I SA/Wa 840/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg J. A., K. A. i J. P. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP postanawia: sprostować oczywistą omyłkę w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2011 roku, sygn. akt I SA/Wa 840/11, w ten sposób, że: w nagłówku uzasadnienia wyroku od strony 1 do 14 zastąpić błędną sygnaturę akt sprawy sądowoadministracyjnej "I SA/Wa 810/11" prawidłową sygnaturą "I SA/Wa 840/11". Przedmiotowa sprawa ze skarg J. A., K. A. i J. P. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP rozpoznawana, rozstrzygana i prowadzona była pod sygn. akt I SA/Wa 840/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 840/11 oddalił skargi wyżej wymienionych. W nagłówku uzasadnienia wyroku została wskazana błędna sygnatura akt sprawy sądowoadministracyjnej – I SA/Wa 810/11. W myśl art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej jako p.p.s.a.) Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, zaś z art. 156 § 2 p.p.s.a. wynika, że sprostowanie może zostać dokonane na posiedzeniu niejawnym. Sprawa ze skarg J. A., K. A. i J. P., po połączeniu postanowieniem z dnia 13 lipca 2011 r. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, prowadzona była pod sygnaturą I SA/Wa 840/11. Inna sygnatura, zamieszczona w nagłówku uzasadnienia prostowanego wyroku, jest ewidentnie błędna i nosi cechy oczywistej omyłki pisarskiej. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji, za podstawę przyjmując art. 156 § 1 p.p.s.a.