I SA/Wa 831/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2012 r. sprawy ze skargi B.K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu wniosku B. i J. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], mocą której odmówiono wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1999 r., nr [...], dotyczącej stwierdzenia nabycia przez Gminę L., z mocy prawa własności zabudowanej nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 1999 r., nr [...], stwierdził nabycie przez Gminę L. z mocy prawa własności zabudowanej nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] w obrębie [...], o pow. [...] m2, uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]. B. K. i J. K. wnieśli o stwierdzenie nieważności powyżej wskazanej decyzji komunalizacyjnej. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1999 r., nr [...], wskazując, że w dniu 27 maja 1990 r. wnioskodawcy nie posiadali tytułu prawnego do władania sporną nieruchomością, który stałby na przeszkodzie komunalizacji. A zatem organ uznał, że wnioskodawcy nie legitymowali się interesem prawnym w postępowaniu komunalizacyjnym jak i w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej. B. K. i J. K. wnieśli o ponowne rozpoznanie sprawy wskazując, że w 1972 r. nastąpiło przesunięcie granicy do nieruchomości wnioskodawców położonej przy ul. [...] o pas gruntu z nieruchomości [...] (wówczas własności państwowej) na skutek podjętych decyzji w 1962 r. Wnioskodawcy wskazali ponadto na szereg nieprawidłowości popełnionych – ich zadaniem – przy komunlizacji spornego mienia. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] podtrzymał stanowisko w sprawie. Organ odwoławczy wskazał, iż brak interesu prawnego po stronie wnioskodawców jednoznacznie wynika z akt sprawy. Dokumentacja wskazuje bowiem, że prawo własności spornej nieruchomości należało do Skarbu Państwa, co potwierdza treść księgi wieczystej KW [...]. Tak więc, w dniu 27 maja 1990 r., nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr [...] nie była w prawnym posiadaniu małżonków B. i J. K. Organ powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym ugruntował się pogląd, że postępowanie komunalizacyjne nie dotyczy interesu prawnego podmiotów będących użytkownikami, najemcami, użytkownikami wieczystymi lub posiadaczami nieruchomości, albowiem komunalizacja nie wpływa na zmianę zakresu uprawnień tych osób. Wszystkie zobowiązania związane z komunalizowanym mieniem przejmowała od Skarbu Państwa gmina. Odnosząc się zaś do zarzutów wnioskodawców, iż w toku postępowania komunalizacyjnego nastąpiło poświadczenie nieprawdy, organ wskazał, że jest to przesłanka wznowienia postępowania, jeżeli zostało to stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli B. i J. K. żądając uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze przywołano argumenty podniesione we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej oraz wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy dodatkowo przytaczając ich szerokie uzasadnienie. Skarżący wskazali, że w 1962 r. nakazem Architekta Dzielnicy obrócono ich budynek posadowiony przy ul. [...] wjazdem do garażu do planowanej ulicy dojazdowej pomiędzy nieruchomościami położonymi przy ul. [...] a nieruchomością położoną przy ul. [...]. Ulica nie została zrealizowana. Skarżący wskazali, że w związku z tym pas gruntu z nieruchomości położnej przy ul. [...] został im bezumownie przekazany w 1972 r. przez Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej L. Fakt ten został odnotowany w wykonanym w 1973 r. operacie ewidencyjnym [...] z naniesionymi zmianami granicy i złożonym do Państwowych Zasobów Geodezyjnych i Kartograficznych w L. w dniu 9 marca 1974 r. Z dokumentu tego wynika jednoznacznie, że pas gruntu był we władaniu nieruchomości położonej przy ul. [...], a długość granicy od strony ulicy [...] wynosiła [...] m. Ten pas gruntu umożliwia im do dzisiaj wjazd do garażu i wyjazd z niego znajdującego się w podpiwniczeniu budynku mieszkalnego pod kątem 90 stopni w stosunku do ulicy [...]. Wyrokiem z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1458/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Sąd uznał, zasadność stanowiska organu, gdyż skarżący nie przedstawili żadnego dokumentu, z którego wynikałby ich tytuł prawny do mienia będącego przedmiotem komunalizacji. W międzyczasie, B. i J. K. złożyli w dniu 15 maja 2008 r. w Prokuraturze Rejonowej L. zawiadomienie o popełnieniu, przez geodetów miejskich Miasta L., przestępstwa polegającego na nieuwzględnieniu uzgodnionego poprzednio przebiegu granic działki nr [...], umożliwiającego dojazd do garażu położonego w ich budynku na działce nr [...]. W wyniku przeprowadzonego w sprawie postępowania Prokurator Rejonowy L. potwierdził, że działający z upoważnienia Prezydenta Miasta L. geodeci w wykonaniu z góry powziętego zamiaru zaniechali uwzględnienia w dokumentacji geodezyjnej i w granicach działki nr [...] pasa gruntu o powierzchni [...] m², służącego właścicielom nieruchomości przy ulicy [...] jako dojazd do garażu położonego na ich nieruchomości (czyn wyczerpujący znamiona m.in. art. 271 § 1 kk). Jednocześnie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r., sygn. akt [...] z uwagi na przedawnienie karalności ww. zabronionego czynu, śledztwo w tej sprawie zostało umorzone. Postanowienie to uprawomocniło się w dniu [...] stycznia 2010 r. Następnie w dniu 14 stycznia 2010 r. Prokurator Okręgowy w L. wniósł sprzeciw wobec ostatecznej wskazanej powyżej decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1999 r., domagając się wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją oraz wydania przez Wojewodę [...] decyzji orzekającej, że decyzja z dnia [...] grudnia 1999 r. wydana została z naruszeniem prawa, gdyż dowody na których oparł się Wojewoda podejmując kwestionowaną decyzję, okazały się fałszywe i pomiędzy przestępstwem zdziałanym przez geodetów, a wydaniem zaskarżonej decyzji istnieje związek przyczynowy. W wyniku rozpatrzenia wskazanego sprzeciwu Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] wznowił z urzędu postępowanie administracyjne, zakończone własną decyzją z dnia [...] grudnia 1999 r. i podzielając argumenty podane przez Prokuratora Okręgowego w L. decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] stwierdził, że ostateczna decyzja komunalizacyjna Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. została wydana z naruszeniem prawa przy czym nie jest możliwe jej uchylenie z uwagi na upływ dziesięciu lat od dnia jej doręczenia. Odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. wniósł Prezydent Miasta L. zarzucając, że decyzja nie uwzględnia tego, iż stan faktyczny i prawny spornej nieruchomości (działki nr [...]) został ustalony w oparciu o istniejące wówczas wpisy w dokumentacji wieczystoksięgowej (KW nr [...]) oraz w ewidencji gruntów, oraz w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]. W celu ewentualnej korekty tych wpisów należy wystąpić do odpowiednich organów w trybie określonym ustawą prawo geodezyjne i kartograficzne, bądź ustawą o księgach wieczystych. Po rozpoznaniu odwołania Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r., uznając ją za prawidłową. Skargę na decyzję Komisji, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożyła Gmina Miasta L., w konsekwencji której Sąd wyrokiem z dnia 14 września 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 391/11 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody z dnia z dnia [...] maja 2010 r. Okoliczność powyższa nie wynika z akt sprawy, lecz znana jest, Sądowi rozpoznającemu sprawę, z urzędu. Z uwagi na wyżej opisane okoliczności, wnioskiem z dnia 14 października 2010 r., B. K. wystąpiła ponownie o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1999 r., nr [...]. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1999 r., nr [...]. W ocenie organu zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie zawiera dokumentacji potwierdzającej prawo własności skarżących do skomunalizowanych działek, na dzień 27 maja 1990 r. Organ powołał ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1458/08, w którym Sąd stwierdził, iż na dzień komunalizacji sporna nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa, co wynika z treści księgi wieczystej, nie zaś własność B. i J. K. W dniach 27 i 29 grudnia 2010 r. B. i J. K. wystąpili z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, iż wbrew twierdzeniu organu posiadają interes prawny jako strona postępowania, a wskazuje na to materiał dowodowy, znajdujący się w aktach sprawy. Po ponownym przeanalizowaniu sprawy, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, iż ww. wniosek nie zawiera żadnych nowych, istotnych dla sprawy argumentów, ani nie przedstawia nowych okoliczności (popartych dowodami), które mogłyby czynić zasadnym uchylenie decyzji Ministra z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] i wydanie w sprawie innego rozstrzygnięcia. Minister podkreślił, iż dokumentacja w sprawie przeczy twierdzeniu wnioskodawców o posiadaniu przez nich, na dzień 27 maja 1990 r., prawa własności przedmiotowej nieruchomości. Organ wskazał, iż sprawa ta była już raz przedmiotem orzekania przez organy administracji, w wyniku czego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił wszczęcia wnioskowanego postępowania, wskazując w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że wnioskodawcy nie legitymują się przedmiotem strony postępowania, zaś organ drugiej instancji, decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] takie orzeczenie utrzymał w mocy. Z kolei, w wyniku skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1458/8 oddalił skargę na decyzję Ministra z dnia [...] czerwca 2008 r. Organ podniósł, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że "z akt sprawy wynika, iż sporna nieruchomość stanowiła w dacie komunalizacji własność Skarbu Państwa, co potwierdza treść księgi wieczystej Kw [...]". Tak więc, uwzględniając przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia - organ odwoławczy uznał, iż po ponownej ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy brak jest podstaw do zmiany decyzji. Skargę na decyzję z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] wnieśli, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, B. K. i J. K. W uzasadnieniu skargi zarzucili naruszenie przepisów prawa: a) proceduralnego, tj. art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez przyjęcie, że w świetle przepisów prawa materialnego wnioskodawca nie legitymował się w postępowaniu komunalizacyjnym, jak i nie legitymuje się w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], interesem prawnym w rozumieniu art. 28 kpa; oraz b) materialnego, tj.: art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisów wprowadzających ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, poprzez przyjęcie, że w związku z tym, iż przedmiotem komunalizacji jest wyłącznie mienie ogólnonarodowe (państwowe), skarżącym nie przysługuje interes prawny w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, że przedstawione dokumenty przez skarżących, nie są dowodami uzasadniającymi posiadanie przymiotu strony, skoro postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej L. z dnia [...] grudnia 2009 r., sygn. akt [...] zostało uznane przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, pismem z dnia 3 sierpnia 2010 r., za podstawę wznowienia postępowania. Dalej podnieśli, iż bezspornym w okolicznościach sprawy pozostaje fakt, że geodeci zaniechali faktycznego sprawdzenia przebiegu granic nieruchomości położonych przy ul. [...] nr [...] i [...] oraz stanu ich użytkowania i w związku z tym poświadczyli nieprawdę, poprzez niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy określenie na wyrysie z mapy ewidencji gruntów z dnia 17 października 1998 r. (L.ks.rob. [...]) przebiegu granic między ww. nieruchomościami, co było działaniem na szkodę interesu prywatnego B. i J. K., a Sąd Rejonowy w L. rozgraniczając przedmiotowe nieruchomości oparł się na sfałszowanym dokumencie, o czym z kolei nie wiedział Sąd wydając postanowienie z dnia [...] lutego 2007 r. oddalające skargę wnioskodawców. Skarżący przedstawili stan faktyczny i prawny sprawy, wywód na okoliczność swojego interesu prawnego, przywołali orzecznictwo sądów administracyjnych i skonstatowali, iż literalne brzmienie przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. nie daje możliwości odmowy B. i J. K. przymiotu strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej. W konsekwencji strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponowne rozpoznanie sprawy. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej "ppsa" - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę, w ramach tak zakreślonej właściwości, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 157 § 2 ustawy kodeksu postępowania administracyjnego, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Obowiązkiem organu nadzoru jest więc w pierwszej kolejności zbadanie, czy wniosek pochodzi od podmiotu mającego przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że wszczęcia postępowania nadzorczego może domagać się jedynie strona, która uczestniczyła w postępowaniu zakończonym weryfikowaną decyzją (tj. strona postępowania zwykłego) lub podmiot, który wykaże, że posiada interes prawny w domaganiu się weryfikacji decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2000 r., IV SA 2328/99, niepubl. oraz z dnia 27 czerwca 2001 r., I SA 136/01 Lex nr 78939). Zdaniem Sądu, organy administracji prawidłowo wskazały, że zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z kolei pojęcie interesu prawnego ma charakter materialnoprawny, tzn. musi wynikać z przepisu prawa materialnego, czyli z normy prawa stanowiącego podstawę ustalenia praw lub obowiązków. Musi, zatem istnieć norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania decyzji. Wszczęcie, prowadzenie i wydanie decyzji w trybie nadzorczym na wniosek podmiotu nie będącego stroną stanowi bowiem, rażące naruszenie zasady stabilności decyzji administracyjnej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2001 r., I SA 2312/99 Lex nr 78956; z dnia 27 września 2001 r., I SA 2326/00, Lex nr 5452). W przedmiotowej sprawie skarżący wystąpił z wnioskiem o wszczęcie postępowania mającego na celu stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej. Stroną postępowania komunalizacyjnego, prowadzonego na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych jest, co do zasady tylko Skarb Państwa i właściwa gmina, na którą z mocy prawa przeszła nieruchomość. Inny podmiot może w tym postępowaniu uczestniczyć, gdy wykaże, że w dacie komunalizacji, t.j. w dniu 27 maja 1990 r. miał tytuł prawnorzeczowy do tej nieruchomości. B. i J. K. żądając wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności, winni wykazać, iż przysługuje im taki tytuł do nieruchomości. Niewątpliwie, okolicznością, którą organ administracji winien wziąć w niniejszej sprawie pod rozwagę była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], zapadła w wyniku sprzeciwu Prokuratora (w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego). W decyzji tej Wojewoda stwierdził, że ostateczna decyzja komunalizacyjna Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. została wydana z naruszeniem prawa, przy czym nie jest możliwe jej uchylenie z uwagi na upływ dziesięciu lat od dnia jej doręczenia. Jednak decyzja ta, jak i ją utrzymująca w mocy decyzja Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], została - wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 391/11 uchylona. A okoliczność tą, na dzień wyrokowania, Sąd rozpoznający sprawę winien uwzględnić. Wprawdzie, na dzień wydawania zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r., konkurencyjne (z wznowienia) postępowanie administracyjne było w toku, zaś organ administracji uprawniony był do podjęcia ewentualnej decyzji o zawieszeniu postępowania "nieważnościowego" do czasu zakończenia postępowania "wznowieniowego", nie mniej jednak zważywszy na wzajemne do siebie relacje tych dwóch trybów nadzwyczajnych, oraz możliwość wznowienia postępowania "nieważnościowego" w sytuacji pojawienia się w obrocie prawnym prawomocnego rozstrzygnięcia zapadłego w trybie "wznowieniowym", a znaczącego dla wszczęcia postępowania "nieważnościowego" - zaniechanie takie nie miało wpływu na prawa skarżących. W przedmiotowej sprawie poza sporem jest więc, że właścicielem działki nr [...], w dacie komunalizacji tj. w dniu 27 maja 1990 r., był Skarb Państwa, co potwierdza odpis z księgi wieczystej nr Kw [...]. Skoro strona skarżąca nie wykazała istniejącego po ich stronie tytułu prawnorzeczowego do przedmiotowej nieruchomości a tym samym, że są stroną postępowania w rozumieniu art. 28 kpa, to decyzja o odmowie wszczęcia postępowania nadzorczego jest prawidłowa. Takiego przymiotu strony postępowania nie daje niestety B. K. i J. K. roszczenie do spornej nieruchomości, wynikające bez wątpienia z wcześniejszych, wadliwych czynności administracyjnych. Do uznania skarżących, za stronę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej - w rozumieniu art. 28 kpa – nie wystarczy postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej L. z dnia [...] grudnia 2009 r., sygn. akt [...], jak również zgłoszenie tych roszczeń, a w konsekwencji prowadzenie postępowań przed sądem powszechnym w zakresie sporu granicznego. Wobec tego zarzuty skargi odnośnie naruszenia przez organ nadzoru przepisów art. 28 kpa oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r., należało uznać za niezasadne. W konsekwencji, biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy, pomimo że - bez wątpienia w przeszłości organy administracji podjęły wobec skarżących krzywdzące czynności administracyjne - Sąd skargę oddalił. Z tych też względów, biorąc za podstawę art. 151 ppsa Sąd orzekł, jak w wyroku. ----------------------- 3