I SA/Wa 861/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 3 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. K. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 861/17 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania specjalnego zasiłku celowego postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 861/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 września 2017 r. oddalił skargę T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania specjalnego zasiłku celowego. Pismem z dnia 2 stycznia 2018 r., uzupełnionym pismami z dnia 18 stycznia 2018 r. i 21 lutego 2018 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 28 września 2017 r., jednocześnie wnosząc o doręczenie uzasadnienia ww. wyroku. Wniosek uzasadnił tym, że jest osobą niepełnosprawną z obustronną głuchotą nieuleczalną i porozumienie się z nim za pomocą telefonu jest niemożliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 861/17 odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 28 września 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu zażalenia T. K., postanowieniem z dnia 13 czerwca 2018 r. sygn. akt I OZ 544/18 uchylił postanowienie z dnia 6 marca 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżone postanowienie było przedwczesne, gdyż w aktach sądowych brak jest dokumentów precyzujących stan zdrowia skarżącego, w świetle których możliwa byłaby ocena, czy konkretna niepełnosprawność skarżącego mogła prowadzić do uchybienia przez niego terminowi bez własnej winy. Ponownie rozpoznając wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W świetle regulacji art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy w uchybieniu terminu. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W orzecznictwie, do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić, zatem jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Natomiast dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw winny skutkować odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności. Sąd realizując wytyczne zawarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2018 r., zarządzeniem z dnia 10 lipca 2018 r. wezwał organ do nadesłania akt administracyjnych sprawy. Akta nadesłano przy piśmie z dnia 2 sierpnia 2018 r. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS z [...] kwietnia 2005 r. nr [...] wynika, że skarżący jest częściowo trwale niezdolny do pracy. Z kwestionariuszy rodzinnego wywiadu środowiskowego z [...] stycznia 2008 r. i [...] listopada 2014 r. wynika, że skarżący cierpi na obustronny niedosłuch, a w 2005 r. przeszedł operację wszczepienia implantu. Mając powyższe na uwadze zdaniem Sądu skarżący w złożonym wniosku nie uprawdopodobnił w przekonujący sposób okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, jak tego wymaga art. 87 § 2 p.p.s.a., bowiem w sprawie nie nastąpiły zdarzenia tego typu, których strona nie byłaby w stanie przezwyciężyć, nawet przy zachowaniu maksymalnej staranności, a które miały wpływ na uchybienie przez stronę terminowi do złożenia przedmiotowego wniosku. Mając pełne zrozumienie dla stanu zdrowia skarżącego stwierdzić należy, że okoliczności powoływane we wniosku wskazują na niepełnosprawność trwającą od dawna (z dokumentów wynika, że przynajmniej od 2005 r.), która nie wystąpiła nagle. W ocenie Sądu, powyższa okoliczność nie stanowi dla skarżącego nowej, nadzwyczajnej okoliczności, która uniemożliwiłaby mu zachowanie terminu. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie okoliczności, na które powołuje się skarżący nie mogą - zdaniem Sądu - stanowić pozytywnej przesłanki do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Zaznaczyć przy tym wymaga, że skarżący wraz z zawiadomieniem o rozprawie wyznaczonej na dzień 28 września 2017 r., został prawidłowo pisemnie pouczony o sposobie i terminie złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku w przypadku wydania przez Sąd wyroku oddalającego skargę. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 i 87 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.