustawy zmieniającej ustawę, na podstawie której został wydany dotychczasowy akt wykonawczy. Z przywołanych przepisów Zasad techniki prawodawczej wynikają warunki pozostawienia w mocy dotychczasowych przepisów wykonawczych. Lege non distinguente należy przyjąć, a pogląd ten opiera się także na § 143 Zasad techniki prawodawczej, iż regulacja zawarta w § 30 ust. 2 pkt 5, § 33 ust. 3 Zasad techniki prawodawczej dotyczy również aktów prawa wymienionych w art. 94 Konstytucji. Zatem uchwały wydane na podstawie art. 98 ust. 4 ustawy utraciły moc obowiązującą najpóźniej w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r., tj. w dniu 22 października 2007 r. Stwierdzenie to jest konsekwencją uznania, iż akty prawa miejscowego zajmują pozycję odpowiednią do innych aktów wykonawczych – rozporządzeń wydawanych na podstawie upoważnienia ustawowego. Różnica polega jedynie na ograniczeniu obowiązywania uchwał do obszaru działania organu, który ustanowił akt prawa miejscowego ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2002 r., SA/Ka 3255/01, ONSA 2003/2/68; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2008 r., II OSK 102/08, NZS 2008/5/103). Powyższe stanowisko, dotyczące terminu utraty mocy obowiązującej uchwał podjętych na podstawie art. 98 ust. 4 ustawy, nie dotyczy jednak uchwały Rady Gminy W. z dnia [...] marca 2000 r. Uchwała ta utraciła moc obowiązującą najpóźniej w dniu wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. (SK 19/06), tj. w dniu 18 kwietnia 2007 r. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 98 ust. 4 w zw. z art. 145 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 lutego 2000 r. do dnia 21 września 2004 r. jest niezgodny z art.. 2 w związku z art. 84 Konstytucji przez to, że narusza zasadę ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa. Następstwem stwierdzenia niezgodności z Konstytucją art. 98 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest nie tylko utrata mocy obowiązującej tego przepisu w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 lutego 2000 r. do dnia 21 września 2004 r., ale także przepisów wykonawczych uchwalonych w wymienionym okresie na podstawie niekonstytucyjnego przepisu upoważniającego. Skoro bowiem uchwały organów samorządowych, wydawane na podstawie ustaw szczególnych i w celu ich wykonania, zalicza się do źródeł prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 ust. 2 Konstytucji), to uchwały te, analogicznie jak rozporządzenia, muszą być zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym, a więc z ustawą, na podstawie której uchwała została wydana, innymi ustawami i Konstytucją. Uchylenie przepisu upoważniającego do wydania oznacza także, iż stwierdzona niezgodność przepisu upoważniającego z Konstytucją ma bezpośredni wpływ na dalsze obowiązywanie wydanego na jego podstawie aktu wykonawczego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 maja 2002 r., P 1/01, OTK-A 2002/3/06). Sąd wyjaśnia nadto, iż na gruncie przedmiotowej sprawy, nie ma znaczenia okoliczność, iż poddany ocenie Trybunału Konstytucyjnego przepis został uchylony z dniem 22 września 2004 r. Zauważyć bowiem należy, iż inne są następstwa zmiany stanu prawnego w wyniku nowelizacji ustawy, a inne będące konsekwencją wyroku Trybunału Konstytucyjnego, w którym następuje stwierdzenie niezgodności przepisu z Konstytucją. W pierwszym przypadku dopuszczalne byłoby pozostawienie w mocy dotychczasowych przepisów wykonawczych, a więc na gruncie przedmiotowej sprawy uchwał wydanych na podstawie art. 98 ust. 4 ustawy. Natomiast uchylenie przepisu w następstwie wyroku Trybunału Konstytucyjnego stwarza przesłankę do wznowienia postępowania ( art. 190 ust. 4 Konstytucji), ale wyklucza, przy uchyleniu przepisu upoważniającego, jakąkolwiek możliwość pozostawienia w mocy przez ustawodawcę dotychczasowych przepisów wykonawczych. Zatem uchwała Rady Gminy W. z dnia [...] marca 2000 r. nie mogła być uwzględniona przy ustaleniu opłaty adiacenckiej nie tylko dlatego, iż nie spełniała warunków określonych w art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ale także z uwagi na utratę mocy obowiązującej tej uchwały w następstwie wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. Sąd uznał za zasadny zarzut skargi co do braku możliwości wydania decyzji na podstawie uchwały Rady Gminy W. z dnia [...] marca 2000 r. Sąd nie znalazł jednak podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi co do wydania zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie zwraca uwagę, iż zagadnienie stosowania w aktualnym stanie prawnym uchwal wydanych na podstawie art. 98 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wywołało istotne rozbieżności w praktyce administracyjnej, a także w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wobec tego nieuprawnione byłoby stwierdzenie, iż organy obu instancji uchybiły prawu w sposób określony w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.