I SA/Wa 874/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy L. na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić Gminie L. kwotę 100 (sto) złotych, stanowiącą połowę wpisu od skargi. W dniu 19 maja 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga Prezydenta Miasta L. działającego w imieniu Gminy L. na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego L. wspólnego dla wszystkich dzielnic m. L. z dnia [...] sierpnia 1990 r. nr [...] orzekającej o odebraniu prawa zarządu Przedsiębiorstwu Handlu [...] "[...]" nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...], o powierzchni [...] m². W piśmie procesowym z dnia 14 lipca 2006 r. skarżący oświadczył, że wycofuje przedmiotową skargę, w związku z doręczeniem mu odpisu odpowiedzi na skargę z dnia 15 maja 2006 r. Zgodnie z brzmieniem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, które czyniłyby cofnięcie skargi niedopuszczalnym, a w związku z tym na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowanie należało umorzyć oraz zwrócić skarżącemu połowę wpisu na podstawie art. 232 § 1 pkt 2. powołanej ustawy.