I SA/Wa 851/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie: WSA Iwona Kosińska WSA Monika Nowicka (spr.) Protokolant Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2010 r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie art. 144 i 127 § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia W. K. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza B. z [...] marca 2009 r., nr [...] zwracające podanie W. K. z dnia [...] marca 2009 r. w części dotyczącej odszkodowania za uszkodzenie drzwi w szafie w przedpokoju, zniszczenie ubrań, za inwigilowanie nieruchomości, bierność prokuratury, zacieranie dowodów, nielegalne wynajmowanie mieszkania, za skierowanie kolejnego wniosku do Sądu Rejonowego Wydział III Rodzinny i Nieletnich w P., zanieczyszczanie jedzenia, inicjowanie porwań do szpitala i Komisariatu Policji w G., bierność prokuratury, kradzież okularów, za matactwa dotyczące wypłaty zasiłków stałych i niepłacenie zasiłków celowych, odmowę przyjmowania pism i odwołań, za cenzurowanie i zwracanie podań oraz zmianę terminu wizyty w Poradni Zdrowia Psychicznego w P. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W. K. wniósł do Ośrodka Pomocy Społecznej w B. podanie w którym domagał się zasiłków celowych na pokrycie strat m. in. z matactw związanych z wypłatą zasiłków wyrównawczych, niepłacenia zasiłków celowych za telefon, bilety PKP, leki, energię elektryczną, na kserokopie, na znaczki pocztowe, zniszczenia ubrań, uszkodzenia zamku w drzwiach szafy w przedpokoju. Działając na podstawie art. 66 § 3 k.p.a. w związku z art. 14 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008 r., nr 115, poz. 728 ze zm.) Burmistrz B. zwrócił W. K. podanie z dnia 11 marca 2009 r. w części dotyczącej odszkodowania za uszkodzenie drzwi w szafie w przedpokoju, zniszczenie ubrań, za inwigilowanie nieruchomości, bierność prokuratury, zacieranie dowodów, nielegalne wynajmowanie mieszkania, za skierowanie kolejnego wniosku do Sądu Rejonowego Wydział III Rodzinny i Nieletnich w P., zanieczyszczanie jedzenia, inicjowanie porwań do szpitala i Komisariatu Policji w G., bierność prokuratury, kradzież okularów, za matactwa dotyczące wypłaty zasiłków stałych i niepłacenie zasiłków celowych, odmowę przyjmowania pism i odwołań, za cenzurowanie i zwracanie podań oraz zmianę terminu wizyty w Poradni Zdrowia Psychicznego w P. W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ pierwszej instancji zaznaczył, że zgodnie z art. 66 § 3 k.p.a jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo z podań wynika, że właściwym jest sąd powszechny, organ do którego podanie wniesiono zwraca je wnoszącemu podanie. Na powyższe postanowienie W. K. wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Organ drugiej instancji rozpoznając zażalenie na wstępie zaznaczył, iż wydanie postanowienia w indywidualnej sprawie jest możliwe tylko wówczas, gdy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej zostaną podjęte przez organ wszelkie czynności zmierzające do wszechstronnego załatwienia sprawy przy zachowaniu prawdy obiektywnej przy prowadzeniu postępowania. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia pod kątem treści wynikającej z art. 66 § 3 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało, że jego sentencja jest trafna, natomiast udzielone w sentencji pouczenie powinno być uzupełnione. W szczególności organ odwoławczy zaznaczył, że roszczenia odszkodowawcze nie stanowią w przeważającej części przedmiotu postępowania administracyjnego, a strony zainteresowane uzyskaniem kwoty pieniężnej w ramach odszkodowania z tytułu wyrządzenia szkody przez organy władzy publicznej powinny wystąpić na drogę cywilno – prawną, co wynika z treści art. 417 kodeksu cywilnego. Reasumując Kolegium wyjaśniło, że wnoszący odwołanie wnioski swoje powinien kierować do właściwego miejscowo Sądu Rejonowego z zachowaniem zasad wnoszenia pism procesowych o jakich mowa w art. 130 kodeksu cywilnego. Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza B. z [...] marca 2009 r., nr [...]. Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. W. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W obszernym uzasadnieniu domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia, jak również kwestionował zasadność wydanego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, jak również podtrzymało całość argumentacji zawartej w zaskarżonym rozstrzygnięciu, dodając również, że nie zachodzą przesłanki do uwzględnienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości kontrolę – pod względem zgodności z prawem – zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej, przy czym kontrola Sądu sprowadza się do zbadania, czy organy administracyjne w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Oceniając we wskazanym wyżej zakresie zaskarżone postanowienie Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ono prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. W niniejszej sprawie niezależnie od oceny przez Sąd wszystkich elementów wydanych postanowień pod względem ich zgodności z prawem, szczególna kontrola dotyczyła prawidłowości zastosowania przez Burmistrza B. trybu wynikającego z treści art. 66 § 3 k.p.a. w związku z zarzutem skarżącego, iż działanie organów pierwszej i drugiej instancji w tym zakresie było błędne. Na wstępie zaznaczyć należy, że ustawa z dnia 12 marca 2004 r., o pomocy społecznej (Dz. U. nr 115, poz. 728 ze zm.) szczegółowo wylicza jakiego rodzaju potrzeby mogą być sfinansowane przez Państwo. Tym samym wnioski osoby ubiegającej się o taką pomoc, które zawierają żądania wykraczające poza katalog świadczeń przewidzianych w ustawie nie podlegają rozpoznaniu przez ośrodek pomocy społecznej, gdyż nie jest to podmiot właściwy do przyznania tego typu świadczeń. Z treści wniosku W. K. z dnia 11 marca 2009 r. wynika, iż zawarł on w nim zarówno żądania, które podlegają rozpoznaniu przez organy pomocy społecznej (w tym przypadku Ośrodek Pomocy Społecznej w B.), ale również szereg żądań odszkodowawczych, które wykraczają poza specyfikację wynikającą z zapisów ustawy o pomocy społecznej. W szczególności chodzi tu o żądania wypłacenia odszkodowania za uszkodzenie drzwi w szafie w przedpokoju, zniszczenie ubrań, za inwigilowanie nieruchomości, bierność prokuratury, zacieranie dowodów, nielegalne wynajmowanie mieszkania, za skierowanie kolejnego wniosku do Sądu Rejonowego Wydział III Rodzinny i Nieletnich w P., zanieczyszczanie jedzenia, inicjowanie porwań do szpitala i Komisariatu Policji w G., bierność prokuratury, kradzież okularów, za matactwa dotyczące wypłaty zasiłków stałych i niepłacenie zasiłków celowych, odmowę przyjmowania pism i odwołań, za cenzurowanie i zwracanie podań oraz zmianę terminu wizyty w Poradni Zdrowia Psychicznego w P. Skoro zatem zgodnie z ustawą o pomocy społecznej Ośrodek Pomocy Społecznej w B. nie był właściwy do rozpoznania wyżej wymienionych żądań strony, Burmistrz B. - co do tej części wniosku strony z dnia 11 marca 2009 r. - miał obowiązek zastosować tryb wynikający z treści art. 66 § 3 k.p.a. i zwrócić podanie W. K. informując, iż powinien w tym zakresie zwrócić się do sądu powszechnego co uczynił. Wobec powyższego uznać należało, że zarówno Burmistrz B. jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przeprowadziły postępowanie wyjaśniające zgodnie z zasadami wynikającymi z kodeksu postępowania administracyjnego (w tym zasady prawdy obiektywnej o której mowa w art. 7 k.p.a) i słusznie uznały, że część zgłoszonych przez skarżącego żądań nie może być rozpoznana w trybie wynikającym z zapisów ustawy z dnia 21 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd – z mocy przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – orzekł jak w sentencji.