I SA/Wa 85/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Szmydt Sędziowie: sędzia WSA Joanna Skiba sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant referent stażysta Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi K. S. i B. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia prawa użytkowania wieczystego oddala skargę. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta O., decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] uchylił decyzję Starosty Powiatu w O. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. orzekającą o umorzeniu postępowania prowadzonego w przedmiocie wywłaszczenia prawa użytkowania wieczystego ustanawianego na nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej Kw nr [...] oznaczonej, jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] w O. o pow. [...] m2 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Starosta Powiatu w O. umorzył postępowanie prowadzone w przedmiocie wywłaszczenia prawa użytkowania wieczystego ustanowionego na nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej Kw nr [...] oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] w O. o powierzchni [...] m2, wszczęte na wniosek Prezydenta Miasta O., jako bezprzedmiotowe. Od powyższej decyzji Starosta Powiatu w O. wniósł odwołanie. W treści odwołania zarzucił naruszenie art. 7, art. 9 i art. 77 Kpa oraz art. 105 Kpa poprzez niewskazanie przyczyn uznania postępowania za bezprzedmiotowe. Odwołujący się wskazał ponadto, że w dniu [...] października 2011 r. Starosta Powiatu W O. wydał decyzję nr [...], od której odwołanie złożyli K. i B. S. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Prezydenta Miasta O. w treści orzeczenia organu drugiej instancji zostały zawarte wytyczne, co do których organ badający sprawę nie ustosunkował się. W zaskarżonej decyzji organ odnosi się wyłącznie do wyboru złego trybu postępowania (przy czym postępowanie wywłaszczeniowe wszczął Starosta [...], na wniosek Gminy) i możliwości rozwiązania umowy użytkowania wieczystego w kontekście prawa cywilnego. Prezydent Miasta O. wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji Starosty Powiatu w O. w całości i nakazanie organowi pierwszej instancji przeprowadzenie ponownego postępowania administracyjnego. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta O., decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] uchylił decyzję Starosty Powiatu w O. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że z art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) zwanej dalej "ugn" wynika możliwość przedterminowego rozwiązania umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste, w wypadku, gdy użytkownik wieczysty korzysta z gruntu w sposób oczywiście sprzeczny z jego przeznaczeniem określonym w umowie. Może to mieć miejsce, gdy użytkownik wieczysty nie wzniósł budynków lub urządzeń w ustalonym w umowie terminie. Dopuszczalne jest także rozwiązanie umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste w stosunku do części nieruchomości, gdy korzystanie z nieruchomości sprzeczne z umową dotyczy tylko jej części. Wskazana w art. 240 Kc przyczyna przedterminowego rozwiązania użytkowania wieczystego odnosi się do wszystkich wypadków użytkowania wieczystego, bez względu na sposób jego powstania. Właściwy organ może żądać przedterminowego rozwiązania umowy przez sąd. Uwzględnienie przez sąd żądania określonego w art. 33 ust. 3 ugn powoduje rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia o przedterminowym rozwiązaniu użytkowania wieczystego prawo to wygasa. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszego postępowania administracyjnego Wojewoda zauważył, że aktem notarialnym z dnia [...] września 1979 r., Rep. Nr [...] oddano K. i B. S. w użytkowanie wieczyste nieruchomość położoną w O. przy ulicy [...] powierzchni [...] ha. Plan zagospodarowania przestrzennego terenu przewidywał wybudowanie na działce budynku mieszkalnego. Użytkownicy wieczyści zobowiązali byli do rozpoczęcia budowy w ciągu dwóch lat od daty niniejszej umowy, zgodnie z zatwierdzonym planem i ukończeniem tej budowy w ciągu czterech lat, a w razie zniszczenia lub rozbiórki budynku do jego odbudowy w ciągu pięciu lat. Zgodnie z § 6 aktu notarialnego Skarb Państwo mógł rozwiązać umowę i zarządzić odebranie działki w razie użytkowania terenu oddanego w wieczyste użytkowanie w sposób wyraźnie niezgodny z jego przeznaczeniem i w razie niewybudowania budynku wbrew zobowiązaniu przyjętemu w umowie. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] maja 1992 r. Wojewoda [...] stwierdził nabycie przez Gminę O. z mocy prawa w dniu 27 maja 1990 r. nieodpłatnie własności nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...], [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2. K. i B. S. wnioskiem z dnia 12 stycznia 2000 r. zwrócili się do Prezydenta Miasta O. o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego tych działek w prawo własności. W odpowiedzi Przewodniczący Zarządu Miasta O. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2000 r., nr [...] przekształcił odpłatnie prawo użytkowania wieczystego w prawo własności dotyczące jedynie działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2. Wojewoda [...] zauważył, że zgodnie z tekstem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego swym zasięgiem pas terenów P. oraz tereny do niego przyległe wraz z centrum biegnącym przez Miasto O. z północnego zachodu na południowy wschód - etap 1, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta O. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r., działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] przeznaczona jest pod drogę gminną ulicę [...]. Ponadto wypis i wyrys z rejestru gruntów wskazuje użytkowanie działki ewidencyjnej Nr [...] z obrębu [...] jako drogi. Wojewoda [...] zaznaczył, że przepis art. 112 ust. 3 ugn dopuszcza zastosowanie wywłaszczenia dopiero wtedy, gdy cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób, niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości, a dodatkowo prawa do nieruchomości nie mogą być nabyte w drodze umowy. W pierwszej kolejności należy więc rozważyć, czy wywłaszczenie w ogóle będzie potrzebne. Jeżeli bowiem cel publiczny da się zrealizować bez nabywania przez podmiot publiczny praw do nieruchomości, to takie właśnie rozwiązanie należałoby w świetle omawianego przepisu zastosować. Dopiero gdy jest to wykluczone podmiot publiczny może sięgać po nabycie praw do nieruchomości - w pierwszej kolejności w drodze umowy. Jednym z warunków przeprowadzenia postępowania jest bowiem w świetle art. 112 ust. 3 ugn niemożność nabycia nieruchomości w drodze umowy dlatego w art. 113 ust. 1 ugn ustawodawca zobowiązał starostę do przeprowadzenia rokowań, zanim wszczęte zostanie postępowanie wywłaszczeniowe. W związku ż powyższym ugn uzależnia dopuszczalność wywłaszczenia od podjęcia uprzednio próby nabycia prawa do nieruchomości w drodze umowy. Chodzi tu o cywilnoprawną umowę sprzedaży nieruchomości dokonywaną na zasadach i w formie określonych w Kodeksie cywilnym. Przeniesienie własności nieruchomości niezbędnej do realizacji celu publicznego na Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego w drodze umowy sprawia, że postępowania wywłaszczeniowego się nie wszczyna. Zgodnie z przekazanymi aktami postępowania administracyjnego organu pierwszej instancji Starosta Powiatu w O. pismem z dnia 22 listopada 2010 r. wezwał K. S. oraz B. S. do zawarcia umowy dotyczącej nabycia na rzecz Gminy O. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] w O., pod rygorem wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego. W odpowiedzi pismem z dnia 24 stycznia 2011 r. użytkownicy wieczyści oświadczyli, że nie są zainteresowani zbyciem przedmiotowej nieruchomości. W związku z powyższym organ pierwszej instancji właściwie wszczął postępowanie administracyjne dotyczące wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości. Powoływana w kwestionowanej decyzji Starosty Powiatu w O. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. możliwość rozwiązania przez Prezydenta Miasta O. umowy użytkowania wieczystego działki nr [...] z obrębu [...] zdaniem Wojewody [...] jest nieuzasadniona. Instytucję umorzenia postępowania wiąże się w piśmiennictwie z powstaniem trwałej i nieusuwalnej przeszkody w kontynuacji postępowania, co różni tę instytucję od zawieszenia postępowania, w której przeszkoda w prawidłowym prowadzeniu postępowania ma charakter przeszkody przemijającej i usuwalnej. Przepis art. 105 Kpa kładzie jednak akcent nie na przeszkodę w prowadzeniu postępowania, lecz na bezprzedmiotowość, czyli brak przedmiotu postępowania administracyjnego. Postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji, albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania, albo utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania administracyjnego. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy Wojewoda [...] stwierdził, że nie zaistniała żadna przesłanka umożliwiającą umorzenie przedmiotowego postępowania jako bezprzedmiotowego. Zdaniem organu odwoławczego Starosta Powiatu w O. decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. niewłaściwie umorzył przedmiotowe postępowanie administracyjne, a także nie odniósł się do wytycznych zawartych w decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. Organ odwoławczy podkreślił, że zalecenia zawarte w decyzjach organu drugiej instancji wiążą organ pierwszej instancji, co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich zawartych, który winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, co do istnienia tych okoliczności i oceny dowodów w tym celu uzyskanych. W związku z powyższym Starosta Powiatu w O. przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powinien bezspornie ustalić zaistnienie przesłanek, które warunkują dokonanie wywłaszczenia, ustalić, czy zachodzą one wobec całej, czy też części działki, a także zweryfikować, czy cel publiczny na omawianym gruncie nie może być zrealizowany w inny sposób, niż poprzez pozbawienie prawa użytkowania wieczystego K. i B. S. Wobec tego Wojewoda uznał, że decyzję Starosty Powiatu w O. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. należało uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 Kpa. K. S. i B. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania, w szczególności: 1) art. 10, art. 136 oraz art. 77 i art. 80 w związku z art. 140 Kpa. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podnieśli, że naruszenie art. 10 Kpa wynika z niezawiadomienia przez organ odwoławczy strony postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz o możliwości zgłoszenia żądań przed wydaniem decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. W tym stanie rzeczy strona nie miała świadomości na jakim etapie znajduje się postępowanie przed organem odwoławczym, jak również nie posiadała pełnej informacji odnośnie zawartości akt postępowania. Jest to sprzeczne z zasadą umożliwienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, jak również ze wskazywanymi w decyzji z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] r. wątpliwościami organu odwoławczego odnośnie zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżący uważają, że skoro Starosta Powiatu O. decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. umorzył postępowanie prowadzone w przedmiocie wywłaszczenia prawa użytkowania wieczystego ustanowionego na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], to nie było potrzeby prowadzenie dalszego postępowania tylko po to, aby spełnić zalecenia Wojewody. Skarżący podkreślili, że Starosta [...] za pośrednictwem swojego przedstawiciela przeprowadził dowód z oględzin w dniu 12 lipca 2012 r. Dokładnie zapoznał się ze stanem faktycznym, rzeczywistym zagospodarowaniem terenu będącego przedmiotem postępowania wywłaszczeniowego. W tym stanie rzeczy wydana decyzja nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. przez Starostę Powiatu O. nie powinna budzić żadnych zastrzeżeń nie tylko u wnioskodawcy, ale przede wszystkim u Wojewody [...]. Zdaniem skarżących, naruszenie art. 136 oraz art. 77 i art. 80 w związku z art. 140 Kpa poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie materiału fotograficznego terenu ul. [...], w szczególności posesji nr [...], [...] i [...] (niewidocznej na podkładzie geodezyjnym – mapa w załączeniu). Skarżący podali, że organ drugiej instancji wykorzystał do ustaleń faktycznych materiał dowodowy znajdujący się w aktach postępowania, co do którego materiału Wojewoda [...] wyrażał wątpliwości przez co doszło do naruszenia ciążącego na organie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Taki materiał dowodowy został przedstawiony w dniu 26 czerwca 2012 r. w [...] Urzędzie Wojewódzkim w W. (protokół z tego spotkania w załączeniu) szczegółowo go omawiając i objaśniając, lecz nie został przez organ odwoławczy przyjęty i włączony do akt postępowania, pomimo mojego wniosku strony. Organ bez żadnego uzasadnienia i bez wymaganej formy postanowienia odmówił przyjęcia tych dowodów. Nie rozpatrzono formalnie wniosku dowodowego. Zdaniem skarżących dowody te mają kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia postępowania, a skarżący są traktowani jak przedmiot, a nie podmiot w postępowaniu. Skarżący wskazali na wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie ich posesji i posesji sąsiada ([...] i [...] ul. [...], a w szczególności posesji [...]), który ich zdaniem jednoznacznie przedstawia, że lewa strona ul. [...] nie posiada żadnej zabudowy i jest oznaczona symbolem ,,Ls"(las), co oznacza, że cel publiczny może być zrealizowany w inny sposób, niż tylko poprzez wywłaszczenie (art. 113 ust. 3 ugn) Skarżący uważają, że w niniejszej sprawie nie chodzi o cel publiczny, ale o cel prywatny. Mapka nie przedstawia stanu faktycznego, nie uwzględnia bowiem działki nr [...], która wchodzi w ul. [...] na głębokość 276 cm, co jest dokładnie widoczne na zdjęciach, jest ogrodzona na cokole betonowym z 3 stron, nie ma cokołu od ul. [...], co jest też widoczne na materiale fotograficznym. Logicznym jest, że posesja ta musi mieć adres [...], przy bramie widocznej na zdjęciu, a ponieważ wchodzi w ul. [...] na głębokość [...] cm to ulica w tym miejscu miałaby [...] cm szerokości bowiem ul. [...] wyznaczają: po prawej stronie słupy zasilania w energię elektryczną, poszczególne posesje oraz oświetlenie ulicy. Lewą stronę ulicy wyznaczają słupy telekomunikacyjne widoczne na zdjęciach. Dlatego też powstał wniosek o wykupienie i wywłaszczenie prawej strony ul. [...] (tj. posesji skarżących nr [...] oraz posesji nr [...]) w pasie o szerokości 300 cm. Wówczas przy posesji nr [...] uzyska się szerokość 724 cm, co pozwoli nadać adres. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując prezentowane dotychczas stanowisko. Dodatkowo wskazał, że skarżący nie wskazali żadnych czynności jakie mogli wykonać, gdyby zostali zawiadomieni o zgromadzeniu materiału dowodowego. Zdaniem organu dołączona do skargi dokumentacja fotograficzna nie ma żadnego związku z bezzasadnym umorzeniem postępowania przez organ pierwszej instancji, ponieważ skarżący wybudowali wymagany przez umowę notarialną budynek mieszkalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Poza sporem jest to, że umowa użytkowania wieczystego może być rozwiązana przed upływem okresu na który została zawarta, czy to na mocy zgodnego umownego rozwiązania stosunku użytkowania wieczystego bądź – jeżeli użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody – poprzez prawomocne orzeczenie sądu powszechnego wydane na skutek wniesienia powództwa do sądu powszechnego przez właściciela nieruchomości reprezentowanego przez właściwy organ (art. 240 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 33 ust. 3 ugn). Błędne jest natomiast Starosty [...] zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], że postępowanie o wywłaszczenie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2 z obr. nr [...] położonej w O. stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 Kpa, ponieważ wnioskodawca Prezydent Miasta O. nie podjął próby rozwiązania umowy użytkowania wieczystego na drodze postępowania cywilnego i przez to nie wypełnił przesłanki ustawowej z art. 112 ust. 3 ugn, pozwalającej na wywłaszczenie nieruchomości w trybie administracyjnym. Sąd zwraca uwagę, że z żadnego przepisu rozdziału Działu III Rozdziału 4 ugn nie wynika nakaz skierowany do wnioskodawcy wywłaszczenia, aby przed złożeniem wniosku wywłaszczeniowego podjął działania mające na celu rozwiązanie prawa użytkowania wieczystego, które ma podlegać wywłaszczeniu. Rację ma Starosta [...], że wywłaszczenie prawa użytkowania wieczystego może być dokonane, jeżeli cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób, niż przez pozbawienie albo ograniczenie tego prawa. Uszło jednak uwadze organu pierwszej instancji, że z przepisu art. 112 ust. 3 ugn wynika, iż zwrot "cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób, niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości" odnosi się do sytuacji, gdy prawo użytkowania wieczystego nie może być nabyte w drodze umowy. Wówczas to wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego poprzedza się rokowaniami, których stronami są użytkownicy wieczyści i właściciel reprezentowany przez organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego (art. 114 ust. 1 i 2 ugn). Wobec tego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] prawidłowo zastosował przepis art. 138 § 2 Kpa, tj. uchylił decyzję Starosty Powiatu w O. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. orzekającą o umorzeniu postępowania o wywłaszczenie przedmiotowej nieruchomości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W niniejszej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 105 § 1 Kpa, ponieważ przedmiot postępowania wywłaszczeniowego - prawo użytkowania wieczystego obciążające grunt oznaczony jako działka nr [...] istnieje (jest wpisane w Dziale II księgi wieczystej Kw nr [...]). Sąd zwraca uwagę, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Trafnie wskazał Wojewoda [...] że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji ma wyjaśnić, czy spełnione są przesłanki wywłaszczenia (np. czy przedmiotowy grunt lub jego część jest w planie miejscowym przeznaczony na cel publiczny z art. 6 pkt 1 ugn wymieniony we wniosku wywłaszczeniowym, jeżeli tak, to, czy cel ten nie został już faktycznie zrealizowany na gruncie, którego dotyczy wniosek wywłaszczeniowy, a jeżeli nie to, czy wyczerpano tryb rokowań, a jeżeli tak to, jaki powinien być zakres przestrzenny wywłaszczenia – cała, a jeżeli nie, to jaka część nieruchomości). Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zauważa, że rację mają skarżący K. i B. małż. S. twierdząc, że w niniejszej sprawie Wojewoda [...] naruszył przepis art. 10 Kpa, ponieważ nie pouczył skarżących o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji. Naruszenie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, ponieważ organ odwoławczy po wniesieniu odwołania nie prowadził dodatkowego postępowania dowodowego, a strona na mocy art. 73 § 1 Kpa miała w każdym momencie wgląd w akta sprawy. Skarżący nie wskazali też jakie konkretnie żądania, wnioski, czy oświadczenia chcieli złożyć przed wydaniem decyzji odwoławczej, co uniemożliwia przypisanie organowi działania z istotnym naruszeniem prawa, mającym wpływ na wynik sprawy – rozstrzygnięcie w oparciu o przepis art. 138 § 2 Kpa. Błędny jest też zarzut skarżących wskazujący na to, że skoro Starosta [...] umorzył postępowanie wywłaszczeniowe to nie było potrzeby prowadzenia postępowania wyjaśniającego w innym kierunku. Sąd zwraca uwagę, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji nieprawidłowo umorzył postępowanie wywłaszczeniowe, a zatem konieczne jest prowadzenie postępowania i wyjaśnienie, czy są podstawy do wydania decyzji wywłaszczeniowej. Wobec tego, że w niniejszej sprawie Starosta [...] nie wyjaśnił i nie ocenił podstawowych okoliczności dotyczących sprawy wywłaszczeniowej (np. materialnoprawnych przesłanek warunkujących wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, przedmiotu tego postępowania) Wojewoda [...] nie był uprawniony do uzupełnienia postępowania dowodowego w trybie art. 136 Kpa, ponieważ wówczas pozbawiłby strony prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy (art. 15 Kpa). W niniejszej sprawie Wojewoda [...] nie naruszył przepisów art. 77, art. 80 Kpa. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli ze strony Wojewody była decyzja wydana w trybie art. 105 § 1 Kpa, a nie decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości (art. 119 ust. 1 ugn). Wobec tego organ odwoławczy nie miał obowiązku prowadzenia za organ pierwszej instancji postępowania, co do istoty sprawy w oparciu o treść i mapę planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr [...], materiał zdjęciowy terenu ul. [...] – posesji nr [...],[...] i [...]. W postępowaniu odwoławczym należało bowiem jedynie ocenić, czy Starosta [...] miał podstawy do umorzenia postępowania wywłaszczeniowego jako bezprzedmiotowego. Sąd zwraca uwagę, że jeżeli skarżący uważają, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] nie powinna zostać wywłaszczona będą mieli możliwość przedstawienia swego stanowiska w tym zakresie Staroście [...], który po uprawomocnieniu się wyroku w niniejszej sprawie będzie zobowiązany do rozpoznania wniosku wywłaszczeniowego Prezydenta Miasta O. To w toku postępowania wywłaszczeniowego skarżący będą mogli składać wnioski i oświadczenia (np. jako dowód w sprawie złożyć materiał zdjęciowy). Z treści skargi zdaje się wynikać, że skarżący nie zgadzają się na poszerzenie ul. [...] kosztem ich nieruchomości. W niniejszej sprawie Sąd nie mógł jednak odnieść się do stanowiska skarżących w tym zakresie, ponieważ kontrolowana przed Sądem sprawa dotyczyła zgodności z prawem umorzenia postępowania administracyjnego. Zarzuty tego rodzaju mające charakter merytoryczny wykraczały zatem poza przedmiot sprawy sądowej. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.