I SA/Wa 855/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.) Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2014 r. sprawy ze skargi N. J. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania oddala skargę. Decyzją [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej jako organ) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 148 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013, poz. 267 – dalej jako kpa) uchylił w całości decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2013r. znak [...] o odmowie uchylenia decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] sierpnia 1990 roku i umorzył wznowione postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2009r. znak [...]. Tą ostatnią decyzją organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] sierpnia 1990 roku Nr [...] wydanej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1982r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Mocą tej decyzji N. J. (dalej jako skarżąca) w zamian za świadczenia rentowe przekazała gospodarstwo rolne położone na terenie wsi Z. na rzecz Skarbu Państwa. Złożoną przez skarżącą skargę na decyzję z [...] czerwca 2009r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 1990 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wyrokiem z dnia 24 listopada 2009r. sygn. akt IV SA/Wa 1331/09 a Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od ww wyroku. We wniosku z dnia [...] stycznia 2012r. o wznowienie postępowania skarżąca podniosła, że będący podstawą decyzji z 1990r. protokół z dnia [...] marca 1990r. został sporządzony w nieaktualnym stanie prawnym. Dodała także, że nie musiała przekazać gospodarstwa rolnego wyłącznie następcy lub Państwu, lecz zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami mogła przekazać gospodarstwo dowolnej osobie łącznie ze sprzedażą lub dzierżawą na okres 10 lat, jak również nie musiała przenosić prawa własności. Rozstrzygając sprawę organ uznał, że druk spisanego wówczas protokołu nie stanowi nowej okoliczności, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa i wskazał, że była ona znana już wcześniej zarówno skarżącej jak i Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Przypomniał jednocześnie, że już w piśmie z dnia 7 lipca 2009r. zatytułowanym "skarga", N. J. wspominała o omawianym protokóle, protokół ten był także przedmiotem skargi do Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1331/09. Skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w Warszawie z dnia [...] stycznia 2014 roku Nr [...] oraz decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] sierpnia 1990 roku Nr [...] w całości - złożyła N. J. zarzucając jej naruszenie: - art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa poprzez ich niezastosowanie, - art. 156 § 1 pkt. 2 kpa poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja Wójta Gminy K. z [...] sierpnia 1990 r. została wydana bez podstawy prawnej jak też z rażącym naruszeniem prawa, - art. 107 § 3 kpa poprzez brak wszechstronnej oceny dowodów znajdujących się w aktach sprawy co doprowadziło do bezpodstawnego przyjęcia, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Jak stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "ppsa") uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, przy czym zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa a organ administracji prawidłowo ustalił i ocenił stan faktyczny i prawny sprawy, a przy tym stanowisko swoje uzasadnił adekwatnie do wymagań zawartych w art. 107 § 3 kpa. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Z przywołanego przepisu wynika, że ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy muszą być nowe a zatem muszą to być zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Jednocześnie, jak stanowi art. 148 § 1 kpa, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Skoro zatem (wbrew twierdzeniom skarżącej, że o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania dowiedziała się w dniu 28 stycznia 2012r.) wyżej opisane kwestie były już przedmiotem jej pism i wniosków a także stanowiły przedmiot orzekania zarówno organów administracji jak i sądu administracyjnego - należało przyjąć, że N. J. nie tylko uchybiła przewidzianemu w art. 148 § 1 kpa terminowi do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania ale również powołując jedną z przesłanek warunkujących wznowienie –nie wykazała że faktycznie przesłanka ta zachodzi. Uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania stanowi podstawę do wydania postanowienia o odmowie jego wznowienia. Ponieważ jednak organ postanowieniem z dnia [...] października 2012r. znak [...] niezasadnie wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2009r. znak [...], to decyzję z dnia [...] maja 2013r. wydaną w jego wyniku należało uchylić i umorzyć wznowione postępowanie, co słusznie uczynił Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Trzeba przede wszystkim podkreślić, że zaskarżona decyzja ma charakter stricte procesowy. Oznacza to, ze w sprawie wbrew zarzutom skargi co do naruszenia art. 7, 77 i 80 kpa - organ II instancji nie badał merytorycznie ani decyzji z dnia [...] czerwca 2009r. ani decyzji z dnia [...] sierpnia 1990r. - lecz stwierdził, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem kodeksowego terminu, co winno skutkować odmową wznowienia postępowania. Podjęcie ww spostrzeżenia na etapie postępowania zaistniałym po formalnym wznowieniu postanowieniem postępowania prowadzonego w 2009r. – skutkowało uchyleniem decyzji I instancji i umorzeniem z mocy art. 138 § 1 pkt 2 kpa wadliwie wznowionego postępowania. W konsekwencji organ nie prowadził postępowania co do meritum, jak również nie oceniał merytorycznie materiału dowodowego – gdyż uznał, że z przyczyn formalnych jest to niedopuszczalne. W sprawie nie można też mówić o naruszeniu art. 156 § 1 pkt. 2 kpa poprzez jego niezastosowanie w stosunku do decyzji z 1990r., gdyż okoliczność ta nie była przedmiotem postępowania. Organ badał jedynie zaistnienie przesłanek do wznowienia postępowania odnośnie do w decyzji znak [...] z 2009r. a skoro skarżąca przekroczyła termin warunkujący skuteczne rozpoznanie wniosku, to postępowanie prowadzone w wyniku wznowienia ex post należało uznać za bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 kpa. A zatem decyzja organu II instancji w ocenie Sądu jest prawidłowa. Z oczywistych przyczyn nie może być też mowy o tym, że nową okolicznością w sprawie są obowiązujące w 1990r. przywołane w uzasadnieniu skargi przepisy, których wg skarżącej, organ nie stosował poprzednio orzekając w sprawie. Stan prawny obowiązujący w dacie orzekania nie może być uznany za nową, nie znaną wówczas okoliczność warunkującą wznowienie postępowania w trybie nadzwyczajnym. W sprawie istotne jest ponadto, że decyzja organu nr [...] z [...] czerwca 2009r. została poddana kontroli sądowoadmnistracyjnej a ten nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej wówczas decyzji organu. Z tych względów na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalono.