I SA/Wa 850/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Dorota Apostolidis Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2013 r. sprawy ze skargi M. Z. w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi W. grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 2252/10 1. oddala skargę, 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata K. B., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. Pismem z dnia 5 kwietnia 2012 r. sprecyzowanym przez pełnomocnika z urzędu adw. K. B. pismem z dnia 23 sierpnia 2012 r., M. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wymierzenie grzywny Prezydentowi W. w przedmiocie niewykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2011 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 2252/10. Skarżący wskazał, iż złożenie skargi poprzedzone zostało wezwaniem Prezydenta W. do wykonania przedmiotowego wyroku w piśmie z dnia 26 września 2011 r. Jak wynika z akt sprawy o sygn. akt I SA/Wa 2252/10, wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. Z., uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2010 r. nr ]...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego na zagospodarowanie lokalu mieszkalnego. Odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy organ otrzymał w dniu 5 stycznia 2012 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że w dniu 5 kwietnia 2012 r. została w przedmiotowej sprawie wydana decyzja. Wskazano, że organ oczekiwał na niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy informacje z Wydziału Zasobów Lokalowych, które otrzymał w dniu 16 marca 2012 r. i po spełnieniu wszystkich niezbędnych wymogów oraz po przeprowadzeniu innych czynności postępowania dowodowego wydał decyzję, która została przez M. Z. zaskarżona do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w[...] , które decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymało ją w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało oddalić. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2001 r., II SA 2015/00, LEX nr 57180). W postępowaniu wywołanym skargą wniesioną na podstawie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy przede wszystkim ustalić, jak przebiegało postępowanie organu i dokonać jego oceny pod kątem, czy ustalone fakty wskazują na bezczynność organu, czy też ta bezczynność jest wynikiem innych okoliczności niezależnych od organu prowadzącego postępowanie. Ustalenia winny uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wniesienia skargi o wymierzenie grzywny. Istotą skargi w przedmiocie wymierzenia grzywny za niewykonanie wyroku sądu jest możliwość zastosowania przez rozpoznający sprawę sąd ustawowo określonych środków, celem nałożenia kary za uchylanie się od wykonania prawomocnego wyroku, zatem środka represyjnego, ale także zdyscyplinowanie organu, co sprowadza się do zapewniania skuteczności wykonywania orzeczeń sądowych Analizując stan sprawy, sąd bierze pod uwagę zachowanie wszystkich stron postępowania, nie tylko organu, bezczynność którego obowiązany jest zbadać na podstawie akt sprawy. W niniejszej sprawie odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy do organu pierwszej instancji, Prezydenta W. wpłynął w dniu 5 stycznia 2012 r. Zwrócić uwagę należy, iż organ nie został wyrokiem Sądu zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia w określonym terminie, wytyczne zatem odnośnie terminu wynikają z kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Analizując zatem tok postępowania po przekazaniu sprawy organowi, który obowiązany został do rozpoznania sprawy, w dniu 12 stycznia 2012r. organ ten dokonał w niniejszej sprawie pierwszej czynności, polegającej na przeprowadzeniu wywiadu z M. Z.. Następnie organ w dniu 16 stycznia 2012 r. wystąpił do Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w [...] o podanie informacji czy z M. Z. została przedłużona umowa najmu lokalu nr [...] przy ul. [...]. Odpowiedź uzyskano w dniu 27 stycznia 2012 r. W dniu 31 stycznia 2012 r. organ wystąpił do Wydziału Zasobów Lokalowych o podanie informacji czy skarżący posiada tytuł prawny do ww lokalu. W piśmie z dnia 12 lutego 2012 r. zawiadomiono skarżącego, że z uwagi na konieczność przeprowadzenia szczegółowego postępowania dowodowego nie jest możliwe zachowanie terminu załatwienia sprawy w przedmiocie przyznania zasiłku celowego na zagospodarowanie lokalu socjalnego. W dniu 16 marca 2012 r. organ otrzymał pismo z Wydziału Zasobów Lokalowych, że M. Z. nie posiada tytułu prawnego do lokalu nr [...] przy ul.[...]. W dniu [...] kwietnia 2012 r. organ wydał decyzję odmawiającą przyznania zasiłku celowego na zagospodarowanie lokalu socjalnego i ekonomiczne usamodzielnienie się. Pismem z dnia 26 września 2011 r. skarżący wezwał Prezydenta W. do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2011 r., a w dniu 5 kwietnia 2012 r. wniósł skargę do Sądu. Powyższy tok postępowania wskazuje, że organowi pierwszej instancji nie można zarzucić bezczynności. Działania organu, podejmowane w sposób metodyczny, miały na celu zebranie całego materiału dowodowego. Zwrócić uwagę należy, iż odstępy pomiędzy poszczególnymi czynnościami, dokumentowanymi pismami urzędowymi były niewielkie, a skarżący informowany był o przebiegu całego postępowania. W ocenie Sądu, sposób procedowania organu po przekazaniu akt administracyjnych nie daje podstaw do uznania, iż w niniejszej sprawie organ pozostawał w sposób nieuzasadniony w zwłoce, uzasadniającej wymierzenie grzywny na podstawie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z czym, na podstawie art. 151 tej ustawy, należało orzec o oddaleniu skargi.