I SA/Wa 863/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Sędziowie WSA Dorota Apostolidis WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Protokolant referent stażysta Marcin Sieradzki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2017 r. sprawy ze skargi W. G. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta miasta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 568/16 1. wymierza Prezydentowi miasta W. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezydenta miasta W. na rzecz W. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżąca W.G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę domagając się ukarania Prezydenta Miasta W. grzywną , oraz zasądzenia na jej rzecz, sumy pieniężnej w związku z niewykonaniem przez ten organ wyroku z dnia 17 października 2016 r. , sygn. akt I SAB/Wa 568/16, mocą którego Sąd uwzględnił skargę na bezczynność Prezydenta Miasta W. i zobowiązał organ do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość [...] przy ul. [...] , oznaczoną hip. nr [...] – w terminie czterech miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Domagała się ponadto zasądzenia kosztów procesu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W wyniku analizy akt sprawy Sąd orzekający ustalił, że wyrokiem z dnia 17 października 2016r. , sygn. akt I SAB/Wa 568/16,, tutejszy sąd nakazał organowi rozpoznanie wniosku odszkodowawczego Skarżącej dotyczącego opisanej na wstępie nieruchomości [...] i wydanie decyzji w terminie czterech miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych. Akta zwrócono w dniu 25 stycznia 2017r. Skarżąca wezwała Prezydenta do wykonania wyroku pismem z dnia 11 kwietnia 2017r . Skarga natomiast została złożona w dniu 24 kwietnia 2017r. Obydwie czynności zostały zatem podjęte przed upływem terminu na podjęcie decyzji wskazanej przez sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powołanego art. 154 § 1 wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu - obie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem , że wyrokiem z dnia 17 października 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 568/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę na bezczynność Prezydenta Miasta W. i zobowiązał ten organ do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za sporną nieruchomość warszawską, w terminie czterech miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Pomimo uprawomocnienia się tego orzeczenia oraz upływu terminu jego wykonania, Prezydent nie wydał decyzji rozpoznającej wniosek. Do dnia wydania niniejszego wyroku przez Sąd , Skarżąca nadal oczekuje bezskutecznie na decyzję co do swojego żądania. Stosownie do treści art. 154 § 6 powołanej ustawy, grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W przedstawionych okolicznościach sprawy, biorąc przede wszystkim pod uwagę długość przekroczenia wyznaczonego wyrokiem z dnia 17 października 2016 r., terminu na rozpoznanie wniosku, Sąd uznał, że grzywna w wysokości 500 zł jest adekwatną sankcją dla Prezydenta Miasta W. za niewykonanie przedmiotowego wyroku. Wymierzenie jej we wskazanej wysokości znajduje uzasadnienie w okolicznościach faktycznych sprawy tj. z jednej strony w przekroczeniu wyznaczonego przez Sąd terminu z drugiej zaś w postawie Skarżącej, której aktywność procesowa koliduje z możliwością przedsięwzięcia czynności zmierzających do wydania decyzji w sprawie. Wskazać również należy, że w myśl przepisu art. 154 § 2 p.p.s.a. Sąd ma obowiązek orzec, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu bezczynność organu nie ma w sprawie niniejszej charakteru rażącego naruszenia prawa. Za takim stanowiskiem przemawia długość trwającego postępowania i jego przebieg. Oceniając zwłokę organu w świetle okoliczności faktycznych związanych z rozpoznawaniem przez Prezydenta Miasta W. wielkiej liczby analogicznych spraw oraz znanych Sądowi przeszkód natury finansowej, Sąd ocenił, że czynią one znacznie utrudnionym dotrzymanie terminów ustawowych ich zakończenia. Jakkolwiek powyższe nie wpływa na sam obowiązek respektowania przez organ obowiązujących przepisów tym niemniej Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że dotychczasowe opóźnienie Prezydenta W. w rozpoznaniu wniosku ma charakter rażącego naruszenia prawa ani także do uwzględnienia wniosku Skarżącej sformułowanego w oparciu o treść art. 154 § 7 p.p.s.a. Sąd stanął w tej kwestii na stanowisku, że wymierzenie grzywny we wskazanej wyżej wysokości jest wystarczająco dyscyplinujące, co do dalszego przebiegu postępowania oraz stanowi dolegliwość adekwatną do dotychczasowego zaniechania Prezydenta. Zdaniem Sądu, sankcja dodatkowa w postaci przyznania Skarżącej sumy pieniężnej jest zarezerwowana dla szczególnie jaskrawych przypadków niewykonywania wyroków sądów administracyjnych. W niniejszej sprawie taki przypadek, z opisanych wyżej względów, nie zachodzi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 154 § 1, § 2 i § 6, 151 oraz art. 200 i 205 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.