I SA/Wa 871/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie WSA Daniela Kozłowska AWSA Anna Tarnowska-Mieliwodzka (spr.) Protokolant Anna Fijałkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi E. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. I SA/Wa 871/04 Uzasadnienie Prezydent W. decyzja nr [...] r., z dnia [...] czerwca 2003 r. wydaną na podstawie art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 10, art. 7 ust. 1 oraz art. 16 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. – o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 71, poz. 734) oraz art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r.- o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm) przyznał E. R. dodatek mieszkaniowy na okres sześciu miesięcy, tj. od dnia 1 maja 2003 r. do dnia 30 października 2003 r. w wysokości 105, 21 zł miesięcznie. W uzasadnieniu organ podał, że E. R. we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego podał, iż w lokalu zamieszkuje wraz z synem K. a dochodem jego jest renta oraz zasiłek rodzinny w łącznej kwocie za trzy miesiące 1865,27 zł. Organ rozpatrując wniosek przyjął, że w lokalu zamieszkuje faktycznie wyłącznie sam wnioskodawca, natomiast syn K. zamieszkuje wraz z matką pod adresem ul. [...]. Wobec powyższego organ przed podjęciem decyzji zwrócił się do wnioskodawcy o przedstawienie dokumentu bądź wskazanie świadków potwierdzających, iż we wskazanym lokalu wraz z wnioskodawcą zamieszkuje syn – K.. Ponieważ wnioskodawca nie przedstawił żądanego dokumentu ani świadków organ wydał powyższą decyzję, przyjmując za podstawę gospodarstwo jednoosobowe. E. R. wniósł odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Zarzucając podjęcie decyzji przez organ pierwszej instancji na wadliwych, uproszczonych przesłankach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. orzekło na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. – o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz ust. 1 pkt 1 komunikatu Prezesa ZUS z dnia 13 lutego 2003 r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i renty, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sieroty zupełnej oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent M.P. Nr 10, poz. 152) utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie tym, iż brak jest dowodu w zgromadzonym materiale dowodowym na potwierdzenie, że E. R. prowadził wraz z synem wspólne gospodarstwo domowe w rozumieniu art. 4 ustawy – o dodatkach mieszkaniowych. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. R. zarzucając, iż jest ona dla niego krzywdzącą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie .Odnosząc się do zarzutów skarżącego stwierdził, iż są one bezzasadne i po ponownym rozpatrzeniu sprawy nie znalazł podstaw do zmiany dotychczas prezentowanego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Rozpoznając sprawę po wprowadzeniu z dniem 1 stycznia 2004 r. reformy sądownictwa administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie właściwy w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Oceniając legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm. ) – dodatek mieszkaniowy przysługuje m. in. członkom spółdzielni mieszkaniowych zamieszkujących na podstawie spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego. Skoro skarżący posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, w którym zamieszkuje, to prawidłowo organy przyjęły, iż jest uprawniony do ubiegania się o przyznanie wymienionego świadczenia. W myśl art. 17 ust. 1 ww ustawy w latach 2003 i 2004 dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 160 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym lub 110% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku , z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8, który stanowi, że jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od określonego w art. 3 ust. 1, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek mieszkaniowy obniża się o tę kwotę. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę pomiędzy wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek, w wysokości 15% dochodów gospodarstwa jednoosobowego. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego należało uznać, że organy rozpatrujące wniosek prawidłowo ustaliły, że E. R. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. E. R. wzywany przez organ o przedstawienie dokumentu bądź wskazanie świadków w celu potwierdzenia, że zamieszkuje z nim syn – K. nie przedstawił żądanego dokumentu ani nie zgłosił żadnego świadka. Z ustaleń organu wynika, że syn K. zamieszkuje z matką przy ul. [...], gdzie jest zameldowany na pobyt stały. U ojca pobyt ma charakter krótkotrwałych odwiedzin, nie mogących, w jakikolwiek sposób mieć wpływ na wysokość przysługującego skarżącemu dodatku mieszkaniowego. Wobec powyższego należy uznać, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. jest w pełni zasadna. Z powyższych względów, Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr. 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.