I SA/Wa 831/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber Sędziowie NSA Cezary Pryca /spr./ WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia odrzucić skargę. I SA/Wa 831/04 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2004 roku numer [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło w całości postanowienie z dnia [...] lutego 2004 roku numer [...] Prezydenta Miasta W. i umorzyło postępowanie w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustanowienia prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ulicy [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracji publicznej podniósł, że z zaświadczenia z 15 października 1948 roku Wydziału Ksiąg Wieczystych Sądu Grodzkiego w W. wynika, że w wykazie hipotecznym nieruchomości [...] wpisany był W. L. oraz wskazał, że z tegoż zaświadczenia wynika, iż wpłynął wniosek w przedmiocie zamknięcia postępowania spadkowego po W. L. i przepisania tytułu własności nieruchomości na rzecz jego syna K. L. W dniu 18 października 1948 roku Z. L., działając w imieniu i na rzecz małoletniego syna K. L. wystąpiła z wnioskiem w trybie art.7 dekretu z 26 października 1945 roku o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze miasta W., wnosząc o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ulicy [...], stanowiącą nieruchomość objętą wykazem hipotecznym [...]. Decyzją z dnia [...] maja 1969 roku numer [...] Prezydium Rady Narodowej miasta W. odmówiło K. L. ustanowienia prawa wieczystego użytkowania do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ulicy [...] numer hipoteczny [...] oraz orzekło o przejściu na rzecz Skarbu Państwa własności wszystkich budynków znajdujących się na tym gruncie. Decyzją z dnia [...] marca 1991 roku numer [...] Wojewoda [...], działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 roku- Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych ( Dz. U. 32, poz.191 ze zmianami) stwierdził nabycie przez Dzielnicę W., z mocy prawa w dniu 27 maja 1990 roku nieodpłatnie własności nieruchomości położonej w W. przy ulicy [...] oznaczonej jako działka numer [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 1998 roku numer [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania K. L., uchyliło decyzję z [...] maja 1969 roku numer [...] Prezydium Rady Narodowej miasta W. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji- Prezydentowi W. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2004 roku numer [...] Prezydent W. zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku Z. Ł. działającej w imieniu i na rzecz K. L. o ustanowienie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej w W. przy ulicy [...] w granicach dawnej nieruchomości hipotecznej Kw. [...] do czasu uchwalania przez Radę m. W. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego tę nieruchomość. Po rozpatrzeniu zażalenia K. L., postanowieniem z dnia [...] maja 2004 roku numer [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło postanowienie z [...] lutego 2004 roku numer [...] Prezydenta W. i umorzyło postępowanie w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. Na postanowienie z dnia [...] maja 2004 roku numer [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Prezydent m. W. Strona skarżąca domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a zwłaszcza art.6 k.p.a., art.7 k.p.a. poprzez naruszenie art.7 ust.2 dekretu z 26 października 1945 roku o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. W. oraz podniosła zarzut naruszenia art.124 § 2 k.p.a. ze względu na brak uzasadnienia prawnego postanowienia i lakoniczne uzasadnienie faktyczne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymując swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wniosło o odrzucenie skargi ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art.13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art.134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi a także powołaną podstawą prawną. Oczywiście Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji art.134 § 2 w/w ustawy. Podstawowym zagadnieniem występującym przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy jest ustalenie uprawnień organu I instancji w zakresie odnoszącym się do możliwości zaskarżenia orzeczeń wydanych przez organ odwoławczy. Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że postępowanie sądowoadministracyjne może zostać wszczęte na skutek wniosku pochodzącego od uprawnionego podmiotu. Zgodnie z treścią art.50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym , a na podstawie § 2 tegoż przepisu skargę może wnieść także inny podmiot, któremu ustawy przyznają takie prawo. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że na skutek decyzji z [...] grudnia 1998 roku numer [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do rozpatrzenia pozostaje wniosek K. L. z 18 października 1948 roku ( złożony przez jego przedstawicielkę ustawową) o przyznanie prawa własności czasowej ( obecnie prawa wieczystego użytkowania) do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ulicy [...]. Z uwagi na to, iż obecnie wskazana wyżej nieruchomość stanowi własność Gminy, organem właściwym do rozpatrzenia wniosku K. L. jest Prezydent m W. Prowadzone przed tym organem postępowanie administracyjne, z wniosku K. L. z 18 października 1948 roku, postanowieniem Prezydenta m. W. z [...] lutego 2004 roku numer [...] zostało zawieszone do czasu uchwalenia przez Radę W. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego nieruchomość wskazaną we wniosku. W tym miejscu należy przypomnieć, że także w wyroku z dnia 7 czerwca 2001 roku wydanym w sprawie sygnatura akt III RN 104/00 Sąd Najwyższy uznał, iż organ gminy, który wydał decyzję w sprawie będącej przedmiotem postępowania administracyjnego nie może być równocześnie i zarazem stroną tego postępowania w rozumieniu art.28 k.p.a. Skład orzekający Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w pełni podziela stanowisko zawarte w uchwale, z dnia 19 maja 2003 roku sygnatura akt OPS 1/03, siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie ( ONSA 2003/4/115), w której wskazano, że "..powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do Naczelnego Sądu Administracyjnego ani legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego". W tym stanie rzeczy uznać należy, że Prezydent m. W. nie jest uprawnionym podmiotem do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie wydane przez organ odwoławczy, w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego, w sytuacji, w której Prezydent m. W. jest organem przed którym toczy się to postępowanie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.58 § 1 pkt.6 w związku z art.50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami) orzekł jak w postanowieniu.