I SA/Wa 859/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędzia WSA Daniela Kozłowska Asesor WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Protokolant referendarz sądowy Lucyna Picho po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2006 r. sprawy ze skargi G. P. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia umorzyć postępowanie sądowe. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] uchylił w całości postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2005 r., nr [...] nakładające na G. P. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 5.000 zł z powodu uporczywego uchylania się od obowiązku określonego w załączonym do postanowienia tytule wykonawczym i orzekł o nałożeniu na G. P. grzywny w celu przymuszenia w wysokości 2.500 zł z powodu uporczywego uchylania się od obowiązku określonego w decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2004 r., nr [...]. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ podniósł, że decyzją z dnia [...] października 2004 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków nakazał G. P. w terminie 2 miesięcy od otrzymania decyzji zdemontowanie okien plastikowych i zamontowanie okien drewnianych w lokalu nr [...] w tzw. [...], znajdującej się przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. Minister Kultury uchylił ww. decyzję w części dotyczącej terminu wykonania prac i wyznaczył nowy termin ich wykonania do dnia 30 kwietnia 2005 r. W dniu 24 czerwca 2005 r. zostało skierowane przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków do G. P. upomnienie wzywające do przeprowadzenia robót wskazanych w ww. decyzji, a następnie postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. wymieniony organ nałożył na zobowiązanego grzywnę w wysokości 5.000 zł w celu przymuszenia. Wskutek rozpatrzenia wniesionego przez G. P. zażalenia na ww. postanowienie, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i nałożył na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 2.500 zł. Na powyższe postanowienie G. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ponosząc, że organ odwoławczy orzekł rażąco wysoką kwotę grzywny, która jest niewspółmierna do wartości egzekwowanego świadczenia pieniężnego, a także nie wziął pod uwagę, że nastąpił błąd w ustaleniu osoby zobowiązanego, co spowodowało skierowanie tytułu egzekucyjnego do niewłaściwej osoby. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego poinformował o wszczęciu w dniu 12 kwietnia 2006 r. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia z dnia [...] lutego 2006 r. W dniu 4 października 2006 r. wpłynęło do Sądu postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2006 r., nr [...] stwierdzające nieważności postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dna [...] lutego 2006 r., nr [...]. Na rozprawie w dniu 6 listopada 2006 r. pełnomocnik skarżącego radca prawny U. P., w związku z wydaniem przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowienia z dnia [...] października 2006 r., cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepis art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) daje skarżącemu możliwość rozporządzania skargą również po jej wniesieniu do sądu. Oznacza to, że może on zrezygnować z kontynuowania postępowania sądowego cofając skargę. Należy wskazać, że wydanie prawomocnego postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2006 r. stwierdzającego nieważność zaskarżonego postanowienia wywołało ten skutek, iż przestał istnieć przedmiot zaskarżenia, zatem Sąd nie stwierdził niedopuszczalności cofnięcia skargi, bowiem nie zmierza ono do obejścia prawa. Mając powyższe na uwadze w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy Sąd postanowił, jak w sentencji.