I SA/Wa 874/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie zażalenia na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w sprawie zażalenia na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. w sprawie uznania u skarżącego choroby zawodowej postanawia odrzucić skargę. Dnia 19 maja 2004 r. J. S. wniósł, zgodnie z pouczeniem, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...], wydane po rozpatrzeniu złożonego (zgodnie z pouczeniem) zażalenia, utrzymującego w mocy postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w sprawie złożonego przez skarżącego, w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, zażalenia na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. w sprawie stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 §2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozpatruje skargi na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w przywołanym przepisie. Zgodnie z art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego na niezałatwienie sprawy przez organ administracji publicznej w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 ustawy stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, którym to organem jest w sprawie niniejszej Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. Jednak rozpoznanie takiego zażalenia nie następuje w formie decyzji administracyjnej, ale w drodze czynności nadzorczej, która nawet jeśli została ujęta w formę postanowienia, nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego, w art. 3 nie wymieniono bowiem tego rodzaju orzeczeń. Oznacza to, że stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 §1 kpa ma charakter wpadkowy (incydentalny - nie kończy postępowania w sprawie ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty) i pomimo tego, że może mieć formę postanowienia, to na takie postanowienie stronie nie przysługuje stronie prawo wniesienia zażalenia. W takiej sytuacji, niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 §1 kpa. Skoro ani zaskarżone przez J. S. postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2004 r., ani utrzymane nim w mocy postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] lutego 2004 r. nie spełniają wyżej powołanych wymogów, czyli nie kończą postępowania ani też nie rozstrzygają sprawy co do istoty, a nadto brak jest w Kodeksie postępowania administracyjnego przepisu, który przewidywałby zażalenie na tego rodzaju postanowienia (art. 141 §1 kpa), to skargę na takie postanowienie, jako niedopuszczalną, należało odrzucić. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), postanowił jak w sentencji orzeczenia.