I SA/Wa 839/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda Sędziowie: WSA Dorota Apostolidis (spr.) WSA Iwona Maciejuk Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2012 r. sprawy ze skargi A. R. i J. T. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa po rozpatrzeniu odwołania A. R. i J. T. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 149 § 3 k.p.a. utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r., nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] czerwca 2003 r., nr znak: [....], stwierdzającą, że z dniem 27 maja 1990 r.. Gmina J. nabyła z mocy prawa nieodpłatnie własność nieruchomości gruntowej, położonej w obrębie ewidencyjnym [...] w gm. J. o łącznej powierzchni [...] ha uregulowanej w księdze wieczystej nr [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujacym stanie faktycznym i prawnym sprawy: A. R. oraz J. T. zwrócili się do Wojewody [....] z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. prawomocną decyzją tego organu z dnia [...] czerwca 2003 r., znak: [...]. We wniosku jako podstawę wznowienia wskazali art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., oraz art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wojewoda [...] w toku postępowania powołując się na treść przepisu art. 145, 147 i 148 k.p.a. uznał, że w sprawie zachodzą przesłanki formalne do wznowienia postępowania nadzorczego. Organ podkreślił, że wnioskodawcy nie mogą być uznani za strony prowadzonego postępowania w rozumieniu przepisu art. 28 k.p.a., bowiem w żaden sposób nie udowodnili, iż w dniu 26 maja 1990 r., bądź w dacie wydania decyzji komunalizacyjnej przysługiwały im tytuły prawno-rzeczowe do spornej nieruchomości. Wojewoda [...] zauważył, że w postępowaniu komunalizacyjnym uprawienia strony posiadają tylko Skarb Państwa jako właściciel mienia oraz gmina, która mienie to przejmuje. Natomiast inny podmiot może być uznany za stronę postępowania komunalizacyjnego tylko wówczas, gdy wykaże się tytułem prawnym do mienia będącego przedmiotem komunalizacji. Organ pierwszej instancji zauważył, że w dacie wydawania decyzji Wojewody [...], w księdze wieczystej nr [...] jako właściciel nieruchomości wpisany był Skarb Państwa na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r., o drogach publicznych (DZ. U. z 2000 r., nr 71, poz. 838 ze zm.). Organ wskazał również, że Minister Spraw Wewnętrznych Administracji w decyzji z [...] kwietnia 2009 r., nr [...] wydanej w sprawie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003 r., nr [...] uznał, że co do działki nr [...] A. R. oraz J. T. nie posiadają legitymacji do wystąpienia z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej. Reasumując Wojewoda [...] uznał, że wnioskodawcy nie przedstawili żadnych faktów isniejących w dniu wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r., które miałby wpływ na rozstrzygnięcie w niej zawarte, w związku z powyższym decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] czerwca 2003 r., nr [...]. Od powyższej decyzji A. R. oraz J. T. wnieśli odwołanie do Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej domagając się uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy zauważył, że przedmiotowa sprawa jest rozpatrywana po podjęciu przez organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 nr [...] zawieszonego wcześniej postępowania odwoławczego, w którym odwołujący wskazując art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a. wnioskiem z dnia 14 lipca 2009 r. wystąpili do Wojewody [...] o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją komunalizacyjną tego organu z dnia [...] czerwca 2003 r. stwierdzającą nabycie przez gminę J. z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r., prawa własności nieruchomości w niej wymienionych, w tym także i działki nr [...]. We wniosku tym A. R. i J. T. wskazali, że w wyniku sporu zaistniałego miedzy właścicielami innych nieruchomości sąsiadujących z działką nr [...] toczy się od kilku lat postępowanie rozgraniczeniowe przed Sądem Rejonowym w L. pod sygn. akt [...], którego przyczyną jest zdaniem odwołujących to, iż przy wydaniu ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. okoliczności faktyczne istotne dla sprawy i nie znane organowi podejmującemu decyzję okazały się fałszywe oraz obarczone licznymi błędami formalnoprawnymi. Dowodami na te okoliczności mają być dane ujęte w zaświadczeniu i wniosku Starosty Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. o założenie księgi wieczystej dla przedmiotowego mienia oraz dane ujawnione w treści raportu Najwyższej Izby Kontroli [...] października 2005 r. Po rozpatrzeniu powyższego podania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego jego ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r., argumentując, że odwołujący nie wykazali by przed dniem 27 maja 1990 r. przysługiwał im jakikolwiek tytuł prawny do skomunalizowanego mienia, zatem nie mają przymiotu stron niniejszego postępowania. W odwołaniu A. R. i J. T. zarzucili organowi pierwszej instancji, że w ogóle nie odniósł się on wskazanych przez nich dowodów ujętych w zaświadczeniu i wniosku Starosty Powiatu L. z dnia [...] czerwca 2009 r. o założenie księgi wieczystej dla spornego mienia, oraz danych zawartych w ww. raporcie NIK. Zarzucili też, że Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa nie jest organem właściwym do rozpoznania ich odwołania. W toku postępowania odwoławczego Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa w pierwszej kolejności wskazała, że jej obowiązek do rozpoznania odwołania wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2011 r. sygn. akt I [...]. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r. organ odwoławczy zauważył, że w postępowaniu w sprawie wznowienia mamy do czynienia z tą samą stroną co w postępowaniu zwykłym. Ponadto każde postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch faz: pierwszej w której analizuje się kwestie podmiotowe i kwestie zachowania terminu i drugiej w której ocenie podlegają przesłanki merytoryczne. Dokonując oceny sprawy pod tym kątem i sięgając do orzecznictwa sądów administracyjnych Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa zauważyła, że w postępowaniu komunalizacyjnym zwykłym toczącym się w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, pz. 191 i nr 43, poz. 253 ze zm.) – dalej jako Przepisy wprowadzające, (co dotyczyło również decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003 r.) stronami są Skarb Państwa i właściwa gmina. Inny podmiot może być uznany za stronę postępowania komunalizacyjnego tylko wówczas, gdy wykaże się tytułem prawnym do mienia będącego przedmiotem komunalizacji takim, który komunalizacji stałby na przeszkodzie z tego powodu, że przekreślałby tytuł Skarbu Państwa do mienia lub uniemożliwiałby komunalizację z przyczyn przewidzianych w art. 11 powołanej ustawy. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa zauważyła, że odwołujący także na etapie odwoławczym niniejszego postępowania nie wykazali uzyskania przed dniem wejścia w życie cyt. ustawy z dnia 10 maja 1990 r. tego rodzaju tytułu do spornego mienia. Zatem decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r. nie można skutecznie zarzucić naruszenia prawa (w tym również naruszenia art. 28 k.p.a.). Organ odwoławczy zaznaczył, że w omawianej fazie i przed ewentualnym podjęciem postanowienia o wznowieniu (którego podjęcie oznaczałoby przejście do fazy drugiej), organ, do którego wpłynęło podanie o wznowienie ocenia tylko dopuszczalność wznowienia lub jego brak, a nie przesłanki wznowieniowe, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a., w tym na przykład okoliczności podnoszone przez odwołujących w ich odwołaniu oraz pismach procesowych. Organ odwoławczy podkreślił również, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym (wznowienia postępowania), umożliwiającego wzruszanie decyzji ostatecznych. Z uwagi na fakt, że przepisy z tym trybem związane stoją w opozycji do zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej (art. 16 k.p.a.), korzystanie z możliwości wzruszania decyzji ostatecznych może i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych i odpowiednio prawnie uzasadnionych. Reasumując Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa uznała, że odwołujący nie spełniają wymogów uznania ich za strony tego rodzaju postępowania, co spowodowało, że decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] organ utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r., nr [...]. Na powyższą decyzję A. R. oraz J. T. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucili naruszenie: - przepisów k.p.a. poprzez rozpoznanie sprawy przez Krajową Komisję Uwłaszczeniową, która nie jest organem właściwym do rozpoznania sprawy, gdyż nie jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewodów orzekających w tych sprawach, którego ustawodawca upoważnił do kontrolowania w trybie nadzoru decyzji komunalizacyjnych, - naruszenie prawa materialnego określonych treścią przepisów art. 5 ust 1 i art. 17 ust. 1 i 2 ustawy - Przepisy wprowadzające, z uwagi na fakt, iż w dniu wydania zaskarżonej decyzji sporna część nieruchomości nie stanowiła mienia Skarbu Państwa, - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności przepisów art, 6,7,8,10,11,28,40,77 § 1, 138 § 1 pkt 2 oraz 138 § 2 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Uzasadniając skargę A. R. oraz J. T. zauważyli, że Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa nie jest organem wyższego stopnia nad wojewodą w rozumieniu treści art. 17 pkt. 2 k.p.a. Postępowanie komunalizacyjne, w którym wydana jest zaskarżona decyzja wojewody, przewidziana w art. 18 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające, jest postępowaniem administracyjnym, do którego mają zastosowanie przepisy k.p.a. Obowiązują w nim zarówno zasady ogólne, a więc m.in. zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 k.p.a., jak i przepisy odnoszące się do postępowania dowodowego, a w szczególności art. 77 § 1 k.p.a., nakazujący wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, jak i jego ocenę na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Decyzja wydana przez organ administracji winna zawierać uzasadnienie, odpowiadające wymaganiom z art. 107 § 3 k.p.a. W ich ocenie zaskarżona decyzja Krajowej Komisji nie spełnia więc elementarnych wymagań określonych przepisami prawa. Skarżący podkreślili, że w przedmiotowej sprawie Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa zajęła odmienne stanowisko, wydając w dniu [...] lipca 2008 r. [....] postanowienie o przekazaniu sprawy według właściwości Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji. W uzasadnieniu postanowienia Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa powołała się m.in. na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 23 września 1993 III AZP 11/93 - Biuletyn Informacyjny SN z 1993 r. nr 9 poz. 25. Gdyby przyjąć, że uprawnionym organem odwoławczym w powyższej sprawie jest Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, to w postępowaniu administracyjnym powinna wykonać dyspozycje określone przepisem art. 138 § 2 k.p.a. Tymczasem w zaskarżonej decyzji Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa nie odniosła się do przedłożonego materiału dowodowego. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący zauważyli, że "organ orzekający w sprawie komunalizacyjnej z mocy prawa musi badać przesłanki wynikające z art. 5 ust. 1, jak również czy nie ma przeciwwskazań do komunalizacji, o jakich mowa w art. 11 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające. W myśl art. 33 ustawy z 1984 r. o planowaniu przestrzennym obowiązującej w dacie komunalizacji, z mocy prawa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi podstawę gospodarki gruntami. Oznacza to, że o przeznaczeniu gruntu na określony cel w danej jednostce osadniczej decyduje plan zagospodarowania przestrzennego (stanowiący akt prawa miejscowego). Błędne zapisy w ewidencji gruntów nie mogły zmieniać charakteru gruntu (jego funkcji) jaki mu nadały postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący zauważyli również, że zgodnie z obowiązującym w dniu 27 maja 1990 roku miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który stanowił podstawę gospodarki gruntami, działka nr [...] nie była drogą publiczną gminy J. Tym samym późniejsze błędne wpisy w ewidencji gruntów nie mogły zmienić przeznaczenia działki nr [...], a tym samym nie mogły arbitralnie przekształcić ją w drogę publiczną. A. R. oraz J. T. wskazali również, że dokumentacja przesłana przez gminę J. Wojewodzie [...] zawierała błędne dane w ewidencji gruntów okręgu P., co zostało potwierdzone w treści zaświadczenia Starosty ....] z dnia [...] czerwca 2009 roku. Wojewoda [...] przyjął dokumenty przesłane przez gminę J. bez jakiegokolwiek badania ich pod kątem formalno-prawnym, które to zaniechanie w rezultacie doprowadziło do niezgodnej z prawem komunalizacji mienia. Reasumując skarżący uznali, że stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji jest błędne. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa w Warszawie wniosła o jej oddalenie. Organ podkreślił, że rozstrzygnięcia organów obu instancji nie naruszają przepisów prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny niniejszej sprawy pod kątem wskazanych wyżej kryteriów, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa i przepisów postępowania, skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do ustalenia czy w opisanych wyżej okolicznościach faktycznych organy prawidłowo przyjęły, iż skarżący nie legitymują się do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego, gdyż nie przysługuje im status strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że postępowanie wznowieniowe jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnych. Reguły związane ze wszczęciem tego postępowania oraz z wydawanymi w jego toku rozstrzygnięciami są szczegółowo uregulowane w kodeksie postępowania administracyjnego. W pierwszej fazie postępowania organ administracji sprawdza jedynie czy zachodzą przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 kpa lub w art. 145 a § 1 kpa. Jeśli tak, to organ administracji ma obowiązek wznowić postępowanie i już we wznowionym postępowaniu ocenić, czy przesłanki te rzeczywiście zostały spełnione. W obowiązującym systemie prawnym istnieje zasada interpretacyjna, według której wszelkie przepisy szczególne (a takie jest postępowanie wznowieniowe) należy wykładać ściśle. Niedopuszczalna jest zatem wykładnia rozszerzająca. W sprawie będącej przedmiotem kontroli Sądu A. R. i J. T. domagali się wznowienia postępowania zakończonego decyzją komunalizacyjną Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w części dotyczącej działki nr [...]. Materialno – prawną podstawę dla wydania decyzji komunalizacyjnej stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, pz. 191 i nr 43, poz. 253 ze zm.) – dalej jako Przepisy wprowadzające. W myśli powołanej ustawy warunkiem skutecznego skomunalizowania nieruchomości było to, aby w dniu 26 maja 1990 r., bądź w dacie wydania decyzji komunalizacyjnej skarżącym przysługiwały tytuły prawno – rzeczowe do nieruchomości. I tak co do zasady, jak słusznie stwierdziły organy administracji stronami postępowania prowadzonego w trybie art. 5 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające, są Skarb Państwa i właściwa gmina, zaś aby uznać inny podmiot za stronę przedmiotowego postępowania niezbędne jest wskazanie interesu prawnego do udziału w tym postępowaniu w rozumieniu art. 28 k.p.a. Oznacza to, iż inny podmiot będzie miał interes prawny jeśli wykaże się tytułem prawnym do nieruchomości będącej przedmiotem komunalizacji, który stałby na przeszkodzie komunalizacji z tego powodu, że przekreślałby tytuł Skarbu Państwa do mienia lub uniemożliwiałby komunalizację z przyczyn przewidzianych w art. 11 powołanej ustawy. W tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych jest jednolite (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2002 r. w sprawie I SA 3261/01, LEX nr 82817, w którym wyrażony został pogląd, że podmiot żądający wznowienia postępowania, który nie brał udziału w postępowaniu komunalizacyjnym, winien wykazać, że przysługuje mu tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości). Tym samym, osoba nie posiadająca przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją komunalizacyjną, nie wykazująca się tytułem prawnym do nieruchomości będącej przedmiotem komunalizacji, nie może skutecznie żądać wznowienia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Z utrwalonej linii orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że w postępowaniu komunalizacyjnym uprawnienia strony posiadają tylko Skarb Państwa jako dotychczasowy właściciel oraz właściwa miejscowo gmina przejmująca od niego mienie oraz osoby powołujące się na dokumenty świadczące o tym, że to im, a nie Skarbowi Państwa, przysługiwało w dniu 27 maja 1990 r. prawo własności do skomunalizowanego mienia. Postępowanie komunalizacyjne nie dotyczy jednak interesu prawnego użytkownika, najemcy, użytkownika wieczystego przedmiotu objętego komunalizacją lub innego podmiotu posiadającego to mienie bez tytułu prawnego. Komunalizacja (której wynikiem jest zmiana podmiotu, któremu przysługuje prawo własności) nie ma bowiem wpływu na zmianę zakresu uprawnień tych osób. Wszystkie zobowiązania związane z komunalizowanym mieniem przejmuje od Skarbu Państwa gmina (por. wyroki NSA: z dnia 29 września 1998 r., sygn. I SA 57/98 LEX nr 45032; z dnia 20 stycznia 2010 r. I OSK 498/09 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Dokonując oceny dokumentacji zgromadzonej w aktach administracyjnych sprawy należy zauważyć, że brak w nich dokumentu potwierdzającego, że A. R. oraz J. T. we wspomnianej dacie przysługiwał jakikolwiek prawno – rzeczowy tytuł do spornej nieruchomości. Co więcej skarżący we wniosku z dnia 14 lipca 2009 r., o wznowienie postępowania administracyjnego sami przyznali, że są właścicielami działek sąsiednich o numerach ewidencyjnych [...], ponadto z treści zaskarżonych decyzji wynika, że nie byli oni stroną postępowania komunalizacyjnego. W ocenie Sądu nadesłane przez strony na żądanie organu dokumenty nie potwierdzają tytułu prawnego, który by im przysługiwał do działki nr [...]. Zatem stanowisko zarówno Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej jak i Wojewody [...], iż A. R. oraz J. T. nie wykazali interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. do wszczęcia i w konsekwencji prowadzenia postępowania nadzorczego jest prawidłowe. Zarzuty skargi z uwagi na powyższe rozważania nie mogą się ostać, bowiem zaskarżone decyzje są zgodne z prawem. Skoro bowiem skarżący nie legitymowali się przymiotem strony postępowania komunalizacyjnego, to wszczęcie postępowania nadzorczego z ich inicjatywy było w tej sytuacji niedopuszczalne. W związku z powyższym obowiązkiem organu wynikającym z art. 149 § 3 k.p.a. było orzeczenie o odmowie jego wszczęcia. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego statusu prawnego skarżących względem sprawy komunalizacyjnej, której dotyczy kwestionowana przez nią decyzja nie mogą zmieniać również fakt, iż kwestionują oni wcześniejsze, przesądzone zdarzenia prawne - w tym związane z okolicznościami dotyczącymi statusu działki nr [...] jako drogi publicznej. Mając na uwadze wszystkie wskazane okoliczności Sąd z mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji wyroku.